150 rocznica śmierci Sługi Bożej Pauliny Jaricot

W Katedrze św. Michała Archanioła w Warszawie sprawowana była
Eucharystia z okazji rocznicy śmierci Sługi Bożej Pauliny Jaricot.
Mszy św. transmitowanej w Radiu Maryja przewodniczył ks. abp
Henryk Hoser, biskup diecezjalny warszawsko – praski.


Sługa Boża Paulina Jaricot była założycielką Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary i Żywego Różańca. Jutro przypada 150 rocznica jej śmierci. Paulina Jaricot „nigdy nie wyjechała na misje, ale wspierała duchowo i materialnie misje i pracujących tam misjonarzy”. Jak napisał W słowie na Dzień Misyjny ks. bp Jerzy Mazur, nowy przewodniczący Komisji Episkopatu ds. Misji – to ona zainicjowała Róże Żywego Różańca, istniejące dziś niemal w każdej parafii w Polsce. Każdy z członków grupy różańcowej zobowiązuje się do odmawiania dziesiątka różańca dziennie i do rozważania otrzymanej w drodze losowania tajemnicy różańcowej. Biskup Jerzy Mazur przypomina, że geneza tej inicjatywy związana jest z modlitwą za misje i misjonarzy. Zachęca do odmawiania różańca w intencji Kościoła misyjnego, który – jak wskazuje – zawsze potrzebuje wsparcia.

 

Źródło: KEP

***

Sługa Boża Paulina Jaricot, urodzona w Lyonie 22 lipca 1799 roku w rodzinie bogatych przemysłowców, już w wieku 17 lat zdecydowała się żyć tylko dla Boga. Złożyła prywatnie ślub czystości i przyjęła prosty styl życia oraz sposób ubierania się lyońskich robotnic. Dzięki swojemu bratu Fileasowi, który w Seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu przygotowywał się do pracy misyjnej w Chinach, dowiedziała się o dramatycznej sytuacji Chińczyków i konieczności misji w tym kraju. Szukała więc sposobu rozbudzenia wśród katolików entuzjazmu dla ich wspomagania.

Sposób znalazła w 1819 roku. Zaczęła tworzyć grupy złożone z 10 osób, z których każda starała się zachęcić do wspomagania misji przez inne 10 osób. Z kolei dziesiątki organizowano w setki, a setki w tysiące. Każdy członek zobowiązywał się do codziennej modlitwy za misje i niewielkiej cotygodniowej ofiary na ten cel. Na każdym szczeblu grupami kierowali odpowiedni przewodnicy. Pierwszymi członkiniami Dzieła były robotnice, a pierwsze zelatorki zostały wybrane spośród robotnic zrzeszonych w Stowarzyszeniu Wynagrodzicielek Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Dnia 3 maja 1822 roku grupa świeckich, która zgromadziła się w celu przedyskutowania nowych form współpracy misyjnej, przyjęła system Pauliny Jarocot dla wspomagania misji. Na tym spotkaniu jego przewodniczący, Benedykt Coste, powiedział: „Jesteśmy katolikami i w konsekwencji nie powinniśmy pomagać takiej czy innej misji, ale wszystkim misjom świata”. Grupa przekształciła się w radę utworzonego Dzieła pomocy misjom. A Paulina? W tym czasie stała na czele setki członkiń. Wahała się, czy pozostawić dzieło w innych rękach, ale gdy dostrzegła, że nowe kierownictwo może przyczynić się do uniwersalności Dzieła, sama pozostała na uboczu.

Swoje zdolności organizacyjne wykorzystała w realizacji innych projektów misyjnej współpracy. „Moim powołaniem – pisała – nie jest przywiązanie się do jakiegoś dzieła w taki sposób, aby zapomnieć o wszystkim innym (…). Chcę pozostać wolną, aby pracować tam, gdzie potrzeby są jeszcze większe”. Najbardziej znanym i rozpowszechnionym w całym świecie dziełem Pauliny Jaricot jest Żywy Różaniec, który zainicjowała w 1826 r.

Zaangażowała się również w problemy społeczne ówczesnej klasy robotniczej Francji. Jednak dzieło, w które zainwestowała cały swój majątek, upadło na skutek oszustwa nieuczciwych osób. Sytuacja ta stała się dla niej źródłem niezliczonych cierpień i upokorzeń przez wiele lat, aż do śmierci. Paulina zmarła w 1862 roku w wielkim ubóstwie i opuszczeniu.

Zainicjowane przez nią Dzieło Rozkrzewiania Wiary papieże polecali biskupom, kapłanom i wiernym. W stulecie powstania Dzieła, 3 maja 1922 r., Pius XI Motu Proprio Romanorum Pontificum uczynił je „papieskim” i polecił wprowadzić w całym Kościele powszechnym.

Papież Jan XXIII podpisał w 1963 roku dekret stwierdzający heroiczność cnót Sługi Bożej Pauliny Jaricot. Kościół zmierza więc do ogłoszenia jej błogosławioną. Wierni jej rodzinnego Lyonu i członkowie PDRW w całym świecie, wdzięczni za jej charyzmat, trwają w modlitwie o cud, który jest warunkiem beatyfikacji.

 

Źródło: Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary


www.pdrw.missio.org.pl