O świętości i świętych obcowaniu

W owej współpracy z Chrystusem nad jednaniem świata z Bogiem Kościół
niebieski, Kościół ziemski i Kościół czyśćcowy są w sposób tajemniczy ze sobą
złączone.
Pierwszą drogą tego zbawczego działania jest droga modlitwy. Niewątpliwie
Najświętsza Dziewica, Matka Chrystusowa i Matka Kościoła, oraz Święci, którzy
już osiągnęli cel doczesnej wędrówki i uczestniczą w chwale Boga, wspierają
swoim wstawiennictwem braci pielgrzymujących na świecie w ich dążeniu do
nawrócenia, do wiary, do powstania po każdym upadku, w ich działaniu na rzecz
rozwoju komunii i pokoju w Kościele oraz w świecie. W tajemnicy Świętych
Obcowania to powszechne pojednanie urzeczywistnia się w sposób najgłębszy i
najbardziej owocny dla wspólnego zbawienia.

Adhortacja "Reconciliatio et paenitentia", 12

Powołanie do świętości ludzie świeccy muszą rozumieć i przeżywać nie tyle jako
wymóg i kategoryczny obowiązek, ile raczej jako czytelny znak bezgranicznej
miłości Ojca, który ich odrodził do swojego świętego życia. W takim rozumieniu
powołanie to jest istotnym i nieodłącznym składnikiem nowego życia otrzymanego
wraz z chrztem, a więc konstytutywnym elementem ich godności. Równocześnie
powołanie do świętości jest głęboko związane z misją i odpowiedzialnością
powierzoną świeckim w Kościele i w świecie. Istotnie bowiem, już samo
przeżywanie świętości, wynikające z uczestnictwa w życiu świętego Kościoła, jest
pierwszym i fundamentalnym wkładem w budowanie kościelnej wspólnoty jako
"świętych obcowania". Oświecony wiarą wzrok raduje się wspaniałym widokiem tak
wielu świeckich, mężczyzn i kobiet, którzy często nie zauważani lub wręcz nie
rozumiani, obcy wielkim tego świata, lecz bliscy kochającemu ich Ojcu, są w
normalnym życiu, wśród codziennych zajęć, niestrudzonymi robotnikami pracującymi
w winnicy Pańskiej, pokornymi, lecz potężnymi mocą Bożej łaski sprawcami
rozszerzania w dziejach Królestwa Bożego.
Świętość jest ponadto podstawową przesłanką i niezbędnym warunkiem do tego, aby
Kościół mógł realizować swoją zbawczą misję. Właśnie świętość Kościoła jest
tajemnym źródłem i nieomylną miarą jego apostolskiego zaangażowania oraz
misyjnego zapału. Kościół, Oblubienica Chrystusa, tylko wtedy staje się Matką
płodną w Duchu, gdy poddaje się Chrystusowej miłości i ją odwzajemnia.

Adhortacja apostolska "Christifideles laici", 17