„Z Ojczyzny Jezusa „
Pokój i Dobro!
Mieszkańcy chrześcijańskiej dzielnicy Starego Miasta Jerozolimy otrzymali specyficzny mikołajowy podarunek. We wtorek, 6 grudnia, odbyła się oficjalna ceremonia poświęcenia i inauguracji odnowionego placu „Saha Square” oraz przylegających do niego budynków mieszkalnych. Zakończona inwestycja została wykonana w ramach projektu: „Jerozolima, kamienie pamięci”, realizowanego przez Kustodię Ziemi Świętej. Wieloletnie przedsięwzięcie przewiduje systematyczną renowację historycznych budynków wynajmowanych ponad 400 biednym chrześcijańskim rodzinom.
Katolicka wspólnota stanowi dzisiaj integralną część wielowyznaniowej chrześcijańskiej dzielnicy Jerozolimy. Pierwsze rodziny obrządku łacińskiego zamieszkały w sąsiedztwie bazyliki Bożego Grobu w połowie XVI wieku, tworząc zalążek jerozolimskiej parafii. Do Starego Miasta sprowadzili ich franciszkanie, którzy po utracie Wieczernika i pierwszego konwentu na Syjonie przenieśli się w 1559 roku do klasztoru Najświętszego Zbawiciela, obecnie głównej siedziby Kustodii Ziemi Świętej. Wokół franciszkańskiego klasztoru, w wykupionych lub wybudowanych domach, zaczęła tworzyć się silna wspólnota chrześcijan obrządku łacińskiego.
Kto nie zna Jerozolimy, może mieć trudność z wyobrażeniem sobie jak wyglądają tutejsze warunki życia. W obrębie antycznych murów obejmujących powierzchnię niepełnego km2 (900.000 m2) mieszka około 40 tys. ludzi. Tworzą oni 4 dzielnice: muzułmańską, żydowską, ormiańską oraz chrześcijańską. Największa gęstość zaludnienia przypada na dzielnice muzułmańską i chrześcijańską, gdzie stare, przyklejone jeden do drugiego domy, nieduże podwórka i sieć wąskich uliczek tworzą prawdziwy labirynt. Wiele rodzin żyje w niedużych mieszkaniach, z małymi okienkami, w warunkach pozbawionych często pełnej prywatności. Niektóre pokoje znajdują się w suterynach, co oznacza brak dostępu do słońca oraz problem wilgoci i zagrzybienia.
Projekt, „Jerozolima, kamienie pamięci”, jest realizowany przez Fundację działającą przy franciszkańskiej Kustodii Ziemi Świętej. Fundusze pochodzą z budżetu Kustodii, od prywatnych ofiarodawców oraz z dotacji publicznych instytucji. W realizacji ostatniego projektu swój wkład miała również Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury. Stare Miasto Jerozolimy zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa w 1981 roku na wniosek Jordanii. W 2003 roku UNESCO zatwierdziło plan ratowania dziedzictwa kulturowego poprzez ochronę i zabezpieczenie historycznych zabudowań Starego Miasta. Kustodia Ziemi Świętej od wieków zaangażowana w utrzymanie chrześcijan w Jerozolimie podjęła własną inicjatywę prac remontowych należących do niej budynków. Jej bezpośrednimi beneficjentami są konkretne palestyńskie rodziny. Prace koordynowane przez Biuro Projektowe Kustodii Ziemi Świętej powierzane są lokalnej ekipie, w której znajdują zatrudnienie często bezrobotni Palestyńczycy z Jerozolimy i terytoriów Autonomii Palestyńskiej. Młodzi ludzie nie tylko dostają możliwość pracy zarobkowej i pełnych świadczeń socjalnych, ale również specyficznej formacji profesjonalnej pod nadzorem kompetentnych fachowców.
W wymiarze architektonicznym projekt oznacza zaangażowanie w zachowanie historycznego Centrum Starej Jerozolimy dla przyszłych pokoleń. O wiele ważniejszym dobrodziejstwem jest jednak jego znaczenie humanitarne. Strzegąc „kamieni pamięci”, materialnych budowli, otacza się troską chrześcijan potrzebujących własnego mieszkania. Stanowią oni bowiem „żywe kamienie” Jerozolimy i są niezastąpionym świadectwem dla wszystkich pielgrzymów odwiedzających Ziemię Świętą. Możliwość wynajęcia mieszkania, którego czynsz kalkuluje się na podstawie możliwości ekonomicznych konkretnej rodziny, jest ważnym elementem w utrzymaniu lokalnej wspólnoty chrześcijańskiej. Liczne apartamenty, zlokalizowane w starych budynkach, wymagają gruntownego remontu, na który nie stać biednych rodzin. Trudna sytuacja ekonomiczna wielu chrześcijan w Jerozolimie oraz na terytoriach Autonomii Palestyńskiej jest niełatwym wyzwaniem dla lokalnego Kościoła. Łaciński patriarchat Jerozolimy, franciszkanie z Kustodii oraz inne instytucje zakonne mają świadomość, że realizacja ich misji strzeżenia oraz troski o rozwój lokalnej wspólnoty uczniów Chrystusa nie może być zrealizowana bez solidarności i wsparcia chrześcijan całego świata.
Chrześcijanie mieszkający w Jerozolimie, mimo niedostatku i różnych przeciwności, są jednak świadomi przywileju jaki jest ich udziałem. Wielu z nich czuje bardzo silną więź z miejscami świętymi, z „kamieniami pamięci”, które od dwóch tysięcy lat przechowują ślady historii zbawienia. W oczach starszych osób można wyczytać ślady przeżytych trudów i cierpienia, ale również światło nadziei, którego źródłem jest ich wiara. Bazylika zmartwychwstania jest symbolem drogi ich życia. Żaden ból nie może zatrzeć świadomości, że na końcu drogi jest radość zmartwychwstania. Podobnie jak Chrystus w swoim czasie, również współcześni chrześcijanie nie mają pałaców. Mieszkają skromnie, naśladując, często nieświadomie, ubóstwo Boskiego Mistrza, którego pierwszym domem była biedna betlejemska grota.
o. Jerzy Kraj