Krok pierwszy: Jaki sens ma moje życie?
Na spotkanie należy przygotować świecę, Pismo Święte (można polecić, by każdy przyniósł własne), egzemplarz Katechizmu Kościoła Katolickiego, lub fragmenty wydrukowane z Internetu, wskazane w materiałach, tekst modlitwy do Ducha Świętego, zeszyt do zapisania wniosków i postanowień na końcu spotkania.
Spotkanie rozpoczynamy w następujący sposób:
* Powitanie uczestników spotkania, zwłaszcza nowych i krótka rozmowa o tym, co u nich słychać, jak żyją, może mają jakieś problemy…
* Stajemy wokół świecy w modlitewnej postawie
* Prowadzący spotkanie zapala święcę przy słowach: „Światło Chrystusa”, na co zgromadzeni odpowiadają „Bogu niech będą dzięki”. (Inna wersja: P. – „Gdzie dwóch lub trzech zgromadzonych jest w imię moje” – W. – „Tam ja jestem pośród nich”).
* Następuje modlitwa do Ducha Świętego, którą można poprowadzić spontanicznie, lub przy pomocy przygotowanego tekstu
I. ZOBACZYĆ
Spotykasz z pewnością ludzi, którzy wydają się żyć zupełnie bezrefleksyjnie – z dnia na dzień. Co więcej, na pewno spotkałeś ludzi, którzy żyją po prostu głupio, źle, beznadziejnie, trwoniąc swoje siły, zdolności, szanse. Są też tacy, którzy sprawiają wrażenie ciągle zabieganych, zapracowanych, nie mających na nic czasu, ale gdy postawisz im pytanie dokąd tak biegną, nie potrafią dać ci sensownej odpowiedzi. Przewaga człowieka nad światem zwierzęcym polega na tym, że zdolny jest on do refleksji nad światem i może swe życie prowadzić zgodnie ze wskazaniami swego ideału. Pytanie jakie powinien postawić sobie każdy człowiek, to pytanie o sens istnienia: po co żyję? Ku czemu zmierzam? Spróbujmy dzisiaj porozmawiać o tym po co żyjemy i ku czemu zmierzamy.
II. OSĄDZIĆ
Porozmawiajmy:
Czy znam ludzi dojrzałych w swoim człowieczeństwie? Czym się wyróżniają?
Kogo uważam za wzór dojrzałego człowieka?
Co nadaje sens mojemu życiu i co może nadać sens życiu ludzkiemu?
Jak ludzie, których spotykam traktują swoje życie? (nastawienie na użycie, nieodpowiedzialność, przejawy niedojrzałości, autodestrukcja)
Jak dzisiejszy świat odnosi się do wartości życia (zabijanie nienarodzonych, eutanazja itp.)
Do jakiego celu zmierzamy?
Przeczytajmy wspólnie poniższe teksty Pisma Świętego:
Łk 12, 15-21; J 14, 1-6; Mt 6, 25-34; Jk 4, 13-15;
Sięgnijmy do Katechizmu Kościoła Katolickiego i przeczytajmy nr: 988-991; 1007; 1013; 1021-1022.
Spróbujmy teraz odpowiedzieć sobie na pytanie co na temat sensu życia mówi nam Słowo Boże i nauczanie Kościoła?
III. DZIAŁAĆ
A) Skoro zostałem „sobie zadany” i nie jest obojętne „jak żyję”, to w poczuciu odpowiedzialności za swoje życie muszę podjąć działania, które będą nadawać sens temu co robię.
B) Moja odpowiedź na otrzymany od Boga dar życia i człowieczeństwa:
a) Praca nad charakterem.
b) Poznanie samego siebie (odkrycie swoich talentów, wad, swojego powołania)
c) Odpowiedzialność za swoje życie, zdrowie i czas .
d) Wszechstronny rozwój intelektualny, moralny, duchowy, fizyczny.
B) Co mogę zrobić, by dar życia był bardziej szanowany w Polsce i na świecie?
C) W jaki sposób mogę spowodować, aby moje życie nabrało sensu?
Wnioski i postanowienia ze spotkania.
(W tym miejscu każdy z uczestników podejmuje osobiste postanowienia dotyczące jego odpowiedzialności za życie i człowieczeństwo np. bardziej systematyczna praca nad sobą, zmiana nastawienia do nauki, lepsze wykorzystanie czasu, korzystanie z dobrej lektury, troska o kondycję fizyczną itp.)
Nie zapomnijcie o indywidualnych postanowieniach, które każdy z uczestników spotkania zapisze we własnym notatniku. Dziś powinny one dotyczyć konkretnych zachowań związanych z odpowiedzialnym traktowaniem swojego życia, jako daru od Boga.
MODLITWA (najlepiej dziesiątek różańca)