„Z Ojczyzny Jezusa „
Pokój i Dobro!
„Po czterdziestu dniach i nocach postu [Jezus] odczuwał głód” (Mt 4,2).
Rozpoczęliśmy okres Wielkiego Postu, czas nawrócenia, czyli szczerego przeanalizowania własnego życia w świetle wskazań Ewangelii. Szczególny wymiar mają te 40 dni w Ziemi Świętej, na której Pan Jezus narodził się, wzrastał i gdzie zakończył swoje ziemskie życie paschalnym triumfem zmartwychwstania. W orędziu na tegoroczny Wielki Post, abp Fuoad Twal, łaciński patriarcha Jerozolimy, przypomniał o tym ważnym aspekcie historii zbawienia, posiadającej konkretną geografię biblijną. „Na naszych wzgórzach i równinach – czytamy w pierwszych słowach orędzia – rozbrzmiewa do dzisiaj głos Pana Jezusa, który został ochrzczony nad Jordanem przez prekursora Jana, syna Zachariasza. W tych dniach – podkreślił patriarcha – nasz wzrok kieruje się na pustynię blisko Jerycha oraz na Górę Kuszenia. Tradycja przekazuje nam, że właśnie tam nasz Pan przeżył czterdzieści dni heroicznego postu”.
Ziemia Święta jest nie tylko scenerią historycznych wydarzeń zbawczej misji Syna Bożego, ale jest także miejscem działania i rozwoju żywej wspólnoty uczniów Chrystusa. Nie zabrakło więc w orędziu łacińskiego patriarchy tematów odnoszących się do codziennego życia lokalnego Kościoła. „Nasza jerozolimska diecezja – pisze arcypasterz katolików Ziemi Świętej, Jordanii i Cypru – jest w szczególny sposób Kościołem postu, męki, Kalwarii, krzyża i zmartwychwstania. Te zbawcze wydarzenia miały bowiem miejsce na tej ziemi”. Mając przed oczami trudną sytuację wielu mieszkańców własnej diecezji patriarcha zauważył, że w tym okresie liczni wierni podejmą się dobrowolnego postu i umartwień. Jednocześnie zauważył, że „inni będą pościć wbrew własnej woli, z powodu biedy, która ich otacza”. W liturgii Środy Popielcowej Kościół przypomina, że post, aby przyniósł zbawienne owoce, powinien być połączony z modlitwą, jałmużną i pojednaniem się z Bogiem, z bliźnimi oraz z samym sobą. Stąd też konieczność, by owocem dobrowolnego postu były konkretne gesty solidarności z potrzebującymi, „bo Bóg miłuje radosnego dawcę” (2 Kor 9,7).
Szczodrobliwość wobec bliźniego jest nie tylko gestem wielkopostnego umartwienia, ale także wyrazem tożsamości chrześcijanina, który ufa bezgranicznie Bogu i żyje według ewangelicznych zasad. Hojność ponadto sprzyja jedności Kościoła, ponieważ tworzy głębokie więzi międzyludzkie oraz sprawia, że ubodzy, którzy otrzymali pomoc od swoich braci w wierze wielbią Boga i dziękują za Jego opatrzność, starając się jednocześnie ze swej strony dostrzec potrzeby biedniejszych od siebie. W wielkopostnym orędziu patriarchy bardzo ważnym przesłaniem jest zaproszenie wiernych Kościoła jerozolimskiego, korzystających od czasów apostolskich z jałmużny innych wspólnot, do spojrzenia poza granice własnych niedostatków i wsparcie cierpiących Haitańczyków. Abp Twal pisze: „Na tej wyspie podczas trzęsienia ziemi straciło życie około 170 tys. osób, wśród których byli biskup stolicy oraz 49 kapłanów, osób zakonnych i seminarzystów. Dziesiątki tysięcy zostało bez dachu nad głową. Wobec tej tragicznej sytuacji wszyscy ze szczerego serca – zachęca patriarcha – musimy pomóc naszym braciom i siostrom na Haiti, ponieważ „w Jezusie Chrystusie jesteśmy jedno” (por. Gal 3,26-28)”. By zmobilizować swoich diecezjan do aktywnego udziału w akcji charytatywnej, patriarcha Twal, ogłosił zbiórkę ofiar na rzecz Haiti w czwartą niedzielę Wielkiego Postu we wszystkich kościołach.
Kolejnym tematem poruszonym w wielkopostnym orędziu łacińskiego patriarchy Jerozolimy była sprawa sprawiedliwości. Zostawiając na drugim planie kwestie sprawiedliwości społecznej abp Twal nawiązał do przesłania Benedykta XVI skierowanego do wszystkich synów Kościoła z okazji Wielkiego Postu. W tym roku papież przedstawił syntetyczną refleksję, dotyczącą rozległego zagadnienia sprawiedliwości. Punktem wyjściowym refleksji są słowa św. Pawła: „Jawną się stała sprawiedliwość Boża(…)przez wiarę w Jezusa Chrystusa” (Rz 3,21-22).
Każdy jest świadomy jak człowiekowi przydatne są i konieczne dobra materialne. Sam Jezus w czasie swojej działalności nie tylko nauczał, ale również uzdrawiał chorych, karmił tłumy, podążające za Nim oraz sprzeciwiał się egoistycznej obojętności, która również dziś pozostawia setki milionów istot ludzkich bez żywności, wody i lekarstw, skazując ich na nieuchronną śmierć. W papieskim orędziu czytamy: „Tak jak chleba i bardziej niż chleba człowiek potrzebuje Boga”. Ziemia Święta jest miejscem objawienia się Bożej miłości na poszczególnych etapach historii Starego Przymierza, osiągającego swoją pełnię we wcieleniu Syna Bożego. Ziemia obiecana, ziemska ojczyzna Jezusa Chrystusa, Piąta Ewangelia, jest ciągle w centrum uwagi całego świata. Najczęściej patrzy się na nią przez pryzmat konfliktów narodowych, kontrowersji politycznych czy podziałów religijnych. Daje to bardzo negatywny obraz i tym samym zapomina się, iż jest to przede wszystkim ziemia wybrana i umiłowana przez Boga. W celu lepszego poznania tej biblijnej krainy patriarchat łaciński opublikował dane statystyczne dotyczące obecności chrześcijan na terenie Izraela, Autonomii Palestyńskiej, Jordanii oraz Cypru. Mając świadomość, że są to informacje pochodzące z różnych źródeł nie możemy zakładać stuprocentowej zgodności podawanych liczb z realnym stanem poszczególnych społeczności.
W Izraelu, Palestynie i Jordanii liczbę mieszkańców szacuje się na około 16 milionów: 10 milionów to muzułmanie, 5,5 miliona jest żydów i prawie 400 tys. chrześcijan. Najliczniejsza wspólnota chrześcijańska znajduje się w Jordanii, gdzie mieszka 200 tys. chrześcijan, wśród których jest około 50 tys. wiernych Kościoła katolickiego. W Palestynie jest 54 tys. chrześcijan z czego 18 tys. to katolicy. Izrael ma około 120 tys. wyznawców Chrystusa, wśród których 27 tys. to katolicy palestyńscy. W Izraelu przebywa także ponad 50 tys. imigrantów z Filipin, Rumunii, Sri Lanki i innych krajów, oraz 40 tys. Izraelczyków pochodzenia rosyjskiego, uważających się za chrześcijan prawosławnych. W tych statystycznych zestawieniach trzeba podkreślić obecność około 300 osobowej wspólnoty katolickiej posługującej się językiem hebrajskim.
Administracja duszpasterska łacińskiego patriarchatu Jerozolimy obejmuje również Cypr, zamieszkały przez 770 tys. chrześcijan Kościoła prawosławnego, 200 tys. muzułmanów osiadłych w północnej części wyspy. Pozostałe 60 tys. to maronici, ormianie, łacinnicy i żydzi. W łacińskim patriarchacie działa 85 księży diecezjalnych, których w pracy duszpasterskiej wspomaga około 30 kapłanów zakonnych (franciszkanów, karmelitów, ojców Najświętszego Serca z Bétharram). W niedzielnej eucharystii uczestniczy regularnie 20% wiernych; 60% przychodzi do kościoła z okazji Bożego Narodzenia i Wielkanocy; 100% bierze udział w rodzinnych uroczystościach z okazji przyjmowania sakramentów świętych.
W tym roku wszystkie Kościoły i wspólnoty będą celebrować uroczystości Paschalne w tym samym dniu. Okres Wielkiego Postu jest więc okazją, uważa patriarcha Twal, do wspólnego zaangażowania uczniów Chrystusa w przezwyciężanie zła dobrem (por. Rz 12,21) oraz do walki z każdą formą niesprawiedliwości.
jk