Cisza jest całkowitym przeciwieństwem tego, co serwuje nam współczesny świat. Nie tylko hałas wielkich miast, ale przede wszystkim media społecznościowe, przez które przebodźcowani ludzie wpadają w różnego rodzaju problemy, m.in. psychiczne. Cisza, która powinna dawać ukojenie, jawi się im jako pustka nie do zniesienia. Niestety jednak nawet w Kościele, który zawsze podkreślał zbawienną rolę ciszy (zwłaszcza w kontekście liturgii), dziś tego świętego milczenia często się unika.

W dyskusjach i sporach nt. migracji, które ostatnio żywiołowo toczymy także w Kościele, jeden aspekt pozostaje konsekwentnie całkowicie ignorowany lub co najmniej marginalizowany. Chodzi o ewangelizacyjny wymiar tego zjawiska, bardzo mocno podkreślony w niedawnym orędziu Papieża Leona XIV na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy. Dlaczego niektórzy, w tym ludzie Kościoła, mówiąc o migracji i migrantach, potrafią posuwać się do szantażu moralnego, przekłamań i manipulacji, a nie zajmuje ich tak fundamentalna kwestia, jak głoszenie Ewangelii migrantom i przez migrantów?

Lada dzień, 16 lipca, miną 4 lata od publikacji jednego z najgłośniejszych i zarazem najbardziej kontrowersyjnych dokumentów Papieża Franciszka – motu proprio „Traditionis custodes”, które radykalnie ograniczyło możliwość sprawowania tzw. Mszy Św. trydenckiej. Tych kilka lat to dobry moment, aby przyjrzeć się owocom tej decyzji, zwłaszcza biorąc pod uwagę ostatnie doniesienia medialne o tym, że w ankiecie poświęconej ocenie poprzednich rozwiązań w tej sprawie autorstwa Benedykta XVI, większość biskupów z całego świata stwierdziła, iż wprowadzenie zmian spowoduje więcej szkody niż pożytku. I niestety się nie mylili.