fot. Family News Service

Choszczówka – Castel Gandolfo ks. kard. Stefana Wyszyńskiego 

Pod koniec lat 60. współpracownicy ks. kard. Stefana Wyszyńskiego szukali miejsca, gdzie prymas mógłby wyjechać i odpocząć. Z miejsca odpoczynku i odskoczni Choszczówka stała się osobnym rozdziałem w życiu Prymasa Tysiąclecia. „Zbiornik nowych sił miłości” – tak ks. Kardynał opisywał to miejsce na północnych peryferiach Warszawy. W Choszczówce mają nadzieję, że beatyfikacja przyczyni się do lepszego poznania Prymasa jako człowieka i duszpasterza.

Ponadhektarowa posiadłość w Choszczówce otoczona lasami została zakupiona przez ks. kardynała Wyszyńskiego w 1969 roku. Chodziło o stworzenie Prymasowi azylu podobnego do Lasek, które wtedy stały się miejscem na tyle popularnym, że Kardynałowi trudno byłoby o ciszę i samotność.

Obecnie Choszczówka to ważne miejsce dla wspólnoty życia konsekrowanego – Instytutu Prymasa Wyszyńskiego, znanego wcześniej jako Instytut Świecki Pomocnic Maryi Jasnogórskiej Matki Kościoła założony przez Prymasa i Marię Okońską.

To właśnie Maria Okońska wraz z ks. biskupem Bronisławem Dąbrowskim, sekretarzem Konferencji Episkopatu Polski, przybyli do Choszczówki w 1969 roku.

„Z Miodowej jechało się 15 minut. Nie było świateł, takiego ruchu. Maria się zachwyciła, a ks. biskup Dąbrowski mówił: >>Nie zachwycaj się, bo nam jeszcze cenę podwyższą<<” – opowiada Michalina Jankowska, dyrektor Instytutu Prymasowskiego, zajmującego się upowszechnianiem dziedzictwa Prymasa Tysiąclecia.

Przygotowanie domu do potrzeb wspólnoty zajęło około 1,5 roku. Z salonu państwa Pietrusińskich zrobiono kaplicę domową, na piętrze nad kaplicą wyodrębniono pokój Prymasa z łazienką.

„Mówił, że to miejsce jest dla niego zbiornikiem nowych sił miłości. Wiemy, że tak było. Mam nadzieję, że dla wszystkich, którzy tu przyjeżdżają, też tak jest, że z tego miejsca można zaczerpnąć” – mówi Michalina Jankowska.

fot. Family News Service

Wspomina też relacje członków Instytutu, mieszkających w Choszczówce.

„Jak Prymas przyjeżdżał z Miodowej – siny, zielony ze zmęczenia – to wystarczyło, że godzinkę pochodził po lesie i wracał całkiem innym, a jak wracał na Miodową to siostry mówiły: >>Co wyście zrobiły księdzu Prymasowi?<<” – dodaje dyrektor Instytutu Prymasowskiego.

W Choszczówce ks. kardynał Wyszyński upodobał sobie spacery po ogrodzie i lesie. Spotykał się również z sąsiadami.

„Przyjeżdżał tu na modlitwę i odpoczynek, ale był też człowiekiem pracy, jak miał do napisania jakiś ważny list pasterski, to szedł do kaplicy, modlił się, szedł na spacer, wracał, siadał do biurka i napisał już cały list” – opowiada Michalina Jankowska.

Polskie Castel Gandolfo

W Choszczówce bywał też ks. kardynał Karol Wojtyła. To właśnie tu spędził swą przedostatnią noc w Polsce przed wylotem na konklawe w październiku 1978 roku. Przydomek polskiego Castel Gandolfo stał się więc uzasadniony. Prymasowski azyl był również miejscem spotkań Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski. Obrady odbywały się w Sali, w podmurówce kaplicy.

Prymas był w Choszczówce co najmniej raz w miesiącu, głosząc dni skupienia dla wspólnoty. Przyjeżdżał też czasem więcej niż dwa razy w miesiącu na dzień lub dwa. Należy również pamiętać, że ks. kardynał Stefan Wyszyński dzielił swe życie między archidiecezjami gnieźnieńską  a warszawską. Wówczas bowiem prymasostwo oznaczało władzę nad tymi dwiema jednostkami.

Z okna pokoju księdza Prymasa roztaczał się widok na piękny park. Posiadłość na peryferiach stolicy była doskonałym miejscem do spotkań, czasem poufnych. Ksiądz kardynał Wyszyński lubił spacerować aleją lipową.

„Wiadomo, że były zainstalowane podsłuchy i o ważnych sprawach nie rozmawiał u siebie w pokoju, tylko najczęściej spacerując w alejach albo właśnie pod kaplicą kurpiowską” – podkreśla Michalina Jankowska.

„Czasami mawiał: >>Na Miodowej nic nie mogę zrobić, bo ciągle ludzie i ludzie. A tu przez kilka dni oczyszczam biurko z najtrudniejszych i najcięższych spraw<<” – zapisała Maria Okońska.

 

Kurpiowska chata, kurpiowska kaplica

Drugim etapem budowania prymasowskiej Choszczówki było powstanie kaplicy pod wezwaniem Jasnogórskiej Matki Kościoła, miejsce Mszy świętych i nabożeństw. To duża drewniana chata z podmurówką nadającą temu miejscu wygląd górskiego schroniska. Michalina Jankowska wspomina, że to dzięki znajomościom Janiny Michalskiej – jednej z trzech głównych postaci Instytut Świeckich Pomocnic – do Choszczówki 22 lipca 1973 roku przyjechała złożona chata. Wcześniej była 4-izbowym domem sołtysa na Kurpiach Białych, który zamienił na nieruchomość murowaną.

„22 lipca 1973 roku w Warszawie był Breżniew i wszyscy pilnowali jego bezpieczeństwa. A nikt nie kontrolował jelczy, które sobie jeździły” – tak o transporcie chaty mówi dyrektor Jankowska.

fot. Family News Service

W podmurówce nowej nieruchomości w Choszczówce znalazł się kamień węgielny z Lourdes, poświęcony przez ks. Prymasa.

Kaplicę oddano do użytku Wspólnoty w 1975 roku. Ksiądz kardynał Stefan Wyszyński często rozmawiał z sąsiadami, którzy mówili mu, że najbliższy kościół jest oddalony o 5 kilometrów. Dlatego też w pierwszą niedzielę Adwentu 1978 roku Prymas zaprosił mieszkańców Choszczówki do uczestnictwa we Mszach świętych. Te odprawiane są do dziś, w niedzielę o 10.30.

Kaplicę urządzał ksiądz Prymas. Na jej wystrój składają się prezenty z wielu miejsc, które odwiedzał. W ołtarzu z tabernakulum znajduje się pasyjka odlana z mosiądzu przez gdańskich stoczniowców. Przedstawia ukrzyżowanego Jezusa i podtrzymującą Go Maryję.

„Maryja, na której ramieniu opiera się ciężar ciała Jezusa Chrystusa. Ciężar, który Ona niesie do dziś jako Matka Kościoła. Ma on nam przypominać, że my jako pomocnicy Matki Kościoła, jako oddani Jej niewolnicy, podsuwamy nasze ramię, ażeby wesprzeć Maryję w dźwiganiu tego ciężaru słodkiego, jakim jest Jezus Chrystus żyjący w swoim Kościele” – powiedział ks. kard. Stefan Wyszyński przy poświęceniu kaplicy 21 sierpnia 1975 roku.

Dom Instytutu jest wypełniony pamiątkami, jakie otrzymywał ksiądz Prymas. Szczególnym miejscem jest jego pokój, gdzie od razu zauważamy obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Dla ks. kard. Wyszyńskiego wykonał go toruński malarz Leonard Torwirt. To właśnie jego kopia cudownego Obrazu Jasnogórskiego peregrynuje po Polsce. Szczególny obraz Prymas otrzymał na 15-lecie sakry biskupiej 12 maja 1961 roku. Ta data znajduje się na odwrocie dzieła.

„To relikwia dla nas, bo ksiądz Prymas gdziekolwiek jeździł – czy na wizytację, czy na bierzmowanie, czy na konklawe – zawsze zabierał ją ze sobą. Miał futerał skórzany, Matka Boża na pierwszym siedzeniu koło pana Stanisława, kierowcy, a ksiądz Prymas z tyłu” – zaznacza Michalina Jankowska.

fot. Family News Service

Ks. kardynał Stefan Wyszyński miał również w zwyczaju wysyłanie podziękowań za otrzymane prezenty. Wystarczyło, że np. na otrzymanej książce był adres zwrotny. Fakt wysłania podziękowania notował ołówkiem na podarunkach. Dyrektor Instytutu Prymasowskiego podkreśla, że Prymas zawsze mówił, że cechą ludzi z dobrego kruszcu jest wdzięczność. Przywołuje też historię budowy seminarium na Bielanach, współfinansowanego przez Polonię amerykańską.

„Jedna z młodszych dziewczyn adresowała koperty z podziękowaniami i mówi: >>Ten przysłał 2 dolary, a my mu wysyłamy kartkę, znaczek i to wszystko nie jest warte tej kwoty<<. A ojciec odpowiada: >>Nieważne. Ważne, że przysłał. Nie wiadomo, ile to było 2 dolary dla tego człowieka, a wdzięczność się należy” – opowiada Michalina Jankowska.

Co zmieni beatyfikacja?

Szefowa Instytutu Prymasowskiego została zapytana o znaczenie wyniesienia na ołtarze ks. kard. Stefana Wyszyńskiego.

„Może zmieni się nasza wrażliwość na tę osobę. Będziemy mieli jeszcze większego orędownika w niebie. To też dla nas powód do chluby, że zostaje uznany przez Kościół” – mówi Michalina Jankowska.

Jak zaznacza, Instytutowi i osobom, dla których Prymas był bliski, zależy na tym, by żyć jego duchowością.

„Wrażliwością na Boga i na drugiego człowieka. Może przez beatyfikację Prymas stanie się bardziej >>popularny<< albo bardziej poznany. Ksiądz Prymas był osobą, która żyła realną obecnością Boga, do tego często zachęcał i wołał, że jesteśmy pobożni, ale nasze życie odbiega od tej naszej pobożności. Nam bardzo potrzeba  integralności człowieka, że jesteśmy cali w Panu Bogu” – podkreśla Michalina Jankowska.

Jak dodaje, nawet w czasach stalinizmu, gdy wierni pytali Prymasa, „co dalej będzie”, ten odpowiadał: „Nie wiem, co będzie. Jest Bóg, a my w Nim”.

W ocenie Michaliny Jankowskiej, gdybyśmy przejęli się Bożą obecnością, życie współczesnego człowieka nie byłoby tak pełne goryczy i braku wzajemnej solidarności i miłości.

„Staramy się ukazywać Prymasa jako człowieka bliskiego drugiemu. Duszpasterz jak obejmował prymasostwo mówił, że nie jest politykiem ani nikim takim. Może bardziej nasza historia ubrała go w spiż, powagę, nieugiętość, ale to był człowiek, który potrafił zauważyć drugiego, tego najmniejszego. Oczywiście też odegrał ważną rolę w życiu społeczno-politycznym, ale to był duszpasterz z głęboką i aktualną duchowością” – mówi Michalina Jankowska.

W jej ocenie nie do końca odkrytym dziedzictwem ks. kardynała Wyszyńskiego jest program ABC Społecznej Krucjaty Miłości, ogłoszony w liście pasterskim na Wielki Post w 1967 roku.

„To proste wezwania – dla wierzącego i niewierzącego – którymi można żyć codziennie. Zmieniając siebie, zmieniamy też innych” – zapewnia Michalina Jankowska.

Prymas Stefan Wyszyński mawiał bowiem: „Czas to miłość!(…) Całe nasze życie tyle jest warte, ile jest w nim miłości”.

Family News Service/radiomaryja.pl

drukuj