Ewangelia

Święto Ofiarowania Pańskiego

 

Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, przynieśli
Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie
Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli
również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z
przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to
człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty
spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy
Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy
Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on
wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: Teraz, o Władco, pozwól odejść
słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje
zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie
pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o
Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: Oto Ten
przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu
sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły
serc wielu. Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera,
bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i
pozostawała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała
się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy
w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali
wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili
do Galilei, do swego miasta – Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy,
napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Łk 2,22-40
 

Światłość świata

Ofiarowanie Pańskie należy do najstarszych świąt w chrześcijaństwie.
Zachowały się świadectwa, że było znane w Jerozolimie już w IV w., a więc zaraz
po ustaniu prześladowań. Charakterystyczna jest symbolika światła, która od
początku towarzyszy jego obchodom. Tego dnia, jak podają nam historycy, w V
wieku, za czasów Papieża św. Galezjusza, ulicami Rzymu szła procesja ze
świecami. W Polsce tradycyjnie 2 lutego święci się gromnice. Świeca jest
symbolem Maryi, przez którą Bóg zesłał ludziom Jezusa – Światłość świata.
Gromnicę zapalano niegdyś podczas burzy, stawiano ją w oknie, gdy domostwu
groziło niebezpieczeństwo. Wręcza się ją umierającemu, aby w ten sposób ochronić
go przed zakusami złego ducha.

 

ks. Paweł Siedlanowski