Kiedy metropolita San Francisco ks. abp Salvatore Cordileone podjął decyzję o zakazie udzielania Komunii Świętej przewodniczącej Izby Reprezentantów Nancy Pelosi, natychmiast larum podnieśli (co było zresztą oczywiste) wyborcy i stronnicy tej jednej z najważniejszych przedstawicielek amerykańskich Demokratów. Poza tym jednak ten krok nie spodobał się również części katolików, przy czym w wielu przypadkach te dwie grupy zapewne się tu pokrywają.
12 maja, Sokoto, jedno z miast Nigerii. Rozwścieczony tłum muzułmańskich studentów kamienuje, a następnie podpala ciało swojej koleżanki, Deborah Samuel Yakubu. Wszystko tylko dlatego, że miała ona zbluźnić przeciwko Mahometowi. Gdyby ktoś nie wierzył, wszystko zostało nagrane i jeśli się dobrze poszuka, można to zobaczyć. Trudno jednak wyrzucić z głowy obraz jej katowania, więc bardziej wrażliwym osobom nie polecam. Natomiast życzyłbym sobie, żeby to nagranie zobaczyli Janina Ochojska, Leszek Miller, Sylwia Spurek, Robert Biedroń i Łukasz Kohut, gdyż ci europosłowie z Polski zagłosowali przeciwko debacie w tej sprawie na forum Parlamentu Europejskiego.
Kończy się maj, który zwyczajowo uchodzi za miesiąc Pierwszych Komunii Świętych. Jedna z najważniejszych ceremonii religijnych w życiu człowieka została jednak skomercjalizowana w takim stopniu, że jej prawdziwy sens zszedł na dalszy plan, a przyjęcie po raz pierwszy Chrystusa przyćmiewają wymyślne prezenty, wytworne przyjęcia i niezliczone atrakcje.
„Jeśli ktoś mówi mi, że kocha Jezusa, ale nie słucha biskupa, kapłana, Ojca Świętego (…) to nie jest katolicyzm, to jest rodzaj sekciarstwa katolickiego, to nie jest katolik” – te jakże mądre słowa wypowiedział ks. Daniel Galus w 2013 roku. Dzisiaj chyba już o nich nie pamięta, bo od dłuższego czasu nie słucha się swoich przełożonych, w wyniku czego został suspendowany. Co więcej, karze tej również się nie podporządkował, gdyż uważa, że jest prześladowany przez hierarchię kościelną. W efekcie nie wymienia imion Ojca Świętego Franciszka oraz ks. abp. Wacława Depo w modlitwie eucharystycznej.
Ostatni wywiad Ojca Świętego Franciszka dla jednej z włoskich gazet wywołał niemałe poruszenie. Wielkie kontrowersje wzbudziły słowa o „szczekaniu NATO pod drzwiami Rosji”. Głośno komentowano także zapowiedź, że Papież najpierw chce udać się do Moskwy zamiast do Kijowa. Jeszcze inna kwestia to stwierdzenie Ojca Świętego, że nie potrafi ocenić, czy dostarczanie broni Ukrainie jest słuszne. I mimo ostrej krytyki patriarchy Cyryla oraz wymienienia wprost Władimira Putina jako tego, kto rozpętał wojnę, wsród większości niestety dominują negatywne odczucia wobec Papieża. Niektórzy nawet oznajmiają, że na znak protestu odchodzą z Kościoła.
Jest dziś w Kościele grupa, niestety bardzo wpływowa, która zdaje się budować pewnego rodzaju kościół w Kościele. Jak na dłoni widać to na przykładzie niemieckiej drogi synodalnej. Postulowane przez tamtejszych księży biskupów reformy oznaczają postawienie na głowie całej katolickiej doktryny i pogłębiają i tak już olbrzymie pęknięcia w fundamentalnych kwestiach.
Czy jesteśmy w stanie wyobrazić sobie sytuację, kiedy modlitwa Koronką albo lektura „Dzienniczka” św. Faustyny jest zabroniona? Pewnie nie, bo to dziś dla nas oczywiste formy religijności. Mało kto jednak zdaje sobie sprawę, że droga do oficjalnego uznania przez Kościół kultu Bożego Miłosierdzia była długa i wyboista. Nie tylko chodzi o samą św. Faustynę, która za życia była przez wielu uważana za chorą psychicznie lub nawet opętaną, a jeszcze inni twierdzili, że jest oszustką. Nie wierzyły jej nawet siostry ze zgromadzenia. Po jej śmierci trudności się nie zakończyły i trzeba było jeszcze wiele cierpliwości, aby doszło do potwierdzenia przez Kościół orędzia Jezusa skierowanego do tej prostej zakonnicy.
Wielu z nas myśląc o Świętach Zmartwychwstania Pańskiego ma przed oczami święcenie pokarmów, świąteczne śniadanie, lany poniedziałek, może jeszcze Rezurekcję. Wielki Tydzień w znakomitej większości dni mija nam ot tak, bez większej refleksji, nawet uwzględniając Triduum Paschalne, które jest szczególnym okresem Wielkiego Tygodnia.
Niektórzy łudzą się, że możliwy jest świat rodem z piosenki „Imagine” Johna Lennona. Świat, w którym wszyscy się kochają, w którym nie ma wojen i przemocy. Pomijam, że John Lennon śpiewa o swoim wymarzonym świecie, w którym nie ma religii, nie ma za co oddawać życia, nie ma piekła – zostawmy to. Chodzi o iluzję świata, w którym nie istnieje żadne zło. Iluzję globalnego pokoju i braterstwa.
Wiele osób, wydawałoby się, że nawet poważnych, opowiada w ostatnim czasie, że odpowiedzialność za wojnę, którą rozpętała Rosja na Ukrainie, ponosi wyłącznie Władimir Putin, no może ewentualnie jeszcze reszta elity rządzącej. Tymczasem nic bardziej mylnego, bo swoje cegiełki do tej rzezi niewinnych dokłada masa innych osób, firm czy państw.
Ks. kard. George Pell wezwał Kongregację Nauki Wiary, aby ta wydała orzeczenie ws. biskupów odrzucających nauczanie Kościoła w zakresie etyki seksualnej. Australijski kardynał miał na myśli przewodniczącego niemieckiego episkopatu ks. bp. Georga Bätzinga oraz ks. kard. Jeana-Clauda Hollericha, przewodniczącego Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej, choć im podobnych jest niestety wielu. Apel ks. kard. Pella poparł ks. kard. Gerhard Ludwig Müller, który w latach 2012-2017 stał na czele wspomnianej kongregacji. To bardzo dobra wiadomość, że problem z panoszącą się herezją wśród dużej części pasterzy został dostrzeżony na szczycie kościelnej hierarchii.
„Od powietrza, głodu, ognia i wojny – wybaw nas Panie”. Tymi słowami całe pokolenia błagały Boga o oddalenie różnych klęsk. Ostatnimi czasy w ten sposób prosiliśmy naszego Pana o opiekę w obliczu epidemii COVID-19. Dzisiaj te słowa po raz kolejny w historii stają się nam szczególnie bliskie, kiedy niewinni ludzie walczą o swoją ojczyznę, a wojna trwa tuż za naszymi granicami.