In vitro. Ten temat odżył na nowo w debacie publicznej za sprawą fragmentu z podręcznika do „Historii i teraźniejszości” autorstwa prof. Wojciecha Roszkowskiego. Historyk zwrócił w nim uwagę na problem sztucznego zapłodnienia i jego konsekwencji, czym sprowadził na siebie lawinę krytyki. Abstrahując jednak od słów prof. Roszkowskiego, warto z tej okazji przypomnieć kilka niepopularnych faktów nt. in vitro.
Jeszcze nie tak dawno przekonywano nas, że oglądanie pornografii jest czymś normalnym – zwłaszcza u nastolatków – i że nie trzeba się tym w ogóle przejmować. Ludzie, którzy postulowali, żeby w końcu ukrócić niegraniczony dostęp do stron pornograficznych dla dzieci i młodzieży (bo przecież samo żądanie kliknięcia, że jest się pełnoletnim to śmiech na sali, a nie poważne ograniczenie) byli traktowani jak jacyś nawiedzeni albo wariaci. Dzięki Bogu jednak dziś świadomość szkodliwości pornografii zatacza coraz szersze kręgi, nawet te niemające nic wspólnego z Kościołem.
Stolica Apostolska wydała deklarację, w której jasno przypomina Kościołowi w Niemczech, że tamtejsza Droga Synodalna „nie ma mocy zobowiązującej biskupów i wiernych do przyjęcia nowych sposobów rządzenia oraz nowych podejść do doktryny i moralności”. Watykan przestrzega, że nie można inicjować nowych struktur urzędowych lub doktryn przed uzgodnieniem tego na poziomie Kościoła powszechnego. „Stanowiłoby to ranę dla komunii kościelnej i zagrożenie dla jedności Kościoła” – czytamy. Czy jednak ten zimny prysznic z Watykanu zatrzyma niemieckich reformatorów?
Wspierają Was najpotężniejsze koncerny świata, Wasz punkt widzenia jest reprezentowany przez najbardziej wpływowe media, a w Waszej obronie stają najpopularniejsi celebryci. Jednak mimo tego wszystkiego i tak uważacie się za dyskryminowaną mniejszość. Czy to przypadek schizofrenii? Nie, to tylko krótka charakterystyka ruchu LGBT, który tak się zapędził w walce o tolerację, że po drodzę gdzieś ją zgubił.
Małżeństwa księży, święcenia diakonatu dla kobiet, większa różnorodność liturgii – to nie kolejna odsłona niemieckiej drogi synodalnej, ale niektóre z propozycji wystosowane przez francuskich katolików (czy aby na pewno?) w pierwszej fazie Synodu o synodalności. Czy to wsłuchanie się w głos Ducha Świętego, czy raczej ducha czasów?
Kilka dni temu świat obiegła wypowiedź Ojca Świętego Franciszka piętnująca noszenie koronek przez niektórych księży. Papież stwierdził, że minęło 60 lat od soboru i w związku z tym należy zaktualizować modę liturgiczną, a „koronki babci można nosić tylko czasem”. Niestety, ale nie sposób się zgodzić z żadną częścią tej wypowiedzi.
Kiedy metropolita San Francisco ks. abp Salvatore Cordileone podjął decyzję o zakazie udzielania Komunii Świętej przewodniczącej Izby Reprezentantów Nancy Pelosi, natychmiast larum podnieśli (co było zresztą oczywiste) wyborcy i stronnicy tej jednej z najważniejszych przedstawicielek amerykańskich Demokratów. Poza tym jednak ten krok nie spodobał się również części katolików, przy czym w wielu przypadkach te dwie grupy zapewne się tu pokrywają.
12 maja, Sokoto, jedno z miast Nigerii. Rozwścieczony tłum muzułmańskich studentów kamienuje, a następnie podpala ciało swojej koleżanki, Deborah Samuel Yakubu. Wszystko tylko dlatego, że miała ona zbluźnić przeciwko Mahometowi. Gdyby ktoś nie wierzył, wszystko zostało nagrane i jeśli się dobrze poszuka, można to zobaczyć. Trudno jednak wyrzucić z głowy obraz jej katowania, więc bardziej wrażliwym osobom nie polecam. Natomiast życzyłbym sobie, żeby to nagranie zobaczyli Janina Ochojska, Leszek Miller, Sylwia Spurek, Robert Biedroń i Łukasz Kohut, gdyż ci europosłowie z Polski zagłosowali przeciwko debacie w tej sprawie na forum Parlamentu Europejskiego.
Kończy się maj, który zwyczajowo uchodzi za miesiąc Pierwszych Komunii Świętych. Jedna z najważniejszych ceremonii religijnych w życiu człowieka została jednak skomercjalizowana w takim stopniu, że jej prawdziwy sens zszedł na dalszy plan, a przyjęcie po raz pierwszy Chrystusa przyćmiewają wymyślne prezenty, wytworne przyjęcia i niezliczone atrakcje.
„Jeśli ktoś mówi mi, że kocha Jezusa, ale nie słucha biskupa, kapłana, Ojca Świętego (…) to nie jest katolicyzm, to jest rodzaj sekciarstwa katolickiego, to nie jest katolik” – te jakże mądre słowa wypowiedział ks. Daniel Galus w 2013 roku. Dzisiaj chyba już o nich nie pamięta, bo od dłuższego czasu nie słucha się swoich przełożonych, w wyniku czego został suspendowany. Co więcej, karze tej również się nie podporządkował, gdyż uważa, że jest prześladowany przez hierarchię kościelną. W efekcie nie wymienia imion Ojca Świętego Franciszka oraz ks. abp. Wacława Depo w modlitwie eucharystycznej.
Ostatni wywiad Ojca Świętego Franciszka dla jednej z włoskich gazet wywołał niemałe poruszenie. Wielkie kontrowersje wzbudziły słowa o „szczekaniu NATO pod drzwiami Rosji”. Głośno komentowano także zapowiedź, że Papież najpierw chce udać się do Moskwy zamiast do Kijowa. Jeszcze inna kwestia to stwierdzenie Ojca Świętego, że nie potrafi ocenić, czy dostarczanie broni Ukrainie jest słuszne. I mimo ostrej krytyki patriarchy Cyryla oraz wymienienia wprost Władimira Putina jako tego, kto rozpętał wojnę, wsród większości niestety dominują negatywne odczucia wobec Papieża. Niektórzy nawet oznajmiają, że na znak protestu odchodzą z Kościoła.
Jest dziś w Kościele grupa, niestety bardzo wpływowa, która zdaje się budować pewnego rodzaju kościół w Kościele. Jak na dłoni widać to na przykładzie niemieckiej drogi synodalnej. Postulowane przez tamtejszych księży biskupów reformy oznaczają postawienie na głowie całej katolickiej doktryny i pogłębiają i tak już olbrzymie pęknięcia w fundamentalnych kwestiach.