Dzień Judaizmu w Kościele – jak co roku – budzi wiele skrajnych emocji. Niestety, wsłuchując się w narrację największych zwolenników dialogu katolicko-żydowskiego, może nam uciec fundamentalna prawda naszej wiary – judaizm nie jest jakąś drugą, równorzędną drogą zbawienia obok wiary w Chrystusa. Jeśli Żydzi zostaną zbawieni (czego szczerze im życzę), to stanie się to dzięki pośrednictwu jedynego Zbawiciela człowieka – Jezusa Chrystusa. A skoro tak, to naszym nieustannie aktualnym obowiązkiem jest dawanie o Nim świadectwa wszystkim, również Żydom.

Bardzo często w środowiskach dalekich od Kościoła da się słyszeć głosy w rodzaju „Gdyby tylko Kościół… (tu można wstawić dowolny, zwłaszcza liberalny postulat), to nie miałbym z nim problemu, a nawet sam bym mógłbym być katolikiem”. Ta życzeniowa postawa idzie w parze z popularnym hasłem „Bóg tak, Kościół nie” oraz ze zjawiskiem wierzących, lecz niepraktykujących. Wspólnym mianownikiem tych postaw jest subiektywizm, zaś w praktyce przejawiają się one w postaci tzw. „chrześcijaństwa socjologicznego bez ustalonych dogmatów i bez obiektywnej moralności”, przed którym przestrzegał św. Jan Paweł II na początku lat 80.

W dokumencie końcowym synodu znalazły się wezwania, aby liturgia stała się „bardziej synodalna”. W tym celu ma nawet powstać specjalna komisja, która zajmie się szczegółami reformy. Abstrahując od tego, czym w ogóle jest synodalność (nawet sami uczestnicy Synodu mieli problem ze zdefiniowaniem tego terminu), z jednym wypada się zgodzić. Liturgia rzeczywiście potrzebuje reformy (choć może lepiej powiedzieć odnowy), jednak nie w duchu bliżej nieokreślonej synodalności, lecz w duchu prawdziwej wierności Tradycji i postanowieniom soborowej Konstytucji o liturgii, które są dziś masowo ignorowane lub błędnie interpretowane.