Przesłanie Biskupów Polskich w Pierwszą Rocznicę Śmierci Sługi Bożego Jana Pawła II

Dnia 2 kwietnia 2005 roku, o godzinie 21.37, Pan życia i śmierci powołał do
siebie Papieża Jana Pawła II, dziś sługę Bożego, który ponad 26 lat pełnił
posługę Pasterza Kościoła Chrystusowego. W rocznicę Jego błogosławionej śmierci,
z potrzeby serca kierujemy słowo do wszystkich wiernych Kościoła katolickiego
w naszej Ojczyźnie. Pragniemy zachęcić do modlitewnej refleksji nad kilkoma
sprawami związanymi z tym wydarzeniem.

1. Testament. Jan Paweł II napisał w swoim Testamencie: "Nie pozostawiam po
sobie własności" (6 III 1979). To prawda. Pozostawił jednak bezcenny skarb
– świadectwo żarliwego umiłowania Jezusa Chrystusa, oddania się Mu do dyspozycji
i konsekwentnego podjęcia służby Kościołowi i człowiekowi. Każdemu człowiekowi,
niezależnie od koloru skóry, rasy, pochodzenia i religii. Jego żywa świadomość
polskich korzeni nie przeszkadzała Mu docierać do wszystkich narodów i głosić
w sposób przekonywający uniwersalne orędzie miłości i pokoju zapisane w Ewangelii.
Wiedział, że "znajduje się całkowicie w Bożych Rękach" (5 III 1982), dlatego
promieniował rozwagą, spokojem, odwagą i nadzieją. Wiedział, komu zaufał, i
na jakiej skale człowiek powinien budować swoją egzystencję.
Możemy i powinniśmy odczytywać żywy Testament Jana Pawła II w świetle naszego
osobistego doświadczenia, w świetle naszych zwycięstw i porażek, naszych lęków
i nadziei, by wszystko odnosić do naszego Stwórcy i Pana.

2. Pamięć. Chrześcijaństwo jest religią pamięci. Historia każdego z nas wpisana
jest w historię zbawienia. Wspominamy wielkie dzieła, jakich Bóg dokonał dla
człowieka, zwłaszcza przez przyjście na świat Syna Bożego, Jezusa Chrystusa,
przez Jego śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie. Tę prawdę przeżywamy
w sposób najbardziej intensywny, gdy uczestniczymy w Eucharystii, będącej uobecnieniem
dzieła zbawienia, które jest ponadczasowe.
Wspólnota Kościoła utrwala również pamięć o tym, czego Bóg dokonuje w sercach
ludzi na przestrzeni wieków. Czego w naszym pokoleniu dokonał za przyczyną
Jana Pawła II, który prowadził łódź Kościoła po wzburzonym morzu współczesnego
świata. Zachowanie pamięci o tym wielkim świadku Ewangelii jest naszym przywilejem
i obowiązkiem, gdyż On swoim świętym życiem i nauczaniem tworzył nam "środowisko",
w którym mogła się umacniać nasza wiara, budzić nasza nadzieja i ożywiać nasza
miłość. Pamięć o zmarłym Ojcu Świętym powinna nas prowadzić do przejrzystego
życia zgodnego z Ewangelią, do wychodzenia poza krąg naszych prywatnych spraw
i do troski o drugiego człowieka, zwłaszcza bezbronnego, słabego, ubogiego,
potrzebującego naszej solidarności.

3. Wdzięczność. Wdzięczność jest pamięcią serca. Dzięki wieloletniej posłudze
Jana Pawła II każdy z nas został w jakiś sposób obdarowany i ubogacony. Nie
sposób dokonać tu jakiegokolwiek podsumowania, opisu czy statystyki. To wszystko
pozostanie wielką tajemnicą działania Boga, który posłużył się osobowością,
charyzmatem i wiarą tego, którego nazywaliśmy Piotrem naszych czasów.
Jesteśmy winni wdzięczność samemu Bogu za ten dar. Poczucie głębokiej wdzięczności
pozwoli nam zachować dobro, jakie stało się naszym udziałem w okresie pontyfikatu
Ojca Świętego Jana Pawła II. Ono też może nam przywracać równowagę ducha i
umacniać wytrwałość pośród wszystkich trudnych spraw naszego życia osobistego
i społecznego. Przed pokusą zniechęcenia i rezygnacji powinna nas właśnie chronić
wdzięczna pamięć.

4. Dziedzictwo. Jan Paweł II zostawił nam ogromne dziedzictwo. Pozostawił
pewien wzór duszpasterskiej wrażliwości i troski o człowieka. Dał przykład
otwartej postawy wobec wielkich problemów współczesnego świata. Nie uciekał
przed nimi, ale stawiał im czoło z ewangeliczną odwagą. Nie potępiał nigdy
człowieka słabego, błądzącego, inaczej myślącego, dorastającego z trudem do
wymogów Ewangelii. Nie ofiarowywał też taniej pociechy. Stawiał wysokie wymagania
w zakresie wiary i moralności chrześcijańskiej, przekonując jednocześnie niezliczonych
słuchaczy, że stać ich na więcej, gdyż obdarzeni są godnością dzieci Bożych.
Być może dlatego słuchali Go z przejęciem młodzi, przed którymi kreślił ideał
życia, dla którego warto wszystko poświęcić.
Odrębną kartę dziedzictwa Jana Pawła II stanowi zapisane słowo Jego niezliczonych
przemówień, homilii, katechez, encyklik, adhortacji i listów apostolskich.
Trzeba do nich sięgać. Trzeba powracać do skarbca jego myśli, intuicji, refleksji,
rozważań i modlitw, by odnajdywać w nich prawdę o Bogu i o człowieku, a jednocześnie
światło i pomoc na drogach naszego życia.

5. Wyzwanie. Każde pokolenie staje wobec nowych wyzwań. Przez wiele lat przemierzaliśmy
wspólnie drogę z Janem Pawłem II. Uczyliśmy się Jego stylu, słuchaliśmy Jego
słów i wskazań. Teraz, od roku, kroczymy bez Niego, choć jednocześnie zdajemy
sobie sprawę, że towarzyszy nam nadal, na inny sposób. Na nowym etapie drogi
Kościoła naszym przewodnikiem jest wierny współpracownik Jana Pawła II: Ojciec
Święty Benedykt XVI. Przygotowujemy się, by go przyjąć godnie i z miłością
na naszej ojczystej ziemi.

Ubogaceni świętością i mądrością sługi Bożego Jana Pawła II, powinniśmy wychodzić
naprzeciw wyzwaniom, jakie przed nami stają w życiu osobistym i rodzinnym,
ale także we wspólnocie Kościoła i we wspólnocie narodu. Powinniśmy uczyć się
mozolnie, nawet na błędach, jak korzystać z daru wolności, niewątpliwie związanego
z pontyfikatem Papieża, który przybył do Rzymu "z dalekiego kraju". Z naszego
kraju.
Rok temu, w dniach śmierci i pogrzebu Jana Pawła II, odżyło w nas poczucie
solidarności i więzi, mimo wszystkich różnic i spraw dzielących nas na co dzień,
zwłaszcza w sferze życia społecznego i politycznego. Trzeba powracać do tego
doświadczenia, by nie trwonić pokładów dobra, które przecież jest w nas, ale
nie zawsze dochodzi do głosu.
Dojrzała troska każdego z nas o dobro wspólne i o dobro każdego człowieka będzie
najlepszą formą odczytania testamentu Jana Pawła II, utrwalenia o Nim pamięci,
okazania Bogu wdzięczności za ten dar i podjęcia dziedzictwa, jakie nam zostawił,
oraz udzielenia naszej odpowiedzi na wyzwania, jakie przed nami stają.

Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi
zgromadzeni na 335. Zebraniu Plenarnym
Konferencji Episkopatu Polski
w Warszawie w dniach 8-9 marca 2006 r.