Anioł Pański z Ojcem Świętym Franciszkiem 15.01.2023

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

 

Ewangelia dzisiejszej liturgii (por. J 1, 29-34) relacjonuje świadectwo Jana Chrzciciela o Jezusie, po udzieleniu Mu chrztu w rzece Jordan. Mówi tak: „To jest Ten, o którym powiedziałem: «Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie»” (w. 29-30).

To stwierdzenie ujawnia ducha służby Jana. Został posłany, aby przygotować drogę dla Mesjasza i uczynił to nie szczędząc siebie. Po ludzku można by pomyśleć, że otrzymałby „nagrodę”, ważne miejsce w życiu publicznym Jezusa. Ale nie. Jan, po wypełnieniu swojej misji umie ustąpić, wycofuje się ze sceny, aby uczynić miejsce dla Jezusa. Widział, jak Duch Święty zstępuje na Niego (por. w. 33-34), wskazał Go jako Baranka Bożego, który gładzi grzech świata, a teraz z kolei pokornie słucha. Z proroka stał się uczniem. Głosił ludowi, zbierał uczniów i długo ich formował. A jednak nie wiąże nikogo ze sobą. Jest to trudne, ale to cecha prawdziwego wychowawcy: nie wiązać osób ze sobą. Jan tak czyni: każe swoim uczniom iść za Jezusem. Nie jest zainteresowany, żeby mieć grono uczniów dla siebie, aby zdobyć prestiż i sukces, ale daje świadectwo, a następnie czyni krok wstecz, aby wielu mogło mieć radość ze spotkania z Jezusem. Możemy powiedzieć: otwiera drzwi i sie usuwa.

Z tym duchem służby, ze swoją umiejętnością czynienia miejsca, Jan Chrzciciel uczy nas czegoś ważnego: wolności od przywiązań. Tak, ponieważ łatwo jest przywiązać się do ról i stanowisk, do potrzeby bycia docenianym, uznawanym i nagradzanym. A to, choć naturalne, nie jest dobre, bo służba wiąże się z bezinteresownością, troską o innych bez korzyści dla siebie, bez ukrytych motywów, niczego w zamian nie oczekując. Warto, abyśmy również pielęgnowali, jak Jan, cnotę ustępowania w odpowiednim momencie, świadcząc, że punktem odniesienia naszego życia jest Jezus. Usunąć się na bok, nauczyć się pożegnać: wykonałem swoją misję, zorganizowałem to spotkanie, odchodzę na bok i zostawiam miejsce Panu. Nauczyć się odchodzić na bok, nie brać niczego dla siebie w zamian.

Zastanówmy się, jak ważne jest to dla kapłana, powołanego do przepowiadania i celebrowania, a nie do wybijania się na pierwszy plan, czy czerpania korzyści, lecz aby towarzyszyć innym do Jezusa. Pomyślmy, jak jest to ważne dla rodziców, którzy z wieloma wyrzeczeniami wychowują swoje dzieci, ale potem muszą dać im swobodę, aby mogły obrać własną drogę w pracy, w małżeństwie, w życiu. To dobrze i słusznie, że rodzice nadal zapewniają o swojej obecności, mówiąc dzieciom: „Nie zostawimy was samych”, ale dyskretnie, bez natarczywości. Wolność we wzrasatmiu. I to samo dotyczy innych obszarów, takich jak przyjaźń, życie małżeńskie, życie we wspólnocie. Uwolnienie się od przywiązań własnego ego i umiejętność ustąpienia kosztuje, ale jest bardzo ważne: jest to decydujący krok, aby wzrastać w duchu służby.

Bracia, siostry, spróbujmy zadać sobie pytanie: czy potrafimy uczynić miejsce dla innych? Wysłuchać ich, pozostawić im wolność, nie wiązać ich ze sobą domagając się uznania?  Czasem nawet pozwolić im mówić. Nie mów: „Ale ty nic nie wiesz!”. Pozwól innym mówić, zrób miejsce dla innych.

 

Czy przyciągamy innych do Jezusa, czy do siebie samych? I znowu, idąc za przykładem Jana: czy umiemy się cieszyć z tego, że ludzie wybierają własną drogę i idą za swoim powołaniem, nawet jeśli wiąże się to z pewnym oddaleniem od nas? Czy cieszymy się z ich osiągnięć, szczerze i bez zazdrości? To nazywa się pozwolić innym się rozwijać.

Niech Maryja, służebnica Pańska, pomoże nam uwolnić się od przywiązań, aby zrobić miejsce dla Pana i uczynić przestrzeń dla innych.

_____________________

Po Anioł Pański:

Drodzy bracia i siostry,

od 18 do 25 stycznia odbędzie się tradycyjny Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Tegoroczny temat zaczerpnięty jest z proroka Izajasza: „Czyńcie dobro; szukajcie sprawiedliwości” i” (por. Iz 1,17). Dziękujmy Panu za to, że wiernie i z cierpliwością prowadzi swój lud ku pełnej jedności, a Ducha Świętego prośmy, aby nas oświecał i wspierał swoimi darami.

Droga jedności chrześcijan i droga synodalnego nawrócenia Kościoła są ze sobą powiązane. Korzystam więc z okazji, aby ogłosić, że w sobotę 30 września na placu św. Piotra odbędzie się ekumeniczne czuwanie modlitewne, podczas którego zawierzymy Bogu prace XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów. Dla młodzieży, która przybędzie na Czuwanie, przez cały ten weekend będzie przygotowany specjalny program, zorganizowany przez Wspólnotę z Taizé. Już teraz zapraszam braci i siostry wszystkich wyznań chrześcijańskich do uczestnictwa w tym zgromadzeniu Ludu Bożego.

Bracia i siostry, nie zapominajmy o umęczonym narodzie ukraińskim, który tak bardzo cierpi! Pozostańmy blisko nich naszymi myślami, naszą pomocą, naszą modlitwą.

A teraz pozdrawiam was, Rzymianie i pielgrzymi, którzy się tu zgromadziliście. W szczególności pozdrawiam wiernych hiszpańskich z Murcji i Sciacca na Sycylii. Niech wizyta u grobu Piotra umocni waszą wiarę i świadectwo.

Życzę wszystkim dobrej niedzieli. Proszę nie zapominajcie modlić się za mnie. Smacznego i do zobaczenia.