Tajemnica świętości Księdza Jerzego

Wiemy już, że
wcale nie definiuje Go bycie społecznikiem ani księdzem zaangażowanym
politycznie. Nie, on patrzył w inną stronę. Nie przestawał wpatrywać się
w swą jedyną Miłość – w Boga.
Wsparty łaską, w której kręgu
zamieszkał, budował w sobie gmach cnót. Wiedział, że najważniejszymi
były roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiarkowanie; że te cztery
cnoty, które zasłużyły na miano kardynalnych, są filarami całego Jego
życie. U Księdza Jerzego nasycone łaską stały się nadprzyrodzone.
To
cnoty, które nazywamy ludzkimi. Dostrzegalne, bo wypływają z wnętrza,
ale działają na zewnątrz; jeśli prawdziwe, cechować muszą codzienność.
Pozwalają one dostrzec w Księdzu Jerzym fundamenty ukrytej świętości.
Była
w Nim święta roztropność. Dzięki niej Ksiądz Jerzy umiał w każdej
okoliczności rozeznać, co jest dobre i znaleźć właściwe środki do
czynienia tego dobra. Umiał nazywać zło po imieniu i skutecznie się mu
przeciwstawiać. Czy nie o tym mówi Jego 26 kazań wygłoszonych podczas
Mszy św. za Ojczyznę? Czy nie objawia się nam ona, gdy słyszymy słowa:
„Trzeba to czynić z (…) rozwagą. Trzeba zdawać sobie sprawę z sytuacji
geopolitycznej, w jakiej się znajdujemy, ale jednocześnie ta sytuacja
nie może być wygodną zasłoną do tego, by rezygnować…”.
Mieszkała w
Nim sprawiedliwość. Wiedział, że trzeba oddać Bogu i bliźniemu to, co im
się należy. Wiedział, że „sprawiedliwość czynić i o sprawiedliwość
wołać mają obowiązek wszyscy, bez wyjątku”. Zdawał sobie sprawę, że
„sprawiedliwość musi iść w parze z miłością, bo bez miłości nie można
być w pełni sprawiedliwym”.
W Księdzu Jerzym była cnota męstwa.
Zapewniała mu wytrwałość w trudnościach i stałość w dążeniu do dobra.
Pozwalała przezwyciężać strach, uzdalniała do wyrzeczenia i ofiary.
Uczył: „Aby zwyciężać zło dobrem, trzeba troszczyć się o cnotę męstwa.
Żądając odwagi i męstwa, sami musimy być na co dzień mężni i odważni.
Kto nie kieruje się cnotą męstwa, staje się niewolnikiem”. Uważał tę
cnotę za dar szczególny: „Okazałem się bardzo twardy, nie można mnie
złamać groźbą ani torturami. Może to dobrze, że akurat to jestem ja, bo
kto inny by się załamał”. Nawoływał, abyśmy w naszym życiu codziennym
okazywali męstwo.
Było też w Nim święte umiarkowanie: umiejętność
założenia wędzideł pragnieniu przyjemności i używaniu dóbr stworzonych.
Znamienny jest Jego opis pierwszego spotkania z ludźmi pracy, 31
sierpnia 1980 r.: „Gęsty szpaler ludzi – uśmiechniętych i spłakanych
jednocześnie. I oklaski. Myślałem, że ktoś ważny idzie za mną”.
Ksiądz
Jerzy. Błogosławiony, bo kierował się roztropnością, poczuciem
sprawiedliwości, bo był odważny i do wszystko przykładał właściwą miarę.
To był fundament domu dla Świętego Boga, który zbudował w swoim sercu.
W
słowach to takie proste. Na jak wiele wysiłku musiał zdobyć się Ksiądz
Jerzy, by pozyskać te cnoty na własność i ułożyć z nich swoje
„zewnętrzne” życie… Bo „wewnętrzne” z cnotą wiary, nadziei i miłości
pozostanie dla nas tajemnicą.

Wincenty Łaszewski