W homiliach i dyskusjach na temat liturgii bardzo często padają słowa zaczerpnięte z Konstytucji o Liturgii Świętej Soboru Watykańskiego II Sacrosanctum Concilium, gdzie czytamy, iż jest ona „szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła i zarazem jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc”. A zatem źródło i szczyt. Kiedy jednak dochodzi do konfrontacji tego doniosłego określenia wypracowanego przez ojców soborowych z codzienną „liturgiczną” rzeczywistością, wówczas nierzadko można doznać rozdwojenia jaźni i zwyczajnego rozczarowania. Skąd taki rozdźwięk między teorią a praktyką?

Ostatnie tragiczne wydarzenia związane ze śmiercią kobiety (a także, co nagminnie się pomija, również jej dziecka) w szpitalu w Nowym Targu stały się pretekstem do kolejnej bitwy w „wojnie o aborcję”. Z jednej strony wykrzykuje się hasło „Ani jednej więcej”, które w istocie jest wołaniem o legalizację zabijania nienarodzonych. Z drugiej natomiast ujawniają się dążenia do likwidacji klauzuli sumienia.

Kilka dni temu o mały włos, a jeden z najlepszych sędziów piłkarskich na świecie, Szymon Marciniak, zostałby odsunięty od prowadzenia finału Ligi Mistrzów. Wszystko dlatego, że pojawił się jako prelegent na konferencji biznesowej organizowanej przez lidera Konfederacji, Sławomira Mentzena. I choć wydarzenie z polityką nie miało nic wspólnego, a Marciniak mówił wyłącznie o tym, jak sam osiągnął sukces (jako drugi sędzia w historii poprowadzi w jednym sezonie zarówno finał mundialu, jak i Ligi Mistrzów – trudno w tym fachu osiągnąć więcej), to jednak nie spodobało się to samozwańczym arbitrom moralności z antyrasistowskiego stowarzyszenia „Nigdy Więcej”, którzy donieśli na sędziego do UEFY, swoją drogą również ucieleśnienia cnót wszelakich.