Świadectwo miłości

Papieska Intencja Misyjna na czerwiec 2007

Aby Kościół w Afryce Północnej swoją obecnością i działalnością dawał świadectwo miłości Boga do każdej jednostki i każdego narodu.

Kiedy patrzymy na mapę Afryki Północnej, zauważamy, że Kościół w tej części kontynentu ma naturalne granice z Morzem Śródziemnym i rozciąga swoją skromną obecność w strefie krajów arabskich, począwszy od Egiptu aż po Saharę Zachodnią. Kiedyś, w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, kwitło tu życie pustelnicze i monastyczne. Stąd bowiem pochodzą wielcy fundatorzy tych form życia duchowego jak św. Paweł z Teb, św. Pachomiusz oraz św. Antoni Pustelnik. Jednak teologia i dynamika życia Kościoła nie wyczerpują się tylko w życiu pustelniczym i monastycznym. Na tych terenach żyli i działali wielcy pasterze i teolodzy Kościoła tacy jak św. Augustyn, biskup Hippony, oraz św. Cyryl i św. Cyprian, wielcy doktorzy Kościoła. Tu rozwijały się diecezje i parafie, które dały Kościołowi powszechnemu niezliczone rzesze świętych męczenników i wyznawców. Dziś wspominamy ich w Liturgii, są naszymi patronami od chrztu, a Ojciec Święty nowo mianowanym biskupom pomocniczym nadaje symboliczne stolice biskupie, które w dawnych wiekach istniały w Afryce Północnej.

Jak dziś żyje Kościół w Afryce Północnej i co nowego wniesie w życie tego Kościoła prośba Benedykta XVI, który w papieskiej intencji misyjnej prosi, aby Kościół na tych obszarach swoją obecnością i działalnością dawał świadectwo miłości Boga do każdej jednostki i każdego narodu? Jest rzeczą powszechnie znaną, że obecnie Kościół w Afryce Północnej jest niewielką wspólnotą, która zewsząd otoczona jest bardzo prężną teologicznie i praktycznie obecnością islamu. Ta monoteistyczna religia, wyrosła na korzeniach judaizmu i chrześcijaństwa, jest wszechobecna. Kształtuje ona codzienne życie zamieszkiwanych tu ludów, obyczaje, kulturę i relacje międzyosobowe. Również w naszych czasach życie chrześcijan poddane jest ciężkiej próbie łącznie z męczeństwem, jak męczeństwo zakonników w Algierii. Obecność Kościoła jest dyskretna i w większości jest obecnością europejskich katolików, często pracowników różnych instytucji działających w Afryce Północnej. Jednak z drugiej strony są tam biskupi, księża i siostry zakonne, działają Papieskie Dzieła Misyjne, udzielane są sakramenty i prowadzone dzieła miłosierdzia. Jest to wielki i piękny znak nadziei, że Kościół daje świadectwo miłości, zwłaszcza przez posługę charytatywną. Posługa ta, jak pisze Benedykt XVI, jest aktem własnym Kościoła i przynależy do istoty jego misji (Deus caritas est, 32).

Ufajmy, że zgodnie z życzeniem Ojca Świętego nasza modlitwa i ofiary duchowe, które zawsze przekraczają bariery odległości i kultury, pomogą Kościołowi, aby był świadkiem tej miłości, którą Bóg ofiaruje osobom i społecznościom w Jezusie Chrystusie. Niech nasza czerwcowa modlitwa – zwłaszcza do Boskiego Serca Pana Jezusa i adoracja Najświętszego Sakramentu – będzie szczerym darem misyjnej współpracy i duchowej solidarności z Kościołem w Afryce Północnej.