W trosce o właściwe wychowanie

„Pamięci Ojca Profesora Mieczysława Alberta Krąpca OP – Mistrza i Przyjaciela” – tak zadedykowała swoją nową książkę pt. „O personalizm w pedagogice” dr Barbara Kiereś, adiunkt w Katedrze Pedagogiki Rodziny KUL. Ukazuje ona w niej główne problemy, które trapią współczesnych pedagogów.

„Żyjemy w czasach zamętu myślowego, w czasach kiedy podważa się wszystko to, co naturalne, i kiedy trzeba dowodzić oczywistości, np. że naturalnym miejscem wzrastania człowieka jest rodzina, że człowiek potrzebuje wychowania. Napór wielopostaciowego socjalizmu, który – jak pisał Jan Paweł II – przyniósł z sobą „cywilizację śmierci”, a Europę zamienił w „kontynent spustoszeń” i który żywi nadal złudną nadzieję, że jest w posiadaniu recepty na „nowy, wspaniały świat”, skutkuje zapomnieniem tradycji i swoistą ślepotą na realną rzeczywistość i realnego człowieka” – podkreśla Barbara Kiereś we wstępie swojej książki. „Na szczęście tradycja cywilizacji łacińskiej, depozytariusza Europy, którą przechowuje kultura chrześcijańska, trwa nadal” – dodaje. Celem niniejszej pracy jest polemika z rozmaitymi wizjami socjalizmu i jego antypedagogiką, a w szczególności z wynaturzeniami liberalizmu. Książka została podzielona na trzy części. W pierwszej, zatytułowanej „Z metateorii wychowania”, przedstawione są podstawy antropologiczne pedagogiki personalistycznej, a także podjęty został problem kultury chrześcijańskiej wobec postmodernistycznej ideologii „anty” w pedagogice. Druga część, „Osoba i wychowanie”, porusza wybrane aspekty wychowania, takie jak m.in. problem godności, podmiotowości, wolności czy dobra wspólnego, a także przedstawia sytuację współczesnej szkoły jako miejsca wychowania. Autorka stwierdza, że w dzisiejszej szkole przeważa idea pedagogiki zorientowanej na tzw. wartości uniwersalne czy wręcz antypedagogiki, która nakazuje pedagogom formowanie wychowanków poprzez ukazywanie im różnych wartości i nienarzucanie określonej wizji świata. Wskazuje, że prawdziwa pedagogika związana jest z nurtem tradycyjnym odnoszącym się do chrześcijaństwa, w którym wzorem zarówno dla wychowawcy, jak i wychowanka jest Chrystus, zaś ostatecznym celem wychowania – zbawienie człowieka. Ostatnia część pracy zatytułowana „Pedagogia rodziny” omawia zagadnienie tożsamości rodziny w kontekście natury ludzkiej, a także ukazuje współczesne wyzwania wobec niej. Ciekawie ukazany jest tutaj – na kanwie myśli patronki Europy Edyty Stein, świętej Teresy Benedykty od Krzyża – problem tożsamości kobiety, a także miłości pomiędzy kobietą a mężczyzną oraz przyjaźni narzeczeńskiej i małżeńskiej. Po książkę powinni sięgnąć nie tylko wychowawcy i nauczyciele, ale również rodzice zatroskani o dobro własnych dzieci.