Tydzień temu napisałem tekst obalający kłamliwe zarzuty, które od lat są powielane wobec Piusa XII. Dzisiaj przyszło mi stanąć w obronie innego papieża, który od kilku tygodni jest niewybrednie atakowany – Ojca Świętego seniora Benedykta XVI. Myślę wręcz, że w obliczu tego, co się dzieje, jest to moralny obowiązek każdego uczciwego człowieka, aby pomóc wybitnemu przedstawicielowi Kościoła w walce z kłamstwami, które go dotykają.
„Pius XII papieżem Hitlera” – tak brzmi jedno z największych kłamstw we współczesnej historii, które pewnie każdemu z nas obiło się o uszy. Kampania wymierzonych w niego ataków była tak szeroko zakrojona, że nawet niektórzy katolicy powielali twierdzenia, jakoby był on bierny wobec zagłady Żydów i sprzyjał dyktatorowi III Rzeszy Niemieckiej. I dopóki takie głosy będą się pojawiać, dopóty trzeba cierpliwie przypominać prawdę o tym, nie zawaham się użyć tego słowa, wielkim Papieżu.
CBOS opublikował niedawno bardzo niepokojący sondaż. Wynika z niego, że tylko 1/5 Polaków uważa, że należy mieć wyraźne zasady moralne i nigdy od nich nie odstępować. Może nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, ale oznacza to, że 80 proc. społeczeństwa odrzuca w ten sposób nauczanie Kościoła. W porównaniu do 2009 r. odsetek Polaków, którzy uważają za konieczne mieć bezwzględne normy etyczne i zawsze się do nich stosować, spadł o ponad jedną trzecią.
W Kościele powszchnym trwa Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. W przeddzień tego wydarzenia Kościół w Polsce obchodzi dodatkowo Dzień Judaizmu. Tak więc czas, który teraz przeżywamy, zdaje się być idealnym momentem na refleksję nt. ekumenizmu i dialogu międzyreligijnego.
Tytuły wieszczące kryzys Kościoła można dzisiaj spotkać niemal wszędzie – od mediów lewicowo-liberalnych, które z tego powodu otwierają szampany, kończąc na katolickich, zatroskanych o Jego przyszłość. Kryzys ten objawia się przede wszystkim w spadku liczby osób praktykujących, który jest obecnie aż nadto widoczny. Warto jednak zwrócić uwagę, że erozja wiary dotyczy głównie krajów pierwszego świata. Chrześcijaństwo bardzo prężnie rozwija się chociażby w Afryce. Skupmy się jednak na naszym kraju czy szerzej na Europie. Kluczowe w tym aspekcie są dwa pytania: jakie są przyczyny utraty wiernych oraz jak temu zaradzić?
Decyzja Facebooka o usunięciu z portalu profilu Konfederacji wzburzyła olbrzymią część Polaków, nie tylko sympatyków tej partii, ale także przedstawicieli rządu, który bywał ostro krytykowany przez konfederatów. Teoretycznie przecież mogliby się ucieszyć na taką wieść, wszakże jest to ich konkurencja. Ruch Facebooka nie spodobał się jednak także wielu innym, którzy ani z Konfederacją, ani władzą nie mają nic wspólnego. Zdają sobie po prostu sprawę z tego jak groźny to precedens.
Chociaż św. Szczepan zwany pierwszym męczennikiem jest tylko jeden, to współczesny świat jest pełen św. Szczepanów, to znaczy pełen męczenników. Mało kto zdaje sobie przecież sprawę z tego, że prześladowania chrześcijan nigdy nie osiągały takiej skali, jak ma to miejsce w XXI wieku.
Dzisiaj w życie wchodzi „Dekret ogólny Konferencji Episkopatu Polski w sprawie wieku i przymiotów kandydatów do posługi stałego lektoratu i akolitatu, nie będących kandydatami do święceń”. Brzmi to dość hermetycznie i nie budzi większych emocji, prawda? A jednak za sprawą tego dokumentu do Kościoła w Polsce zostanie wprowadzona m.in. przełomowa możliwość udzielania Komunii Świętej przez świeckie kobiety. Skłoniło mnie to do refleksji nad sensem posługi szafarzy nadzwyczajnych, a co za tym idzie również akolitów, którzy są szafarzami nadzwyczajnymi z urzędu.
Jeden z najbardziej znanych kościołów na świecie – katedra Notre Dame w Paryżu, ma zmienić się w środku nie do poznania. Jak donoszą media, odpowiedzialni za jej odbudowę doszli do wniosku, że nie odbudują wnętrza w takiej samej formie jak przed pożarem, chociaż zaleca to tamtejszy konserwator zabytków. Wolą zrobić to w swoim, poprawnym politycznie kluczu. Do tego stopnia, że jeden z paryskich architektów stwierdził, że to tak jakby Disney wszedł do Notre Dame i zrobił z niej wesołe miasteczko.
Kilka dni temu jeden z księży udostępnił na Twitterze zdjęcia, na których ukazany jest „remont” prezbiterium kościoła Matki Bożej Bolesnej w Passay na Filipinach. Zabytkowy, przedsoborowy ołtarz został po prostu zburzony. W zamian wzniesiono tzw. posoborowy ołtarz odsunięty od ściany. Wszystko w duchu soborowej odnowy, oczywiście karykaturalnie pojętej.
Ostatnie zebranie Episkopatu USA budziło szczególne zainteresowanie. Wszystko dlatego, że amerykańscy księża biskupi mieli obradować nad dokumentem o tzw. „Spójności Eucharystycznej”, w którym miano określić, czy proaborcyjni politycy deklarujący się jako katolicy, na czele z prezydentem Joe Bidenem, mogą przyjmować Komunię Świętą.
Wiadomość o śmierci 30-letniej kobiety w 22 tygodniu ciąży wywołała falę komentarzy. Niemal natychmiast liberalna lewica obarczyła winą za tę tragedię wyrok Trybunału Konstytucyjnego i ich zdaniem „nieludzkie prawo” w zakresie „przerywania ciąży”, jak to zwykło się eufemistycznie określać w lewicowym słowniku. Można się było tego spodziewać, bo środowisko to dąży do wprowadzenia aborcji na życzenie, wbrew pobożnym życzeniom bezobjawowych katolików i innych „umiarkowanych”, którzy pokładali ufność w nienaruszalności tzw. kompromisu z 1993 roku.