EWANGELIA

XV Niedziela Zwykła

Tego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: 

«Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. 
Kto ma uszy, niechaj słucha».

Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego w przypowieściach mówisz do nich?». On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: 

„Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie zrozumieli: i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”. 

Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło zobaczyć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. 

Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. 

Posiane na miejsca skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. 
Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. 

Posiane w końcu na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

Mt 13, 1-9

***

Nam zniecierpliwionym Izajasz przypomina, że choć na spełnienie się Bożych obietnic trzeba sporo czekać, to jednak spełnią się one, bo Słowo Boga jest skuteczne.

Również dzisiejsza przypowieść o siewcy porusza kwestię skuteczności działania siewcy i rzucanego przez niego ziarna – Słowa Bożego.

Gdzie tkwi przyczyna tak różnego wzrostu ziarna? Nikt roztropny nie sieje przecież ziarna na autostradach, zabetonowanych podwórkach albo między chwastami.

Różnego rodzaju reklamy przyzwyczaiły nas do oczekiwania szybkiej realizacji zapowiadanych obietnic. Lansowana moda, nowe modele samochodów, nowe, ciekawe w smaku produkty żywnościowe – te i inne obietnice reklamowe niemalże natychmiastowo pojawiają się w sprzedaży.

To nasze współczesne oczekiwanie szybkiej realizacji zapowiadanych zmian zderza się z biblijną perspektywą obietnic i czasu ich realizacji.

Pierwsze czytanie z księgi Izajasza porównuje Słowo Boga do deszczu, który budzi życie. Izraelici żyjący od lat w niewoli babilońskiej pytali się, czy przyjdzie taki czas, kiedy powrócą do ojczystej ziemi.

Dosyć mieli wygnania i niewoli. Pośród tego ludu zmęczonego i zniechęconego, pojawia się Izajasz i mówi im, że wyzwolenie jest w zasięgu ręki.

Tyle lat już minęło w niewoli, tyle już obietnic słyszeli o wyzwoleniu i powrocie do ojczyzny. Oni się zestarzeli i zestarzały się obietnice prorockie szybkiego powrotu do siebie.

Dlaczego nie spełniają się obietnice, czyżby Bóg zadrwił z nich?

Czyżby Bóg zachowywał się na podobieństwo ludzi składających piękne obietnice i tylko obietnice, a ich Słowo jest nic nie warte?

W takim razie, ile jest warte Słowo Boga?

Izajasz odpowiada przez porównanie. Słowa Boga podobne są do deszczu albo śniegu: przychodzą one z nieba i nie wracają tam, zanim nie sprawią przewidzianego skutku.

Podobnie jest ze Słowem Boga, dokonuje tego, co zapowiada.

Upłynęło kolejnych kilka lat i, jak przepowiedział prorok, pierwsza grupa Hebrajczyków uzyskała pozwolenie na opuszczenie Babilonu i powrót do kraju.

Niecierpliwość to cecha wspólna wszystkim ludziom niezależnie od epoki historycznej. Wydawać się może, że charakteryzuje ona szczególnie nasze pokolenie żyjące pod wpływem reklam i doświadczenia szybkiego spełnienia się reklamowych obietnic.

Nam zniecierpliwionym Izajasz przypomina, że choć na spełnienie się Bożych obietnic trzeba sporo czekać, to jednak spełnią się one, bo Słowo Boga jest skuteczne.

Również dzisiejsza przypowieść o siewcy porusza kwestię skuteczności działania siewcy i rzucanego przez niego ziarna – Słowa Bożego.

Gdzie tkwi przyczyna tak różnego wzrostu ziarna? Nikt roztropny nie sieje przecież ziarna na autostradach, zabetonowanych podwórkach albo między chwastami. To prawda. Ale rozrzutność siewcy to nie moje zmartwienie.

Czyżby ziarno nieodpowiednie? W jakość ziarna – Bożego Słowa, nie wątpimy. Przyczyna leży w rodzaju gleby.

Patrząc na różny plon wydany przez ziarno w przypowieści, pytam się siebie: Jakim rodzajem gleby jestem? Bo przecież nie mogę winić ziarna słowa Bożego, że mało skuteczne i nie dopasowane do mnie.

Wiem, że gleba mego serca jest podatna na różne „zachwyty świata”.

Wiem też, że glebę mego serca trzeba ciągle uprawiać, by zakorzeniło się w niej Słowo Boga i wzrastało.

Z pewnością postępowanie ewangelicznego siewcy przekracza zdrowy rozsądek i może mnie irytować, gdy ten rzuca ziarna nawet w najbardziej jałowe miejsca. Ale to tylko chwilowe podrażnienie mego racjonalizmu, bo nad nim góruje podziw. Podziwiam tego siewcę – Boga, bo On w swoim ziarnie Słowa powierza się każdemu człowiekowi.Za tę Jego hojność obdarowywania Słowem Ewangelii nieustannie Jemu dziękuję.

Autor: o. Andrzej Szorc CSsR – Misjonarz Warszawskiej Prowincji Redemptorystów oraz wykładowca religiologii w Wyższym Seminarium Duchownym w Tuchowie – Zamość

redemptor.pl

drukuj