Ostatnie tragiczne wydarzenia związane ze śmiercią kobiety (a także, co nagminnie się pomija, również jej dziecka) w szpitalu w Nowym Targu stały się pretekstem do kolejnej bitwy w „wojnie o aborcję”. Z jednej strony wykrzykuje się hasło „Ani jednej więcej”, które w istocie jest wołaniem o legalizację zabijania nienarodzonych. Z drugiej natomiast ujawniają się dążenia do likwidacji klauzuli sumienia.
Niektórzy pewnie bardzo by się zdziwili, gdyby im powiedzieć, że w kalendarzu liturgicznym nie istnieje coś takiego, jak oktawa Bożego Ciała. I to nie istnieje już od kilkudziesięciu lat – zniósł ją w 1955 r. papież Pius XII, pozostawiając jedynie trzy oktawy: Bożego Narodzenia, Zmartwychwstania Pańskiego i Zesłania Ducha Świętego (ta ostatnia z kolei została zlikwidowana w 1969 roku.) W świadomości wiernych jednak oktawa Bożego Ciała istnieje, dlatego że w Polsce zachowano jej zwyczaje, a więc przede wszystkim procesje eucharystyczne. To z pewnością cieszy, gdyż mało która prawda katolicka potrzebuje dziś szczególnej katechezy, obrony i ponownego odkrycia, jak prawda o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii.
Kilka dni temu o mały włos, a jeden z najlepszych sędziów piłkarskich na świecie, Szymon Marciniak, zostałby odsunięty od prowadzenia finału Ligi Mistrzów. Wszystko dlatego, że pojawił się jako prelegent na konferencji biznesowej organizowanej przez lidera Konfederacji, Sławomira Mentzena. I choć wydarzenie z polityką nie miało nic wspólnego, a Marciniak mówił wyłącznie o tym, jak sam osiągnął sukces (jako drugi sędzia w historii poprowadzi w jednym sezonie zarówno finał mundialu, jak i Ligi Mistrzów – trudno w tym fachu osiągnąć więcej), to jednak nie spodobało się to samozwańczym arbitrom moralności z antyrasistowskiego stowarzyszenia „Nigdy Więcej”, którzy donieśli na sędziego do UEFY, swoją drogą również ucieleśnienia cnót wszelakich.
W Bazylice Archikatedralnej we Fromborku przeniesiono tabernakulum z głównego do bocznego ołtarza. Jednocześnie zmieniony został kierunek sprawowania liturgii. Do tej pory bowiem fromborska katedra była jednym z niewielu miejsc, gdzie Mszę Świętą celebrowało się ad orientem. Teraz liturgia sprawowana jest już „przodem do ludu”. Pomijając kwestię tak rewolucyjnych działań w kontekście ochrony zabytkowej przestrzeni, ujawnia się tu nadgorliwość w realizowaniu rzekomych wskazań soborowych, a także wynikający z posoborowej reformy liturgicznej problem umiejscowienia tabernakulum.
Jednym z najczęściej stawianych Kościołowi zarzutów jest jego nietolerancyjność. W naszych czasach, którym przyświeca hasło „Nie ma tolerancji dla braku tolerancji”, można by rzec, że to przestępstwo z gatunku tych najcięższych, obok faszyzmu, antysemityzmu i tym podobnych „izmów” (inna sprawa, że szafujący tymi oskarżeniami nie za bardzo zdają sobie sprawę, jakie jest prawdziwe znaczenie tych pojęć, tylko używają ich jako pałki na swoich przeciwników). W przypadku tolerancji mają jednak słuszność – tak, Kościół jest nietolerancyjny.
Katolicki świat ostatnio obiegła informacja, że Stolica Apostolska pracuje nad wydaniem specjalnego dokumentu dotyczącego osób rozwiedzionych żyjących w nowych związkach.
Trzeba mówić o tym, że wiara to nie jest coś, co się opiera wyłącznie na emocjach, a to właśnie można zaobserwować wśród wszystkich sekt tworzących się wewnątrz Kościoła. Podkreślanie racjonalnego aspektu wiary może uchronić dzisiaj wiernych przed takimi wynaturzeniami, bo widzimy, że wspólny mianownik jest jeden: uzależnienie emocjonalne i granie na emocjach – mówił red. Wojciech Grzywacz, publicysta, autor felietonów poświęconych bieżącym problemom Kościoła, w rozmowie z Redakcją Portalową Radia Maryja.
Zastanawiając się, co napisać w dzisiejszym felietonie, który ukazuje się przecież w Niedzielę Zmartwychstania, sięgnąłem do monumentalnego dzieła autorstwa ks. abp. Fultona Sheena pt. „Życie Jezusa Chrystusa”. W rozdziale dotyczącym pustego grobu zwrócił on uwagę na następujący paradoks Zmartwychwstania: „Król spoczywał uroczyście, mając straż wokół siebie. Najbardziej zdumiewającym faktem w tym spektaklu czujności nad martwym było to, że nieprzyjaciele Chrystusa spodziewali się Zmartwychwstania, ale Jego przyjaciele nie. To wierzący byli sceptykami; to niewierzący byli łatwowierni. Jego wyznawcy potrzebowali i domagali się dowodów, nim dadzą się przekonać”.
W ostatnim czasie polską opinię publiczną połączyło słuszne oburzenie na „rekolekcje” wielkopostne dla młodzieży zorganizowane w Toruniu, a prowadzone przez grupę ewangelizacyjną „ELO” z Lichenia. Powinno to skłonić do refleksji nad szerszym problemem, którym jest uzasadnianie ewangelizacją najróżniejszych działań, które nie pomagają w głoszeniu Dobrej Nowiny, a wręcz nawet szkodzą sprawie np. poprzez zgorszenie – jak w tym przypadku – czy ośmieszenie.
Roksana Węgiel, jedna z najsłynniejszych polskich piosenkarek młodego pokolenia, zapytana ostatnio o jej stosunek do aborcji, powiedziała: „Jestem katoliczką, ale uważam, że Bóg dał nam wolną wolę i uważam, że nie powinno się nikomu niczego zabraniać”. Pomijam już poziom tej argumentacji, która oznacza w zasadzie, że całe prawo jest bez sensu, bo przecież każdy powinien robić to, co mu się żywnie podoba. Stawianie sprawy w taki sposób jak piosenkarka podsumował już wiele lat temu ks. abp Fulton Sheen, który stwierdził: „Jeżeli mówisz »Jestem katolikiem, ale…«, to znaczy, że nie jesteś katolikiem”.
Ks. Piotr Natanek, ks. Daniel Galus, ks. Michał Woźnicki, ks. Łukasz Prausa… To najbardziej znani suspendowani kapłani, którzy swoimi naukami i działaniami zwodzą niemałą grupę wiernych Kościoła katolickiego. Na tych przykładach doskonale widać, że problem schizmatyckich wspólnot w ostatnich latach staje się coraz bardziej powszechny i niebezpieczny.
Reportaż TVNu przesądzający o tym, że św. Jan Paweł II wiedział o przypadkach pedofilii w Kościele i je tuszował przedstawia się jako efekt długotrwałego śledztwa i mozolnej pracy dziennikarskiej. Jednak analizując przedstawione przez tę stację rzekome dowody na tak poważne zaniedbania, trzeba powiedzieć, że rzeczywiście mamy tu do czynienia z tytułowym bielmem. Tyle, że dotyczy ono nie Jana Pawła II, ale właśnie autora reportażu i tych, którzy forsują taką tezę.