W Bazylice Archikatedralnej we Fromborku przeniesiono tabernakulum z głównego do bocznego ołtarza. Jednocześnie zmieniony został kierunek sprawowania liturgii. Do tej pory bowiem fromborska katedra była jednym z niewielu miejsc, gdzie Mszę Świętą celebrowało się ad orientem. Teraz liturgia sprawowana jest już „przodem do ludu”. Pomijając kwestię tak rewolucyjnych działań w kontekście ochrony zabytkowej przestrzeni, ujawnia się tu nadgorliwość w realizowaniu rzekomych wskazań soborowych, a także wynikający z posoborowej reformy liturgicznej problem umiejscowienia tabernakulum.

Zastanawiając się, co napisać w dzisiejszym felietonie, który ukazuje się przecież w Niedzielę Zmartwychstania, sięgnąłem do monumentalnego dzieła autorstwa ks. abp. Fultona Sheena pt. „Życie Jezusa Chrystusa”. W rozdziale dotyczącym pustego grobu zwrócił on uwagę na następujący paradoks Zmartwychwstania: „Król spoczywał uroczyście, mając straż wokół siebie. Najbardziej zdumiewającym faktem w tym spektaklu czujności nad martwym było to, że nieprzyjaciele Chrystusa spodziewali się Zmartwychwstania, ale Jego przyjaciele nie. To wierzący byli sceptykami; to niewierzący byli łatwowierni. Jego wyznawcy potrzebowali i domagali się dowodów, nim dadzą się przekonać”.

Roksana Węgiel, jedna z najsłynniejszych polskich piosenkarek młodego pokolenia, zapytana ostatnio o jej stosunek do aborcji, powiedziała: „Jestem katoliczką, ale uważam, że Bóg dał nam wolną wolę i  uważam, że nie powinno się nikomu niczego zabraniać”. Pomijam już poziom tej argumentacji, która oznacza w zasadzie, że całe prawo jest bez sensu, bo przecież każdy powinien robić to, co mu się żywnie podoba. Stawianie sprawy w taki sposób jak piosenkarka podsumował już wiele lat temu ks. abp Fulton Sheen, który stwierdził: „Jeżeli mówisz »Jestem katolikiem, ale…«, to znaczy, że nie jesteś katolikiem”.