Ekipa Gmocha nie dała rady nowym mistrzom

Po raz drugi z rzędu w 1978 roku do mistrzostw świata zakwalifikowali się polscy piłkarze. Turniej zorganizowała Argentyna i zdobyła tytuł, wygrywając w finale z Holandią 3:1.

Argentyna, finalista pierwszych MŚ w 1930 roku, musiała czekać na swą szansę aż 48 lat, kiedy była organizatorem mundialu, przyznanego jej nie bez kontrowersji. Dyktatorskie rządy junty generała Videli i naruszanie praw człowieka wywołały w świecie liczne apele o zbojkotowanie turnieju. Politycznymi względami tłumaczył także swą nieobecność holenderski gwiazdor Johan Cruyff. W końcu jednak piłkarski świat przybył do Argentyny.

Nie zakwalifikowały się do finałów m.in. Anglia (po raz drugi z rzędu), Jugosławia i ZSRR.

W meczu Szkocja – Holandia (3:2, Holendrzy mogli sobie pozwolić na przegraną), Rensenbrink strzelił gola nr 1000 w historii MŚ. Francja prowadzona przez trenera Michela Hidalgo i kierowana na boisku przez Michela Platiniego została pokonana przez Włochy i Argentynę. Nie wyszła z grupy do drugiej rundy.

Gospodarze też nie zaczęli imponująco, przegrywając także z Włochami. Holandia bez Cruyffa, lecz z przeżywającym drugą młodość Rensenbrinkiem, pokazała, że może znowu dojść do finału (jak przed czterema laty). W drugiej rundzie „Pomarańczowi” rozgromili Austrię 5:1, pokonali Włochy 2:1 i zremisowali 2:2 z obrońcą tytułu – RFN.

W drugiej rundzie rozgorzała walka wielkich pretendentów do najwyższych laurów – Argentyny i Brazylii, którym nie mogły przeszkodzić Polska i Peru. Gospodarze musieli wygrać swój ostatni mecz z Peru różnicą co najmniej czterech bramek, by wyprzedzić Brazylijczyków (w bezpośrednim meczu było 0:0). Ku zdziwieniu nawet neutralnych obserwatorów tego spotkania, rozgromili rywali 6:0.

Mecz finałowy Argentyny z Holandią mógłby zakończyć się inaczej, gdyby nie strzał Rensenbrinka w słupek przy stanie 1:1 (bramki: Kempes – 38. min, wyrównanie Nanninga – 82. min). W dogrywce wspierani przez fanatyczną publiczność gospodarze, ze swym kapitanem i filarem obrony Danielem Passarellą, Osvaldo Ardilesem i Mario Kempesem, strzelili Holendrom dwie bramki.

Królem strzelców został „SuperMario” Kempes. Z sześciu goli najważniejszy okazał się ten w 105. minucie finału – na 2:1. Zwycięstwo przypieczętował Bertoni. Zarówno Kempes, jak i jego koledzy osiągnęli szczyt formy we właściwym momencie.

Reprezentacja Polski, z Tomaszewskim, Lubańskim, Deyną, Latą, Szarmachem i Bońkiem, a pod kierunkiem Jacka Gmocha, zremisowała w meczu otwarcia z RFN 0:0, po obustronnej, asekuracyjnej grze. Po wygranych z Tunezją (1:0) i Meksykiem (3:1) awansowała do drugiej rundy, ale na więcej nie było ją stać. Porażki z Argentyną 0:2 i z Brazylią 1:3 przekreśliły nadzieje na powtórkę sprzed czterech lat. Wygrana z Peru (1:0) na nic się zdała.

W meczu z Argentyną Kazimierz Deyna przy stanie 0:1 nie strzelił karnego. 5-6 miejsce w turnieju trener Gmoch uznał za sukces, choć nadzieje i aspiracje Polaków, rozbudzone trzecim miejscem w 1974 roku, były znacznie większe.

Mecz otwarcia:

01.06.1978, Argentyna, Buenos Aires: RFN – Polska 0:0

Mecze o trzecie miejsce:

Argentyna 1978 – w Buenos Aires:

Brazylia – Włochy 2:1 (0:1)

Spotkanie finałowe: 

Argentyna 1978 – w Buenos Aires:

Argentyna – Holandia 3:1 po dogrywce (1:1, 1:0) 

Bramki: dla Argentyny – Kempes 38, 105, Bertoni 115; dla Holandii – Nanninga 82. Sędzia: Gonella (Włochy). Widzów: 77 tys.

Argentyna: Fillol – Olguin, Luis Galvan, Passarella, Tarantini – Ardiles (66. Larrosa), Gallego, Kempes – Bertoni, Luque, Ortiz (75. Houseman)

Holandia: Jongbloed – Jansen (72. Suurbier), Krol, Brandts, Poortvliet – Willy van de Kerkhof, Haan, Neeskens – Rene van de Kerkhof, Rep (59. Nanninga), Rensenbrink

PAP/Sport/RIRM