Prezydent Andrzej Duda: Niech Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej jednoczy nas – Polaków – w zadumie nad ceną wolności

Organizatorzy i Uczestnicy obchodów

Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej

 

Szanowni Państwo, Drodzy Rodacy!

Wojsko Polskie wciąż stawiało opór niemieckiej nawale, gdy 17 września 1939 roku, wykonując postanowienia tajnego protokołu do paktu Ribbentrop–Mołotow, Armia Czerwona wkroczyła na terytorium Rzeczypospolitej od wschodu. Los naszego państwa został przypieczętowany. Polska jako strona walcząca i podmiot prawa międzynarodowego, który mógłby realnie upomnieć się o swoich wziętych do niewoli żołnierzy, przestała istnieć. Tysiące polskich jeńców znalazły się na łasce hitlerowskich Niemiec oraz Rosji sowieckiej, której bezwzględny reżim nadal dobrze pamiętał klęskę poniesioną 18 lat wcześniej w wojnie polsko–bolszewickiej.

Cyniczni kaci z Kremla – dehumanizujący swoje ofiary, gotowi unicestwić miliony ludzi w imię ekspansji komunizmu i swojego ogromnego imperium – nie wahali się długo. Już 5 marca 1940 roku gremium decyzyjne, na czele z największym zbrodniarzem w dziejach Józefem Stalinem, wydało polecenie, aby polskich oficerów osadzonych w obozach w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie zgładzić jako „zatwardziałych, nierokujących poprawy wrogów władzy sowieckiej”. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że jako zawodowi wojskowi bądź zmobilizowani urzędnicy, lekarze, inżynierowie, nauczyciele, samorządowcy, społecznicy, uczeni, artyści – dopóki żyją, będą czynić wszystko, by wznowić walkę o wolną Ojczyznę, wypełniając obowiązki polskiej elity narodowej. Dlatego zdecydowano o ich eksterminacji, która nosiła jednocześnie cechy zbrodni wojennej i ludobójstwa. Decyzję o śmierci blisko 15 tysięcy jeńców i 7 tysięcy innych uwięzionych Polaków podjęto bez nawet namiastki procesu, bez sformułowania zarzutów i szansy obrony, bez choćby pozorów traktowania ich jak ludzi, a nie przedmioty lub cyfry w statystykach.

Rozkaz wykonali funkcjonariusze NKWD. Egzekucje trwały od kwietnia do maja 1940 roku. Przerażająca swoją jednostajną mechanicznością kaźń dokonała się w lesie katyńskim, a także w Charkowie, Miednoje, Kalininie, Chersoniu, Kijowie, Mińsku. Część z tych nazw wymawiamy dzisiaj z nowym żalem i grozą, gdyż od trzech lat miejsca te znów spływają krwią ofiar zaborczej kremlowskiej dyktatury. Choć od zbrodni katyńskiej minęło już 85 lat, codzienne doniesienia reporterów wojennych z broniącej się Ukrainy sprawiają, że tamten bestialski mord znowu nabiera w naszych oczach realnych kształtów, staje się nam niejako bliższy w czasie i w całej grozie swoich szczegółów. Jednocześnie potrzeba ochrony bezpieczeństwa zewnętrznego jako podstawowy priorytet polityki naszego państwa stała się jeszcze bardziej oczywista i bezdyskusyjna niż wcześniej.

 

Szanowni Państwo!

Walka o prawdę o zbrodni katyńskiej – o to, abyśmy we własnym kraju mogli o niej mówić otwarcie, upamiętniać ją, uczyć o niej w szkołach, bez szykan ze strony władz komunistycznych – to osobny dramatyczny rozdział dziejów najnowszych naszej Ojczyzny. To rozdział niezwykle ważny, bo wpisujący się w długotrwałe polskie zmagania z zakłamywaniem historii i odwracaniem pojęć oraz instrumentalizacją nauk historycznych do celów sowieckiej i marksistowskiej propagandy.

Dlatego 15 lat temu, w 70. rocznicę zbrodni katyńskiej, wyczekiwaliśmy doniosłego wystąpienia Prezydenta Profesora Lech Kaczyńskiego – męża stanu o wyjątkowych zasługach dla przywracania pamięci o naszych narodowych bohaterach. Niestety, w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem śmierć poniósł Prezydent RP, jego Małżonka i pozostali członkowie państwowej delegacji na uroczystości katyńskie. Wydarzenie to wstrząsnęło Polską, Europą, światem. I także dzisiaj przejmująco brzmią słowa niewygłoszonego wówczas przemówienia, które Prezydent Lech Kaczyński chciał zakończyć następująco:

„Tragedia Katynia i walka z kłamstwem katyńskim to doświadczenie ważne dla kolejnych pokoleń Polaków. To część naszej historii. Naszej pamięci i naszej tożsamości. To jednak także część historii całej Europy, świata. To przesłanie dotyczące każdego człowieka i wszystkich narodów. Dotyczące i przeszłości, i przyszłości ludzkiej cywilizacji. Zbrodnia katyńska już zawsze będzie przypominać o groźbie zniewolenia i zniszczenia ludzi i narodów. O sile kłamstwa. Będzie jednak także świadectwem tego, że ludzie i narody potrafią – nawet w czasach najtrudniejszych – wybrać wolność i obronić prawdę”.

 

Drodzy Rodacy!

Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej jednoczy nas, Polaków, w zadumie nad ceną wolności. Przypomina, że niepodległe państwo polskie – wspólny dom, w którym pielęgnujemy naszą kulturę, tradycje i wartości, w którym swobodnie realizujemy nasze aspiracje i marzenia – jest dobrem bezcennym, o które musimy dbać każdego dnia. Przestrzega, że suwerenna Rzeczpospolita jako idea, jako przestrzeń wolności i jako strategicznie położony kraj Europy zawsze była, jest i pozostanie przeszkodą w realizacji dalekosiężnych planów moskiewskiego imperium.

Obchody tego ważnego, skłaniającego do refleksji święta przypominają o tym, że Polska, nawet jeśli ulegała przemocy, nigdy nie pozwoliła się ujarzmić. Powszechny szacunek dla poległych, pomordowanych i wygnanych podczas zmagań z barbarzyńską tyranią ze wschodu, a zarazem pamięć o chwalebnych zwycięstwach nad nią pod Pskowem i Kłuszynem, pod Racławicami i na przedpolach Warszawy – zawsze będą dla naszego narodu źródłem siły i determinacji.

Oddając hołd ofiarom zbrodni katyńskiej, czcimy ich niewzruszoną wierność Polsce, ich dumę i honor. Ta armia cieni również dzisiaj stoi u boku żołnierzy Sił Zbrojnych RP, którzy kontynuują najchwalebniejsze tradycje oręża polskiego. Stoi na straży wartości i symboli nam najdroższych. Jej nieme świadectwo przenika do głębi sumienia, skłania do ofiarnej pracy na rzecz bezpieczeństwa, zasobności i rozwoju Rzeczypospolitej. My, współcześni, musimy odpowiedzieć na to wyzwanie. Uczyńmy wszystko, by zasłużyć na miano godnych następców Bohaterów zgładzonych w Katyniu.

Cześć i chwała Bohaterom! Wieczna pamięć Ofiarom zbrodni katyńskiej!

Z wyrazami szacunku

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Andrzej Duda