Zbliżający się wielkimi krokami Synod Biskupów o synodalności budzi nadzieje jednych i obawy innych. Wypowiedzi niektórych osób odpowiedzialnych za przygotowanie i przebieg tego wydarzenia sugerują jednak, że bardzo ogólne (i przez to pojemne) pojęcie synodalności stało się przykrywką do forsowania niekatolickich poglądów.
W grudniu miną 4 lata, odkąd beatyfikacja Czcigodnego Sługi Bożego, ks. abp. Fultona Sheena, została przełożona na czas nieokreślony. Choć nowa data uroczystości wciąż nie została wyznaczona, to w końcu pojawiły się konkretne, optymistyczne informacje w tej sprawie. Ks. Jason Grey, przewodniczący Fundacji Fultona Sheena w rozmowie z Catholic News Agency ogłosił, że niedoszły błogosławiony „jest czysty”. I choć takie przekonanie towarzyszyło niezmiennie tysiącom wiernych, to droga do beatyfikacji jest i tak pełna wybojów i przeszkód.
Trudno o bardziej niemoralny czas w polityce niż kampania wyborcza. Bo choć polityka nieczęsto kroczy w parze z moralnością, to jednak podczas trwania kampanii szczególnie wyraźnie widać, że kierując się zasadami, w politycznym wyścigu o głosy jest się niemal zawsze skazanym na porażkę. Uważasz, że cel nie uświęca środków? Nie istniejesz.
Msza Święta. Śpiew Sanctus („Święty, święty, święty…”) dobiega końca, słyszymy frazę „Ojcze nieskończenie dobry, pokornie Cię błagamy przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, naszego Pana, abyś przyjął i pobłogosławił te święte dary ofiarne…”. Wielu katolików może w ogóle nie kojarzyć tych słów (nawet tych najbardziej praktykujących), więc wypada wyjaśnić, że oznaczają one to, że celebrans użył I Modlitwy eucharystycznej, zwanej inaczej Kanonem Rzymskim, najstarszej modlitwy eucharystycznej w Kościele. Dlaczego jednak usłyszenie jej w naszych kościołach graniczy z cudem, a wielu wiernych może nawet nie mieć świadomości jej istnienia?
Jakiś czas temu Lewica przedstawiła swoje postulaty, które mają sprawić, że Polska stanie się „świeckim państwem”. Wśród wielu propozycji, takich jak wyprowadzenie religii ze szkół, likwidacja klauzuli sumienia czy wycofanie kapelanów ze szpitali, Lewica domaga się również zakazu przeprowadzania egzorcyzmów na osobach nieletnich. Abstrahując jednak od tych totalitarnych zapędów, to dobra okazja, aby rozprawić się z niektórymi mitami, które narosły wokół tematyki egzorcyzmów, opętania i działania szatana.
W homiliach i dyskusjach na temat liturgii bardzo często padają słowa zaczerpnięte z Konstytucji o Liturgii Świętej Soboru Watykańskiego II Sacrosanctum Concilium, gdzie czytamy, iż jest ona „szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła i zarazem jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc”. A zatem źródło i szczyt. Kiedy jednak dochodzi do konfrontacji tego doniosłego określenia wypracowanego przez ojców soborowych z codzienną „liturgiczną” rzeczywistością, wówczas nierzadko można doznać rozdwojenia jaźni i zwyczajnego rozczarowania. Skąd taki rozdźwięk między teorią a praktyką?
Mija dziś dokładnie 30 lat od ogłoszenia jednej z najważniejszych encyklik św. Jana Pawła II, „Veritatis splendor”, o niektórych podstawowych problemach nauczania moralnego Kościoła. To dokument, który przez ten czas nie tylko w ogóle nie stracił na aktualności, ale potrzebuje dziś nowego odkrycia i przyjęcia. Wbrew oponentom, którzy nawet z najwyższych urzędów Kościoła usiłują podważyć jej wartość.
Organizatorzy nadchodzących Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie apelują do uczestników tego wydarzenia, aby powstrzymali się od jedzenia mięsa. Wydawałoby się, że nic dziwnego, w końcu wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych popularnie zwana postem to wśród katolików nic nadzwyczajnego, bo na mocy przykazań kościelnych obowiązuje nas ona w każdy piątek (z wyjątkiem przypadających tego dnia uroczystości). Jednakże „post” zaproponowany przez organizatorów Światowych Dni Młodzieży nie ma nic wspólnego z jego chrześcijańską wizją. Zgodnie z „Podręcznikiem pielgrzyma” powstrzymanie się od jedzenia mięsa ma służyć walce ze zmianami klimatu. Dlatego młodzież odwiedzająca Lizbonę powinna przestać jeść mięso przez rok, bo tyle trwa zrekompensowanie śladu węglowego spowodowanego podróżą samolotem do Lizbony i z powrotem.
Na tytułowe pytanie, kiedy powstał Kościół, padają różne odpowiedzi: zazwyczaj mówi się, że w dniu Zesłania Ducha Świętego, ale niektórzy (jak choćby Benedykt XVI) powiedzą, że w Wieczerniku, inni, że wraz z wypowiedzeniem słów Chrystusa: „Ty jesteś Piotr Skała i na tej Skale zbuduję mój Kościół”, a jeszcze inni, że na krzyżu. Istnieje jednak jeszcze jedna szczególna koncepcja teologiczna, zgodnie z którą historia Kościoła tak naprawdę zaczęła się od Soboru Watykańskiego II.
W ostatnich dekadach wiele pojęć z teologii katolickiej czy w ogóle związanych z naszą religią znalazło się na cenzurowanym. Słowa takie jak choćby: grzech, szatan, pokuta, ortodoksja, herezja, ekskomunika w zasadzie wypadły ze słownika wielu, często bardzo wpływowych, ludzi Kościoła. Wydaje się, że do tego katalogu słów niepożądanych dołączyło ostatnio „nawracanie”.
„Biskup płakał, gdy konsekrował” – tak nazywa się strona na Facebooku, na której prezentowane są najdziwniejsze i zwyczajnie najbrzydsze kościoły, głównie z naszego kraju. Oglądanie niektórych z tych „wybitnych” dzieł architektonicznych (przypominających np. skocznię narciarską lub wyciskarkę do cytrusów) może niekiedy poprawić humor, jednak sprawa jest w gruncie rzeczy bardzo poważna, bo nad stanem współczesnej sztuki sakralnej rzeczywiście można zapłakać.
Opublikowany w minionym tygodniu dokument roboczy (tzw. Instrumentum laboris) na październikową sesję Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów nt. synodalności, choć nie