„Z Ojczyzny Jezusa „


Pobierz Pobierz

Pokój i Dobro!

W sobotę, 11 lutego, obchodziliśmy jubileuszowy 20. Światowy Dzień Chorego. Został on ustanowiony przez bł. Jana Pawła II w 75 rocznicę objawień fatimskich, w 1992 roku. Święto zostało wyznaczone w dniu wspomnienia Matki Bożej z Lourdes, patronki chorych. Celem Światowego Dnia Chorego jest refleksja nad zbawczym wymiarem cierpienia, podkreślenie godności osób cierpiących oraz przypomnienie o ciążących na każdym z nas obowiązku wobec chorych.

Tegorocznej refleksji towarzyszyła przewodnia myśl orędzia Ojca Świętego Benedykta XVI: „Wstań i idź, twoja wiara cię uzdrowiła”. Papież przypomniał rolę „sakramentów uzdrowienia”, czyli sakramentu pojednania, eucharystii oraz namaszczenia chorych. W orędziu Benedykt XVI napisał: „sakramenty są wyrazem cielesności naszej wiary, która obejmuje ciało i duszę – całego człowieka”. Za pontyfikatu Jana Pawła II ogólnoświatowe obchody Dnia Chorego odbywały się co roku w jednym z sanktuariów maryjnych na świecie. W tym roku uroczystości zorganizowano w ramach poszczególnych diecezji, co jeszcze bardziej podkreśliło bliskość lokalnej wspólnoty wobec osób chorych i cierpiących. W Ziemi Świętej centralna uroczystość odbyła się we franciszkańskim kościele Dobrego Pasterza w Jerychu.

Św. Hieronim w liście do Eustochium, relacjonującym pielgrzymkę jej matki, pisze między innymi: „(Paula) prostą drogą zstępowała do Jerycha, myśląc o owym zranionym z Ewangelii, którego mijali kapłani i lewici o twardym sercu. Rozważała miłosierdzie Samarytanina, to jest „stróża”, który półżywego posadził na swe juczne zwierzę i zawiózł do gospody Kościoła […]. Wspominała drzewo sykomory Zacheusza, to jest dobre uczynki pokuty, którymi zmazywał grzechy poprzednich rabunków i spoglądał z wyniosłości cnót na wzniesionego Pana. Po drodze zwiedziła miejsce ślepych, którzy po odzyskaniu wzroku zapowiadali tajemnice obydwóch narodów wierzących w Pana”. (Św. Hieronim, List 108 ,12).

Relacja z końca IV wieku wspomina dwa uzdrowienia dokonane przez Jezusa w Jerychu. Pierwszym jest spotkanie z Zacheuszem, a drugim epizod z niewidomym. Św. Marek relacjonuje, że kiedy Jezus razem z uczniami wychodził z Jerycha niewidomy żebrak Bartymeusz donośnym głosem wołał: „Synu Dawida, Jezusie, zmiłuj się nade mną”. Zapytany przez Jezusa co chce, aby dla niego uczynił, niewidomy odpowiedział: „Rabbuni, żebym przejrzał”. Wtedy Jezus odrzekł: „Idź, twoja wiara cię uzdrowiła” (por. Mk 10,47-52). Nie mniej egzystencjalne konsekwencje miało spotkanie celnika Zacheusza z Jezusem. Ten bogaty „poborca podatkowy” przeżył wielkie nawrócenie, które można nazwać uzdrowieniem „wewnętrznej ślepoty”. Św. Łukasz opisuje niezwykłe wyróżnienie jakie spotkało Zacheusza, który w oczach swoich rodaków był znienawidzonym kolaborantem i zdziercą. Jezus jednak dojrzał go wśród konarów sykomory i docenił autentyczność pragnienia jego serca. Wprosił się w gościnę do domu Zacheusza, co wywołało prawdziwą przemianę w jego życiu.

Jerycho, będące, jak się często podkreśla, najstarszym miastem świata, było świadkiem cudów już w okresie prorockim. Jedno z najbardziej znanych opowiadań o uzdrowieniu w Starym Testamencie dotyczy epizodu oczyszczenia z trądu Naamana, zasłużonego syryjskiego wodza. Choremu panu, żydowska służąca, sugeruje wyprawę do Samarii, gdzie może on doznać uzdrowienia, czyli „uwolnienia” z choroby. Bóg posługuje się prorokiem Elizeuszem, który przybyłemu przykazuje siedmiokrotne zanurzenie w Jordanie. Nakaz zanurzenia się siedem razy miał na celu podkreślenie boskiego pochodzenia uzdrowienia. Po dokonanym cudzie uzdrowiony Syryjczyk przyznaje, że „nie ma Boga poza Izraelem” i postanawia odtąd Mu służyć (2 Krl 5, 1-27). Na katach Starego Testamentu Elizeusz jest prorokiem – dobroczyńcą, którego charakteryzuje pomoc ubogim, potrzebującym i chorym. Listę licznych cudownych zdarzeń przypisywanych Elizeuszowi otwiera uzdrowienie wody w Jerychu. Według opowieści biblijnej do proroka, który po pożegnaniu się z Eliaszem przebywał w Jerychu przybyli mieszkańcy miasta i skarżyli się, iż „wody są niezdrowe, dlatego ziemia nie daje plonów”. Prorok gestem wrzucenia soli do źródła oraz modlitwą oczyścił wody i uczynił je pożyteczne dla ludzi. Do dzisiaj najważniejsze źródło Jerycha, wypływające blisko ruin antycznego miasta nosi nazwę źródła Elizeusza.

Parafia katolicka w Jerychu licząca około 250 wiernych jest aktualnie najmniejszą wspólnotą parafialną Ziemi Świętej. Nieduży franciszkański kościół, wybudowany według projektu Antoniego Barluzzi’ego w 1925 roku, był miejscem diecezjalnych celebracji Światowego Dnia Chorego. Uroczystej eucharystii przewodniczył William Shomali, biskup pomocniczy łacińskiego patriarchatu Jerozolimy. Podczas Mszy św. 100 wiernych przyjęło sakrament chorych. W kazaniu ks. biskup podkreślił, iż Jerycho, gdzie Pan Jezus uzdrowił ducha celnika Zacheusza, przebaczając jego grzechy oraz otworzył oczy niewidomemu przypomina, że Pan Jezus jako Dobry Pasterz, jest lekarzem duszy i ciała.

Wszystkich słuchaczy i słuchaczki Radia Maryja, a zwłaszcza chorych i samotnych, zapewniam o modlitewnej pamięci przy ołtarzu Matki Bożej Bolesnej na Kalwarii. Niech Jej macierzyńskie serce „wspiera wiarę i nadzieję każdej osoby chorej i cierpiącej w procesie leczenia ran duszy i ciała” (Benedykt XVI, Orędzie na Światowy Dzień Chorego 2012).

 

o. Jerzy Kraj OFM
 

drukuj