„Elita” polskiego dziennikarstwa została ostatnio doszczętnie skompromitowana za sprawą prowokacji w wykonaniu Krzysztofa Stanowskiego i jego Kanału Zero. To zdarzenie z jednej strony obnażyło poziom merytoryczny dużej i wpływowej części mediów w naszym kraju, a z drugiej ukazało ich polityczne sekciarstwo. I pomyśleć, że tacy ludzie na co dzień tłumaczą milionom Polakom rzeczywistość…
To już ponad tydzień od skandalicznej parodii Ostatniej Wieczerzy podczas ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Mimo, że jedni próbują rozwodnić tę sytuację, a innym już rozeszła się ona po kościach, to nie można przejść nad tym do porządku dziennego. Chrześcijaństwo wymaga męstwa i nie jest religią dla tchórzy. To, że ktoś śmiał sprofanować na oczach całego świata jedno z najważniejszych chrześcijańskich wydarzeń, świadczy nie tylko o chrystianofobii tych, którzy się tego dopuścili, ale również o naszej bierności wobec tego rodzaju ataków. Innych trudno jest zmienić, ale możemy przecież zacząć od siebie.
Coraz częściej można się ostatnio zetknąć z narzekaniami na poziom polskiej teologii. Zarzuty te pochodzą przede wszystkim ze środowisk związanych z liberalnym skrzydłem Kościoła, a można je w gruncie rzeczy sprowadzić do jednego mianownika – polska teologia jest zbyt konserwatywna, tradycyjna i w ogóle zacofana. To, że w naszej rodzimej myśli teologicznej wciąż jeszcze dominuje ortodoksja oraz wierność Magisterium Kościoła i Tradycji, miałoby natomiast być powodem do wstydu.
Za kilka dni miną dokładnie trzy lata od opublikowania przez Stolicę Apostolską motu proprio „Traditionis custodes” wprowadzającego radykalne restrykcje w zakresie możliwości sprawowania tzw. Mszy trydenckiej. W ostatnim czasie pojawia się coraz więcej informacji, jakoby planowane były kolejne, jeszcze bardziej drastyczne ograniczenia, które mogą polegać na całkowitym zakazie celebrowania starej liturgii z wyłączeniem tradycyjnych instytutów. Tymczasem wierni przywiązani do nadzwyczajnej formy rytu rzymskiego i wszyscy doceniający jej wartość mobilizują się, aby zachowała ona należne jej miejsce w życiu Kościoła. Przykład stanowi list otwarty ponad 40 angielskich osobistości ze świata kultury i show-biznesu (zarówno katolików, jak i niekatolików), w którym apelują oni do papieża Franciszka o nienakładanie kolejnych ograniczeń na Mszę trydencką.
W minionym tygodniu w Warszawie gościł IShowSpeed. Zapewne większość czytelników nigdy nawet nie słyszało o kimś takim – do niedawna podobnie było ze mną. A jednak za tym człowiekiem podążały setki zachwyconych fanów (z kolei transmisję z tego wiekopomnego wydarzenia śledziło ponad 100 tys. osób), oglądając jego „popisy” polegające na szczekaniu, tańczeniu z człowiekiem przebranym za skrzata i gonitwie za mężczyzną, który polizał mu rękę.
„Gilbert i Marcin wzięli ślub i doczekali się trojaczków” – głosi jeden z nagłówków medialnych na portalu „Gazety Wyborczej”. Pragnąc jednak sprostować ten wprowadzający w błąd tytuł, należałoby napisać, że ci panowie po prostu kupili sobie dzieci, wykorzystując do tego ciało surogatki. Czym więc te dzieci róznią się od zwykłego towaru, skoro można je sobie kupić, kiedy tylko posiada się wystarczająco dużo pieniędzy? Ich praw się nie uwzględnia, liczy się tylko wyimaginowane prawo do posiadania dzieci, bez względu na niemoralność użytych do tego metod. Ckliwa historia tej homoseksualnej pary to kolejny przykład oswajania ludzi z niemoralnymi praktykami, w tym przypadku z handlem ludźmi.
Dobrze poinformowane źródło przekazało, że Stolica Apostolska szykuje kolejny cios w środowiska związane z tradycyjną liturgią, w porównaniu z którym niesławne motu proprio Traditionis custodes będzie jedynie błahostką. Chodzi o „ostateczne i radykalne rozwiązanie”, zakazujące całkowicie tzw. Mszy trydenckiej. Jeśli okaże się to prawdą, będzie to znaczyło, że Kościół wyrzuci na śmietnik liturgię, którą przez wieki karmiły się niezliczone rzesze wiernych i która wychowała ogrom świętych. Nadal jest ona fundamentem dla coraz większej liczby katolików i niewątpliwie żadne niesprawiedliwe zakazy tego nie zmienią.
Komisja Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski opublikowała dokument pt. „O właściwym rozumieniu chrześcijańskiej religijności”. Ten długo wyczekiwany tekst porusza niezwykle aktualną kwestię poprawnego pojmowania i realizowania naszej religijności, zwłaszcza w kontekście narastających wypaczeń. Dokument najpierw przedstawia właściwą wizję cnoty religijności, a następnie omawia najbardziej rozpowszechnione błędy i zafałszowania w rozumieniu chrześcijańskiej religijności, wśród których są m.in. niezdrowa fascynacja światem złych duchów czy zbyt duża koncentracja na objawieniach prywatnych.
Jedną z najbardziej szkodliwych tendencji we dzisiejszej teologii, ale również w szeroko rozumianej współczesnej myśli, jest antydogmatyzm. Można wręcz pokusić się o takie stwierdzenie, że dziś jedynym dogmatem jest brak jakichkolwiek dogmatów. Szczególnie niepojęte jest, jak bardzo alergicznie na samo słowo „dogmat” potrafią reagować niektórzy teolodzy katoliccy. Oczywiście nie przyznają oni wprost, że dogmaty w Kościele są niepotrzebne albo nieprawdziwe – w ten sposób oczywiście wykluczyliby się ze Wspólnoty. Ich taktyka jest dużo bardziej subtelna i polega na majstrowaniu przy dogmatach tak, aby w gruncie rzeczy pozbawić ich pierwotnego sensu i zneutralizować, by były zgodne z duchem czasów.
17 maja w parafii ewangelicko-reformowanej w Warszawie miało miejsce ekumeniczne nabożeństwo zorganizowane z okazji Międzynarodowego Dnia Przeciw Homofobii, Bifobii i Transfobii. Obok protestanckich pastorów współprowadził je również katolicki kapłan – ks. Adam Świeżyński. Podczas nabożeństwa pobłogosławione zostały obecne tam pary homoseksualne. Główne pytanie jednak brzmi – czy doczekamy się reakcji przełożonych ks. Adama Świeżyńskiego na jego wybryk?
Antykościelne media nakręciły ostatnio aferę, jakoby ksiądz zaatakował z ambony posłankę Platformy Obywatelskiej, Martę Wcisło. Przeczytać można było też złowieszcze tytuły, iż kapłan ten groził polityk ekskomuniką. Po takich opisach należałoby spodziewać się jakiegoś prawdziwie oburzającego zachowania. Tymczasem nic z tych rzeczy! Chodzi o fakt, że pani poseł uczestniczyła we Mszy św. z okazji jubileuszu OSP, podczas której przystąpiła do Komunii. Tydzień później proboszcz parafii odniósł się do tej sytuacji.
„Patriarchat Aleksandrii wznawia starożytny diakonat kobiet” – głosiły ostatnio nagłówki mediów (także katolickich) w związku ze święceniami diakonisy Angelic Molen w tej prawosławnej wspólnocie. Tę informację z radością przyjęły środowiska, które forsują wprowadzenie podobnego rozwiązania w Kościele katolickim. Część zapewnia, że chodzi im tylko o diakonat i na tym koniec, natomiast dla innych byłby to zaledwie kolejny krok w walce o dopuszczenie kobiet do kapłaństwa, w myśl sprawdzonej taktyki salami.