Od dłuższego czasu przyglądam się w Unii Europejskiej zjawiskom, które można określić jako niekonsekwencje. Dotyczą one spraw zasadniczych, ideowych, religijnych, ale także administracyjnych i personalnych. Przykładem tych ostatnich może być postawa szefa Komisji Europejskiej Jean-Claude’a Junckera.

Tuż przed drugą turą wyborów prezydenckich we Francji, w trakcie debaty telewizyjnej Marine Le Pen z Emmanuelem Macronem, kandydatka Frontu Narodowego wypaliła: Bez względu na rezultat głosowania, wybory prezydenckie we Francji wygra kobieta, albo będę to ja, albo Angela Merkel.  W dalszej części nie stroniła także od aluzji, jak choćby nawiązując do żony, a wcześniej nauczycielki Macrona, starszej od niego o prawie ćwierć wieku.

Gdy trwała jeszcze prezydencka kampania wyborcza we Francji przed drugą turą, Parlament Europejski zajmował się sprawozdaniami finansowymi i udzielał absolutorium kilkudziesięciu unijnym instytucjom, agencjom i fundacjom.

Gdy przeżywaliśmy Triduum Paschalne i świętowaliśmy Zmartwychwstanie Chrystusa, na świecie było niespokojnie. W Wielki Piątek Stany Zjednoczone zrzuciły największą na świecie bombę konwencjonalną na bojowników tzw. Państwa Islamskiego.