Rozważania wielkopostne: NIE KUŚ MNIE, DIABLE!

Słuchaj, moja Czcigodna

Psycholog!

Czy mówiliście kiedy

na wykładach albo na ćwiczeniach

o pokusie do grzechu?

Nie wujku, to nienaukowe,

to dla pobożnych.

Psycholożka moja.

To Ty sama doczytaj,

doucz się, bo diabeł

bardzo lubi niedouczonych.

A wujek wierzy w diabła?

Nie wierzę, ale wiem, że jest.

Przecież to jest Anioł o imieniu

Lucyfer – noszący światło

przed Bogiem, inteligencja.

To ten, który powiedział Bogu:

Nie będę Ci służył!

A Michał Archanioł z za wołaniem:

Któż jak Bóg! strącił złe

anioły na ziemię.

To Lucyfer, kusiciel, kłamca,

będzie niszczył dobre dzieło Boga.

Czy to prawda, że Bóg

zakazał wam zrywać owoce

ze wszystkich drzew?

Nieprawda!

Kazał nam zrywać owoce

ze wszystkich drzew.

Zabronił tylko z drzewa

życia, z drzewa wiadomości

o dobrem i złem.

A wiecie dlaczego zabronił?

Bo byśmy umarli śmiercią.

Nieprawda!

Bylibyście jako bogowie,

poznalibyście tajemnice życia

i moglibyście decydować o tym,

co dobre i złe.

Patrz, jakie to bardzo współczesne.

Stał się grzech, nieszczęście.

Rodzice wypędzeni z Raju,

a diabeł będzie wciąż

łasił się u wrót serca człowieka,

aby człowiek nie był zbawiony.

To nie o zabawkę chodzi.

Tu chodzi o zbawienie.

A dziś proszę Pani – znawcy duszy,

diabeł odważył się kusić

samego Pana Jezusa

i to bardzo pobożnie

– słowami Pisma Świętego:

1. Spraw, żeby te kamienie

stały się chlebem.

2. Zstąp z krużganka świątyni,

uwierzą, żeś z nieba zstąpił.

3. Te wszystkie królestwa

oddam Tobie,

tylko mi się pokłoń.

Fantastyczne.

Dasz ludziom chleba

i obwołają Cię Królem.

Po co mówić kazania.

Skoczysz z wieży

i uwierzą, żeś Bogiem z nieba.

Pokłoń mi się

i dam Ci władzę nad światem!

Ach, to tak wygląda pokusa!

Jest piękna, a gdy stanie się

grzechem – jest straszna!

A Ty moja Psycholog

wciąż myślisz o

o eleganckich diabłach:

O Stadnickim, Branickim

i Borucie.

Diabeł się cieszy, że niedouczeni

są tacy głupi.