Słup milowy w polskiej polityce

Piotr Łukasz Andrzejewski, senator Rzeczypospolitej Polskiej

Ksiądz Jerzy działał w imię prawdy, wolności, sprawiedliwości, zgodnie z
arystotelesowskim rozumieniem polityki. Apelował o obecność w życiu
publicznym chrześcijańskich wartości – wiary, nadziei i miłości.

Historia polskiej filozofii politycznej to historia aktywności luminarzy Kościoła
katolickiego. Postaci Pawła Włodkowica, Stanisława Hozjusza, Stanisława
Orzechowskiego, Hugona Kołłątaja i ich myśl zgodna z prawem Bożym i
naturalnym – to słupy milowe polskiej myśli politycznej wiodącej wprost do myśli,
wskazań i działań politycznych ks. kard. Adama Stefana Sapiehy i ks. kard.
Stefana Wyszyńskiego. Święty biskup Stanisław ze Szczepanowa oddał życie
za wprowadzenie kryteriów moralności chrześcijańskiej do woluntaryzmu
politycznego władzy świeckiej praktykowanej z pozycji siły. Ksiądz Jerzy
Popiełuszko, podobnie jak św. Stanisław, własną krwią i męczeńską śmiercią
zapłacił za obronę niepodległości i niezłomności osoby ludzkiej w walce
ze zniewoleniem przez totalitarny system i jego zakłamaniem.
W polityce cel nie może usprawiedliwiać sprzecznych z nim środków. Zasada
"zło dobrem zwyciężaj" stała się niebezpieczna dla systemu władzy,
który opierał swą przewagę na łamaniu wewnętrznej niepodległości człowieka
i zmuszaniu go do działania wbrew prawdzie, wolności i międzyludzkiej
solidarności.
Siła wewnętrznej niepodległości – dająca impuls do przeciwstawiania się
zniewoleniu, kłamstwu, przemocy i uzależnieniu przywilejami ekonomicznymi w
zamian za służalczy kompromis – stała się zbroją i orężem właściwymi
postawie ks. Jerzego Popiełuszki. Umacniał nas w poczuciu siły i mocy w
obronie niezbywalnych praw człowieka. System zniewolenia i zakłamania
podyktował ostateczne rozwiązanie problemu ks. Jerzego Popiełuszki. Dokonał
tego aparat komunistycznej władzy właściwą sobie metodą. Zwycięstwo ks.
Jerzego Popiełuszki zza grobu przywróciło siłę i godność nam – członkom
niepodległego Narodu Polskiego, i stało się świadectwem naszej tożsamości.
Jan Paweł II podkreślał, że każdy człowiek wierzący ma obowiązek
interesować się życiem politycznym. Stosunek do polityki zależy od kryteriów,
którymi się ją określa. Doktryna komunistyczna uznawała politykę za
"ogólną działalność skierowaną ku obronie interesów klasowych,
zdobyciu, zachowaniu, wzmocnieniu władzy państwowej tej lub innej klasy lub ku
stworzeniu sprzyjających warunków w państwie do walki o władzę" (Słownik
wyrazów obcych, PiW, 1961 r.).
W arystotelesowskiej definicji antycznej polityka jako sztuka rządzenia państwem
winna dotyczyć metod i zasad działania w roztropnej trosce o dobro wspólne
obywateli, a polityk oznacza obywatela biegłego w sprawach publicznych. W
szerszym znaczeniu uprawianie polityki odnosi się do programowania, dobierania,
stosowania zasad i metod zmierzających do osiągnięcia określonego celu.
Stąd teza: jacy politycy, taka polityka. Kościół i jego reprezentanci nie
tylko interesowali się problemami politycznymi, ale je programowali i rozwiązywali
w myśl ewangelicznych zasad.