Wniosek do Trybunału Stanu
Warszawa, 31 stycznia 2012 roku
Do
Pani Ewy Kopacz
Marszałek Sejmu
Rzeczypospolitej Polskiej
W S T Ę P N Y W N I O S E K
o pociągnięcie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Jana Dworaka oraz członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Witolda Grabosia, Krzysztofa Lufta i Sławomira Rogowskiego do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji RP oraz ustaw, w związku
z zajmowanym stanowiskiem i w zakresie swojego urzędowania
W imieniu wszystkich wnioskodawców, których pełną listę załączam – działając na mocy udzielonego mi upoważnienia oraz na podstawie art. 198 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 5, art. 3, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o Trybunale Stanu (Dz. U. 1982 nr 11 poz. 84 ze zm.) – wnoszę o pociągnięcie niżej wymienionych osób do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu za naruszenie przepisów Konstytucji RP oraz ustaw, którego to dopuścili się w związku z zajmowanymi stanowiskami i w zakresie swojego urzędowania:
1. Jana Dworaka – Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, ur. 31 grudnia 1948 roku w Sochaczewie,
za to że:
1)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i wykonując swoje obowiązki, w dniu 5 stycznia 2011 roku naruszył obowiązujące go normy ustawowe i publikując ogłoszenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, jako podstawę postępowania wskazał normę art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA), który jest trybem nadzwyczajnym, zmierzającym do zmiany pierwotnej decyzji administracyjnej i nie może służyć do przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania koncesji w myśl art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji. Działanie to miało więc na celu obejście prawa oraz godziło
w pluralistyczny charakter radiofonii i telewizji ze szkodą zarówno dla interesu publicznego, jak i prywatnego poprzez dyskryminację podmiotów, które nie mając koncesji nie mogły przystąpić do określonej w ogłoszeniu procedury. Opisanym działaniem Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Jan Dworak rażąco naruszył art. 155 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA;
2)
działając jako członek i Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w porozumieniu z członkami KRRiT Witoldem Grabosiem, Krzysztofem Luftem i Sławomirem Rogowskim, w nieustalonej bliżej dacie pomiędzy 1 lutego 2011, a 1 czerwca 2011 roku, bezprawnie udzielił spółce STAVKA sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie promesy przyznania koncesji przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji na cyfrowe nadawanie naziemne w ramach tzw. Multiplexu 1. Promesa taka pozwoliła w/w spółce na otrzymanie kredytu bankowego pozwalającego na sfinansowanie przedmiotowego przedsięwzięcia, a bez którego nie miałaby ona żadnej szansy na otrzymanie koncesji ze względu na nie spełnienie warunku określonego w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji. Opisane działanie Jana Dworaka – jak i pozostałych członków Rady – nie ma żadnego oparcia w przepisach regulujących ich kompetencje i doprowadziło do szczególnego uprzywilejowania spółki STAVKA sp. z o. o. we wskazanym procesie koncesyjnym, co czyni je sprzecznym z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 KPA w związku z art. 2, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 33, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 7, art. 8 KPA. W wyniku tych działań wyrządzono szkodę
w interesie publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszono interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, a które takiej promesy nie otrzymały;
3)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i wykonując swoje obowiązki, po 26 kwietnia 2011 roku nie wykonał niezwłocznie uchwały KRRiT nr 241/2011 z 26 kwietnia 2011 roku rozstrzygającej postępowanie koncesyjne wszczęte ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 5 stycznia 2011 roku, a do czego był zobowiązany art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji i art. 35 § 1 i § 2 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1 KPA, czym naruszył w/w normy.
4)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w porozumieniu z jej członkami Witoldem Grabosiem, Krzysztofem Luftem i Sławomirem Rogowskim, w okresie pomiędzy lutym 2011 roku, a 24 sierpnia 2011 roku nie wykonał ciążącego na nim ustawowego obowiązku i nie wezwał spółki STAVKA sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie do rozpoczęcia rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji tj. 24 sierpnia 2011 roku. Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę STAVKA przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Swoim zachowaniem Jan Dworak naruszył więc art. 38 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 4, art. 33 ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i działał na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
5)
działając jako członek i Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w porozumieniu z członkami KRRiT Witoldem Grabosiem, Krzysztofem Luftem i Sławomirem Rogowskim, w okresie pomiędzy 24 sierpnia 2011 roku, a 17 stycznia 2012 roku, nie dopełnił swojego ustawowego obowiązku i nie cofnął koncesji nr 465/2011-T z dnia 24 lutego 2011 roku spółce STAVKA sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w związku z nie rozpoczęciem rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji tj. 24 sierpnia 2011 roku. Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę STAVKA przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Swoim zachowaniem Jan Dworak naruszył więc art. 38 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 4, art. 33 ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i działał na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
6)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w porozumieniu z jej członkami Witoldem Grabosiem, Krzysztofem Luftem i Sławomirem Rogowskim, w okresie pomiędzy lutym 2011 roku, a 25 sierpnia 2011 roku nie wykonał ciążącego na nim ustawowego obowiązku i nie wezwał spółki ATM Grupa S.A. z siedzibą w Bielanach Wrocławskich do rozpoczęcia rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji tj. 25 sierpnia 2011 roku. Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę ATM Grupa S.A. przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Swoim zachowaniem Jan Dworak naruszył więc art. 38 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 4, art. 33 ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i działał na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
7)
działając jako członek i Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w porozumieniu z członkami KRRiT Witoldem Grabosiem, Krzysztofem Luftem i Sławomirem Rogowskim, w okresie pomiędzy 25 sierpnia 2011 roku, a 17 stycznia 2012 roku, nie dopełnił swojego ustawowego obowiązku i nie cofnął koncesji nr 468/2011-T z dnia 25 lutego 2011 roku spółce ATM Grupa S.A. z siedzibą w Bielanach Wrocławiach w związku z nie rozpoczęciem rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji tj. 25 sierpnia 2011 roku. Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę ATM Grupa S.A. przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Swoim zachowaniem Jan Dworak naruszył więc art. 38 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 4, art. 33 ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i działał na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
8)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w oparciu o uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (nr 241/2011 z 26.04.11 i nr 371/2011 z 06.07.11), w dniu 29 lipca 2011 roku, wydał decyzję nr DK-137/2011, w której poświadczył nieprawdę odnośnie ATM Grupa S.A. stwierdzając, iż spółka ta „spełnia kryterium pluralizmu informowania, bowiem zarówno sama spółka, jak i jej akcjonariusze nie posiadają udziałów w podmiotach posiadających prawo do rozpowszechniania programów telewizji cyfrowej”, co w dacie przedmiotowego oświadczenia nie było prawdą, a o którym to fakcie wiedział z opinii Departamentu Koncesyjnego z dnia 18 kwietnia 2011 roku. Swoim działaniem Jan Dworak naruszył art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 4, art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA, czym działał na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes podmiotów biorących udział
w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
9)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w toku postępowania o ponowne rozpatrzenie decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia 29 lipca 2011 roku nr DK-137/2011, zaniedbał swoich obowiązków i nie dokonał pełnej reasumpcji powyższego rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu materiału dowodowego na dzień 17 stycznia 2012 roku, czyli wydania decyzji nr DR-018/2012 kończącej postępowanie, celowo pomijając w niej kluczową okoliczność, iż w dniu 1 września 2011 roku TVN S.A. nabyła 25% udziałów w STAVKA Sp. z o.o., a czego konsekwencją jest automatyczne niespełnienie w procesie o uzyskania rozszerzenia koncesji przez STAVKA Sp. z o.o. kryterium pluralizmu informowania, bowiem w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie koncesyjne, jej akcjonariuszem była spółka TVN S.A. posiadająca prawo do rozpowszechniania programów telewizji cyfrowej drogą naziemną rozsiewczą, co w winno skutkować odmową przyznania koncesji dla STAVKA Sp. z o.o. Swoim działaniem Jan Dworak naruszył art. 77 § 1 i art. 80 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 3 i 4, art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA, czym działał na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
10)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w oparciu o uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (nr 241/2011 z 26.04.11 i nr 371/2011 z 06.07.11), której jest członkiem, w dniu 29 lipca 2011 roku, wydał decyzję nr DK-137/2011, w której postanowił, w trybie wznowienia postępowania o przyznanie koncesji nr 287/2003-T z 13 marca 2003 roku, bezpodstawnie odmówić przyznania prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T w pierwszym ogólnopolskim multipleksie Fundacji LUX VERITATIS z siedzibą w Warszawie, czym doprowadził – w oparciu o fałszywe przesłanki ekonomiczne – do nieuzasadnionej dyskryminacji tego podmiotu. Działanie Jana Dworaka w opisanej sprawie działanie godzi w normy art. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 14, art. 22, art. 32, art. 54, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 6 ust. 1, art. 6 ust 2 pkt 3, art. 33 ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 roku, art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 roku, art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 roku, pkt 7, pkt 10, pkt 17, pkt 19 preambuły oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), czym działał na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes Fundacji LUX VERITATIS, poprzez jej nierówne traktowanie i dyskryminację w opisywanym postępowaniu koncesyjnym;
11)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz porozumieniu z członkami KRRiT, po rozpatrzeniu wniosków ponowne rozpatrzenie stron decyzji nr DK-137/2011, wydał decyzję nr DR-018/2012 z 17 stycznia 2012 roku, w której całkowicie pominął uzasadnienie faktyczne
i prawne odmowy uznania wniosku Fundacji LUX VERITATIS o ponowne rozpatrzenie decyzji Nr DK-137/2011, używając argumentów faworyzowanej przez KRRiTw postępowaniu spółki STAVKA Sp. z o.o., czym naruszył art. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 14, art. 22, art. 32, art. 54, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 6 ust. 1, art. 6 ust 2 pkt 3 i 4, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 roku, art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 roku, art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 roku, pkt 7, pkt 10, pkt 17, pkt 19 preambuły oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej
i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), czym działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes Fundacji LUX VERITATIS, poprzez jej nierówne traktowanie i dyskryminację w opisywanym postępowaniu koncesyjnym;
12)
działając jako członek i Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w porozumieniu z członkami KRRiT Witoldem Grabosiem, Krzysztofem Luftem i Sławomirem Rogowskim, pomiędzy 5 stycznia, a 29 lipca 2011 roku, w toku postępowania wszczętego na podstawie ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, a zakończonego wydaniem decyzji nr DK-137/11 z dnia 29 lipca 2011 roku, dopuścił się rażącego naruszenia szeregu norm prawnych, a to:
a) nie zapewnił przedstawicielom Fundacji LUX VERITATIS czynnego udziału w każdym stadium prowadzonego postępowania oraz przed wydaniem przedmiotowej decyzji nie umożliwił im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym rażąco naruszył ich prawa jako strony postępowania oraz art. 10 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA;
b) przekroczył dwumiesięczny termin do zakończenia postępowania wszczętego na podstawie ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 5 stycznia 2011 roku, czym rażąco naruszył prawa podmiotów biorących w nim udział, poprzez nie zapewnienie im rozstrzygnięcia w ustawowym terminie, a które to zachowanie godzi
w normę art. 35 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1 KPA;
c) nie powiadomił stron postępowania wszczętego na podstawie ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji
z dnia 5 stycznia 2011 roku o uchybieniu terminów, o których mowa obu poprzednich punktach oraz poprzez nie podanie przyczyn zwłoki
i nie wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy, a które to zachowanie godzi w normę art. 36 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA;
d) nie wywiązał się z ustawowego obowiązku wyczerpującego zebrania
i rozpatrzenia całego materiału dowodowego dotyczącego wniosku nr 018/2011 Fundacji LUX VERITATIS z dnia 3 marca 2011 roku oraz wydał niekorzystną dla niej decyzję nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku w oparciu o niejasne, niepełne, a w rezultacie dyskryminujące kryteria, fałszywe przesłanki ekonomiczne, a także jednostronnie i błędnie oceniony materiał dowodowy, czym rażąco naruszył art. 77
§ 1 KPA i art. 80 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA;
e) nie zawarł w decyzji nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku w części,
w jakiej dotyczy Fundacji LUX VERITATIS uzasadnienia faktycznego, a w szczególności wskazania faktów, które Przewodniczący i Rada KRRiT uznali za udowodnione, dowodów, na których się oparli, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówili wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie zawarcie w uzasadnieniu prawnym wyjaśnienia podstaw prawnych decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Opisanym działaniem Jan Dworak rażąco naruszył on art. 130 § 1 i 2 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 80 KPA;
f) wydał decyzję nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku nie w toku postępowania o uzyskanie koncesji, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, ale
w nadzwyczajnym trybie przewidzianym w art. 155 KPA, a dotyczącym wzruszania prawomocnych decyzji administracyjnych, podczas gdy Wojewódzkie Sądy Administracyjne uznały taką praktykę KRRiT za niezgodną z przepisami prawa i mającą na celu jego obejście. Opisanym działaniem Jan Dworak rażąco naruszył art. 155 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii
i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA;
13)
działając jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w bliżej nieustalonej dacie pomiędzy 29 lipca 2011 roku, a 17 stycznia 2012 roku, umożliwił podmiotom, którym w decyzji nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku przyznał prawo do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T w pierwszym ogólnopolskim multipleksie, wykonanie tej decyzji, pomimo że spółka ASTRO S.A., spółka SUPERSTACJA Sp. z o.o., Fundacja LUX VERITATIS, spółka MEDIASAT Sp. z o.o., spółka ATM Grupa S.A. złożyły wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, co zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego wstrzymuje wykonanie decyzji, czym rażąco naruszył art. 130 § 1 i 2 w związku z art. 127 § 3 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA.
2. Witolda Grabosia – Zastępcy Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, ur. 15 lipca 1952 w Strzyżowie,
3. Krzysztofa Lufta – członka Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, ur. 5 stycznia 1958 w Warszawie,
4. Sławomira Rogowskiego – członka Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, ur. 29 kwietnia 1957 w Kielcach
za to że:
1)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem w nieustalonej bliżej dacie pomiędzy 1 lutego 2011, a 1 czerwca 2011 roku, bezprawnie udzielili spółce STAVKA sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie promesy przyznania koncesji przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji na cyfrowe nadawanie naziemne w ramach tzw. Multiplexu 1. Promesa taka pozwoliła w/w spółce na otrzymanie kredytu bankowego pozwalającego na sfinansowanie przedmiotowego przedsięwzięcia, a bez którego nie miałaby ona żadnej szansy na otrzymanie koncesji ze względu na nie spełnienie warunku określonego w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji. Opisane działanie członków KRRiT nie ma żadnego oparcia w przepisach regulujących ich kompetencje i doprowadziło do szczególnego uprzywilejowania spółki STAVKA sp. z o. o. we wskazanym procesie koncesyjnym, co czyni je sprzecznym z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 KPA w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 7 i art. 8 KPA. W wyniku tych działań wyrządzono szkodę w interesie publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszono interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, a które takiej promesy nie otrzymały;
2)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem w okresie pomiędzy lutym 2011 roku, a 24 sierpnia 2011 roku nie wykonali ciążącego na nich ustawowego obowiązku i nie zobowiązali Przewodniczącego KRRiT do wezwania spółki STAVKA sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie do rozpoczęcia rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji tj. 24 sierpnia 2011 roku. Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę STAVKA przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Swoim zachowaniem naruszyli więc art. 6 ust.2 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 5, art. 38 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszyli interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
3)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem w okresie pomiędzy 24 sierpnia 2011 roku, a 17 stycznia 2012 roku, nie dopełnili swoich ustawowych obowiązków i nie zobowiązali Przewodniczącego KRRiT do cofnięcia koncesji nr 465/2011-T z dnia 24 lutego 2011 roku spółce STAVKA sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w związku z nie rozpoczęciem rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji tj. 24 sierpnia 2011 roku. Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę STAVKA przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Swoim zachowaniem naruszyli więc art. 6 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 5, art. 38 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszyli interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
4)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem w okresie pomiędzy lutym 2011 roku, a 25 sierpnia 2011 roku nie wykonali ciążącego na nich ustawowego obowiązku i nie zobowiązali Przewodniczącego KRRiT do wezwania spółki ATM GRUPA S.A. z siedzibą w Bielanach Wrocławskich do rozpoczęcia rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji tj. 25 sierpnia 2011 roku. Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę ATM GRUPA S.A. przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Swoim zachowaniem naruszyli więc art. 6 ust.2 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 5, art. 38 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszyli interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
5)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem oraz w okresie pomiędzy 25 sierpnia 2011 roku, a 17 stycznia 2012 roku, nie dopełnili swoich ustawowych obowiązków i nie zobowiązali Przewodniczącego KRRiT do cofnięcia koncesji nr 468/2011-T z dnia 25 lutego 2011 roku spółce ATM GRUPA S.A. z siedzibą w Bielanach Wrocławskich z siedzibą w Warszawie w związku z nie rozpoczęciem rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji tj. 25 sierpnia 2011 roku. Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę ATM GRUPA S.A. przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Swoim zachowaniem naruszyli więc art. 6 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 5, art. 38 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszyli interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
6)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem (Stefan Pastuszka wstrzymał się od głosu), wydali uchwały KRRiT (nr 241/2011 z 26.04.11 i nr 371/2011 z 06.07.11), które stanowiły podstawę do wydania w dniu 29 lipca 2011 roku decyzji Przewodniczącego KRRiT nr DK-137/2011, w której poświadczono nieprawdę odnośnie ATM Grupa S.A. stwierdzając, iż spółka ta „spełnia kryterium pluralizmu informowania, bowiem zarówno sama spółka, jak i jej akcjonariusze nie posiadają udziałów w podmiotach posiadających prawo do rozpowszechniania programów telewizji cyfrowej”, co w dacie przedmiotowego oświadczenia nie było prawdą, a o którym to fakcie wiedzieli z opinii Departamentu Koncesyjnego z dnia 18 kwietnia 2011 roku. Swoim działaniem naruszyli art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA w związku z art. 33 ust. 3 ustawy
z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, czym działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszyli interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
7)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem biorąc udział w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia 29 lipca 2011 roku nr DK-137/2011, zaniedbali swoich obowiązków i nie dokonali pełnej reasumpcji powyższego rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu materiału dowodowego na dzień 17 stycznia 2012 roku, czyli wydania decyzji nr DR-018/2012 kończącej postępowanie, celowo pomijając w niej kluczową okoliczność, iż w dniu 1 września 2011 roku TVN S.A. nabyła 25% udziałów w STAVKA Sp. z o.o., a czego konsekwencją jest automatyczne niespełnienie w procesie o uzyskania rozszerzenia koncesji przez STAVKA Sp. z o.o. kryterium pluralizmu informowania, bowiem w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie koncesyjne, jej akcjonariuszem była spółka TVN S.A. posiadająca prawo do rozpowszechniania programów telewizji cyfrowej drogą naziemną rozsiewczą, co w winno skutkować odmową przyznania koncesji dla STAVKA Sp. z o.o. Swoim działaniem naruszyli art. 77 § 1 i art. 80 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 3 i 4, art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA, czym działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie;
8)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem, głosując za uchwałami KRRiT (nr 241/2011 z 26.04.11 i nr 371/2011 z 06.07.11) stanowiącymi podstawę dla Przewodniczącego KRRiT Jana Dworaka do wydania decyzji Przewodniczącego KRRiT nr DK-137/11 z 29 lipca 2011 roku, w której postanowił, w trybie wznowienia postępowania o przyznanie koncesji nr 287/2003-T z 13 marca 2003 roku, bezpodstawnie odmówili przyznania prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T w pierwszym ogólnopolskim multipleksie Fundacji LUX VERITATIS z siedzibą w Warszawie, czym doprowadzili – w oparciu o fałszywe przesłanki ekonomiczne – do nieuzasadnionej dyskryminacji tego podmiotu. Działanie w opisanej sprawie działanie godzi w normy art. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 14, art. 22, art. 32, art. 54, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 6 ust. 1, art. 6 ust 2 pkt 3, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 roku, art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 roku, art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 roku, pkt 7, pkt 10, pkt 17, pkt 19 preambuły oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej
i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii
i telewizji, czym działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes Fundacji LUX VERITATIS, poprzez jej nierówne traktowanie i dyskryminację w opisywanym postępowaniu koncesyjnym;
9)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem biorąc udział w wydaniu decyzji nr DR-018/2012 z 17 stycznia 2012 roku, w której całkowicie pominięto uzasadnienie faktyczne i prawne odmowy uznania wniosku Fundacji LUX VERITATIS o ponowne rozpatrzenie decyzji Nr DK-137/2011, używając argumentów faworyzowanej przez KRRiT w postępowaniu spółki STAVKA Sp. z o.o., naruszyli art. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 14, art. 22, art. 32, art. 54, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 6 ust. 1, art. 6 ust 2 pkt 3 i 4, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 roku, art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 roku, art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 roku, pkt 7, pkt 10, pkt 17, pkt 19 preambuły oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej
i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii
i telewizji, czym działali na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes Fundacji LUX VERITATIS, poprzez jej nierówne traktowanie i dyskryminację w opisywanym postępowaniu koncesyjnym;
10)
działając wspólnie i w porozumieniu, w tym również z Przewodniczącym KRRiT Janem Dworakiem pomiędzy 5 stycznia, a 29 lipca 2011 roku, w toku postępowania wszczętego na podstawie ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, a zakończonego wydaniem decyzji Przewodniczącego KRRiT nr DK-137/11 z dnia 29 lipca 2011 roku – w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji – dopuścili się rażącego naruszenia szeregu norm prawnych, a to:
a) nie zapewnili przedstawicielom Fundacji LUX VERITATIS czynnego udziału w każdym stadium prowadzonego postępowania oraz przed wydaniem przedmiotowej decyzji nie umożliwili im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym rażąco naruszyli ich prawa jako strony postępowania oraz art. 10 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA;
b) przekroczyli dwumiesięczny termin do zakończenia postępowania wszczętego na podstawie ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 5 stycznia 2011 roku, czym rażąco naruszyli prawa podmiotów biorących w nim udział, poprzez nie zapewnienie im rozstrzygnięcia w ustawowym terminie, a które to zachowanie godzi
w normę art. 35 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1 KPA;
c) nie powiadomili stron postępowania wszczętego na podstawie ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji
z dnia 5 stycznia 2011 roku o uchybieniu terminów, o których mowa obu poprzednich punktach oraz poprzez nie podanie przyczyn zwłoki
i nie wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy, a które to zachowanie godzi w normę art. 36 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA;
d) nie wywiązali się z ustawowego obowiązku wyczerpującego zebrania
i rozpatrzenia całego materiału dowodowego dotyczącego wniosku nr 018/2011 Fundacji LUX VERITATIS z dnia 3 marca 2011 roku oraz głosowali za uchwałami (nr 241/2011 z 26.04.11 i nr 371/2011 z 06.07.11) stanowiącymi podstawę do wydania niekorzystnej dla niej decyzji nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku w oparciu o niejasne, niepełne, a w rezultacie dyskryminujące kryteria, fałszywe przesłanki ekonomiczne, a także jednostronnie i błędnie oceniony materiał dowodowy, czym rażąco naruszył art. 77 § 1 KPA i art. 80 KPA
w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA;
e) nie zawarli uchwałach (nr 241/2011 z 26.04.11 i nr 371/2011
z 06.07.11) stanowiących podstawę do wydania decyzji nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku w części, w jakiej dotyczy Fundacji LUX VERITATIS uzasadnienia faktycznego, a w szczególności wskazania faktów, które Rada KRRiT uznała za udowodnione, dowodów, na których się oparła, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie zawarli w uzasadnieniu prawnym wyjaśnienia podstaw prawnych decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Opisanym działaniem rażąco naruszyli on art. 130 § 1 i 2 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 80 KPA;
f) głosowali za uchwałą Rady KRRiT nr 371/2011 z 6 lipca 2011 roku, która stanowiła podstawę do wydania decyzji Przewodniczącego nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku nie w toku postępowania o uzyskanie koncesji, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, ale w nadzwyczajnym trybie przewidzianym w art. 155 KPA, a dotyczącym wzruszania prawomocnych decyzji administracyjnych, podczas gdy Wojewódzkie Sądy Administracyjne uznały taką praktykę KRRiT za niezgodną z przepisami prawa i mającą na celu jego obejście. Opisanym działaniem rażąco naruszyli art. 155 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA.
Zgodnie z art. 198 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 pkt 5, art. 3, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o Trybunale Stanu, wnioskodawcy przedkładają niniejszy wniosek Marszałkowi Sejmu RP celem nadania mu biegu określonego w powyższej ustawie.
Na podstawie art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o Trybunale Stanu wnioskodawcy wskazują posła Stanisława Piotrowicza, jako osobę upoważnioną do występowania w ich imieniu w dalszym postępowaniu przed organami Sejmu.
U Z A S A D N I E N I E
Zgodnie z art. 198 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o Trybunale Stanu członkowie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji ponoszą odpowiedzialność konstytucyjną przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji lub ustawy, w związku z zajmowanym stanowiskiem lub
w zakresie swojego urzędowania (tzw. delikt konstytucyjny). Na mocy art. 3 ustawy
z dnia 26 marca 1982 roku o Trybunale Stanu odpowiedzialność konstytucyjna obejmuje czyny, którymi osoby te w związku z zajmowanym stanowiskiem lub
w zakresie swojego urzędowania, chociażby nieumyślnie, naruszyły Konstytucję lub ustawę. Podług normy wyrażonej w art. 5 omawianej ustawy, prawo do pociągnięcia osób Członków KRRiT do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu przysługuje wyłącznie Sejmowi. Wstępny wniosek o pociągnięcie ich do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu może być złożony Marszałkowi Sejmu przez posłów, w liczbie co najmniej 115 (art. 6 ust. 2 pkt 2).
Deliktem konstytucyjnym jest […] każdy czyn spełniający charakterystykę z art. 3 ustawy o Trybunale Stanu, bez względu na stopień jego społecznej szkodliwości (Odrowąż-Sypniewski Wojciech w: „Odpowiedzialność konstytucyjna członków organów kolegialnych”, Prz. Sejm. 2006.6.91)
Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lutego 2001 roku
w sprawie o sygnaturze akt P 12/00 tzw. deliktem konstytucyjnym, pod którym to pojęciem rozumie się działanie lub zaniechanie, naruszające konstytucję lub ustawę. W powyższym wyroku, Trybunał orzekł także, że zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji) oraz równości wszystkich wobec prawa (art. 32) są zasadami o znaczeniu fundamentalnym dla państwa prawnego. Zasada legalizmu oznacza, że organ władzy publicznej nie może podejmować decyzji bez podstawy prawnej, ale należy rozumieć ją również tak, że organ władzy publicznej „nie może unikać podejmowania decyzji, jeżeli wiążące normy prawne nakładają na niego taki obowiązek” (por. P. Winczorek, Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2000, s. 19). Istotne przy tym znaczenie ma również fakt, że – jak wynika z przepisu art. 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o Trybunale Stanu – przedmiotem odpowiedzialności konstytucyjnej jest już samo naruszenie konstytucji lub ustawy,
a nie skutki owego naruszenia
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji stoi na straży wolności słowa, prawa do informacji oraz interesu publicznego w radiofonii i telewizji art. 213 ust. 1 Konstytucji RP), samodzielności nadawców i interesów odbiorców oraz zapewnia otwarty
i pluralistyczny charakter radiofonii i telewizji (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji). Do zadań Krajowej Rady należy w szczególności podejmowanie, w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięć w sprawach koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów oraz sprawowanie w granicach określonych ustawą kontroli działalności nadawców (art. 6 ust. pkt 3 i 4). Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami, reprezentuje Krajową Radę oraz wykonuje zadania określone w ustawie (art. 10 ust. 1). Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji. Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady. Przewodniczący Krajowej Rady podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały Krajowej Rady (art. 33).
W okresie objętym przedmiotowym wnioskiem funkcję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji pełnił Jan Dworak, a członkami Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji byli: Witold Graboś, Krzysztof Luft, Stefan Pastuszka oraz Sławomir Rogowski. Wszystkich nadużyć stanowiących przedmiot niniejszego wniosku dopuścili się w związku z zajmowanymi – a wyżej wskazanymi – stanowiskami i w zakresie swojego urzędowania.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii
i telewizji, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie określonym w ust. 1a pkt 3 tejże ustawy, ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego lub telewizyjnego oraz ustala termin, nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji. Przewodniczący KRRiT Jan Dworak w dniu 5 stycznia 2011 roku, w oparciu o powyższą normę opublikował ogłoszenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego (M.P. nr 4, poz. 60). Za bezsporne należy uznać – na podstawie treści przywołanej normy oraz tytułu ogłoszenia – że jego przedmiotem jest możliwość uzyskania koncesji, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji. Przewodniczący KRRiT Jan Dworak w ust. 1 ogłoszenia z dnia 5 stycznia 2011 roku, inaczej jednak zdefiniował jego przedmiot, cyt. „Ogłoszenie stanowi podstawę do składania wniosków o dokonanie zmiany, w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, 4 koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych. Zmiana będzie polegała na rozszerzeniu koncesji na rozpowszechnianie programu w sposób rozsiewczy satelitarny […]”. Z powyższego wynika, że omawiane ogłoszenie w sposób nieuzasadniony prawnie i faktycznie, wychodzi poza ramy ustawowej delegacji i bezprawnie zawęża krąg mogących wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w tym ogłoszeniu wyłącznie do podmiotów już posiadających koncesje. W żadnym przepisie ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii
i telewizji nie ma trybu, w którym Przewodniczący KRRiT mógłby uzależnić uzyskanie nowej koncesji od posiada innej. Nie w przedmiotowej ustawie także trybu „rozszerzania koncesji”. Treść i przedmiot ogłoszenia z 5 stycznia 2011 roku są więc sprzeczne zarówno z jej tytułem, jak i delegacją ustawową do jego wydania. Takie działanie Przewodniczącego KRRiT Jana Dworaka z jednej strony godzi wprost w zasadę legalizmu i działania organów państwowych wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa, z jednoczesnym zakazem ich domniemywania, a z drugiej zaś, stosuje pozaustawowe, nierówne kryteria dla podmiotów, które chciałyby przedmiotową koncesję uzyskać.
Zastosowanie przez Przewodniczącego i części członków KRRiT w omawianym procesie koncesyjnym nadzwyczajnego trybu określonego w art. 155 KPA jest rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W omawianej sytuacji nie istnieje żaden interes społeczny lub słuszny interes strony, który uprawniałby Przewodniczącego KRRiT Jana Dworaka do prowadzenia postępowania o przyznanie koncesji w trybie określonym w art. 155 KPA. Potwierdza to brzmienie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, w którym ustawodawca Wskazał elementy postępowania o udzielenie koncesji, a więc bezspornie rozstrzygnął, że udzielenie koncesji wiąże się z konkretnym, odrębnym postępowaniem. Stanowisko to potwierdziła sama KRRiT w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 roku w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych. Zgodnie z §11a tego aktu, wniosek o zmianę koncesji polegającą na rozszerzeniu koncesji o przyznanie prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T, składa się z formularza określonego w § 4 pkt 7a i 10 oraz zawiera dokumenty wskazane w § 5 pkt 5, pkt 12 i 13 oraz § 11 omawianego rozporządzenia. Rozporządzenie KRRiT wskazuje tryb odrębny postępowania w sprawie uzyskania, bądź rozszerzenia koncesji i nie odnosi się przy tym do art. 155 KPA, jak również nie wymaga, aby we wniosku koncesyjnym zawarta zgoda strony postępowania administracyjnego, o której mowa w tym przepisie. Określając w ogłoszeniu z 5 stycznia 2011 roku tryb rozszerzenia koncesji w oparciu o art. 155 KPA Jan Dworak przekroczył więc posiadane kompetencje.
Nauka prawa konstytucyjnego (jak również teoria państwa i prawa) pojęcie kompetencji wiąże nierozłącznie z określonym zespołem norm prawnych „wyznaczających sytuację, w których organ państwa w odpowiedni sposób zachowa się, przez co ulegnie w jakimś stopniu zmianie sytuacja prawna innych podmiotów tzn. organów państwa czy ludzi” (J. Trzciński, Pojęcie konstytucyjnego organu państwa… Ossolineum 1974, s. 75. Podobnie Z. Ziembiński, Kompetencja i norma kompetencyjna, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny” 1969, z. 4, s. 9). Założenie to znajduje oparcie w konstytucyjnej zasadzie legalności nakazującej oparcie działalności organów państwowych wyłącznie na przepisach prawa. Zasada wg. której wszystkie organy władzy i administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa oznacza „konieczność istnienia podstawy prawnej do jakiejkolwiek działalności organu państwa. Organy państwa mogą działać tylko wtedy, gdy jest do tego podstawa prawna(…)tylko w tych wypadkach, gdy mu prawo na to zezwala” (J. Trzciński, j. w., s. 108). Z. Ziembiński dokonując wykładni tego postanowienia pisze: „Rozumieć to należy w ten sposób, że jakiś człowiek czy zespół osób może dokonywać odpowiednich czynności konwencjonalnych, występując jako organ państwa dopiero wtedy, gdy odpowiednia norma prawna udziela mu do tego kompetencji, nakazując innym podmiotom odpowiednio podporządkować się aktom dokonanym na podstawie tej kompetencji. Czynności konwencjonalne osób nie oparte na udzielonej im jako organowi państwa kompetencji, teoretycznie biorąc „nie liczą się” jako czynności organu państwa, są dotknięte nieważnością” (Analiza pojęcia czynu, Warszawa 1972, s. 149). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, dopuszczenie do zmiany koncesji w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego prowadziłoby do omijania prawa i wejścia na rynek nadawców, którzy nie brali udziału w postępowaniu o udzielenie koncesji lub brali udział, ale
w innym zakresie. W takiej sytuacji postępowanie koncesyjne miałoby wyłącznie charakter formalny, a rola organu koncesyjnego zostałaby sprowadzona do funkcji rejestracji zmian. Jest to sprzeczne z postanowieniami ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej ustawy, nakładającym na Krajową Radę Radiofonii i Telewizji obowiązki w zakresie ochrony wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności nadawców i interesów odbiorców oraz zapewniania otwartego i pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji. Obowiązki te są pochodną art. 213 ust. 1 Konstytucji RP (wyrok WSA Warszawa z 25 czerwca 2008 w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 554/08, wyrok WSA Warszawa z 18 marca 2008 w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2242/07, wyrok WSA w Warszawie z grudnia 2007 sygn. akt VI SA/Wa 1669/07).
Każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona „nabywa prawo” (art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego).
Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca
w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien „luz decyzyjny”. Tylko w obszarze owego „luzu decyzyjnego” wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 KPA nie może być mowy.
Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 KPA nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Rozstrzygnięcie podejmowane na gruncie powołanego przepisu ma charakter uznaniowy i podejmowane jest za zgodą strony. Przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 KPA jest ustalenie przesłanek do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, a zatem przesłanek, o jakich mowa
w tymże przepisie. Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez ustalenia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych objętych hipotezą przepisu prawa mającego zastosowanie w danej sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 lutego 2005 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1675/03).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 1987 roku – sygn. III SA 1048/86 – „ograniczenie się przez organ przy rozpatrywaniu sprawy w trybie art.155 KPA wyłącznie do skontrolowania legalności decyzji objętej wnioskiem strony i zaniechanie rozpoznania sprawy w świetle przesłanek do zmiany lub uchylenia decyzji, określonych w tym artykule stanowi naruszenie prawa (por. ONSA 1987, Nr 2, poz.50) Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 stycznia 1999 roku, III RN 101/98 wskazał, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 KPA może nastąpić jedynie wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania (art.145 § 1 KPA) lub do stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 KPA).
Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania
w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego, o czym w omawianej sprawie nie może być mowy. Możność zastosowania artykułu 155 Kodeksu w sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w okresie wydawania ostatecznych decyzji administracyjnych. Zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy art. 155 Kodeksu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana.
Działanie Przewodniczącego KRRiT Jana Dworaka w omówionym zakresie godzi więc w normę art. 155 KPA w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA i dyskryminuje podmioty, które w dniu wydania ogłoszenia nie posiadały koncesji, a chciałyby o nią wystąpić.
Decyzja Przewodniczącego KRRiT Jana Dworaka nr DK-137/2011 z dnia 29 lipca 2011 roku wydana po przeprowadzeniu postępowania w powyższym trybie musi być tym samym uznana za wydana z rażącym naruszeniem prawa, a więc – zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 KPA – obarczona jest wadą skutkującą jej nieważnością. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z 1 lutego 2005 roku w sprawie o sygnaturze akt VI SA/Wa 563/04, postanowienie Przewodniczącego KRRiT w pierwszej instancji, oparte na nieważnej uchwale KRRiT dotknięte jest nieważnością. Brak uchwały KRRiT w przedmiocie rozstrzygnięcia przesądza także o uznaniu za nieważne postanowienia Przewodniczącego KRRiT w II instancji.
W dniu 1 czerwca 2011 roku na stronie internetowej spółki STAVKA sp z o.o., podmiotu biorącego udział w postępowaniu wszczętym na podstawie ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, ukazało się ogłoszenie o następującej treści:
„Miło nam poinformować, że po trzech latach pracy nad kilkoma projektami telewizyjnych kanałów tematycznych jeden z nich (U-TV) uzyskał promesę koncesji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na cyfrowe nadawanie naziemne w ramach tzw. Multiplexu 1.” (http://www.besta.pl/2-4a7991d9d122b-14177-p_1.htm).
Opisane działanie członków KRRiT – w tym i jej Przewodniczącego – nie ma jakiegokolwiek pokrycia w przepisach prawa, co czyni je – zgodnie z art. 6 KPA i art. 7 Konstytucji – bezprawnym. Dodatkowo różnicuje ono w sposób uznaniowy, a tym samym nieuzasadniony podmioty biorące udział w procesie rozszerzenia koncesji. Mając promesę KRRiT o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku, STAVKA sp. z o.o. mogła otrzymać od banku promesę kredytu na sfinansowanie przedmiotu koncesji. Gdyby więc KRRiT nie wydała jej takiej promesy, nie mogłaby ona spełnić warunku określonego w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, który stanowi, że w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się
w szczególności możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji
i finansowania programu.
STAVKA sp. z o.o. w 2010 roku nie posiadała praktycznie żadnego majątku i możliwości sfinansowania jakiekolwiek poważnego przedsięwzięcia. Zgodnie ze złożonymi oświadczeniami, jej majątek stały wynosił 1 zł (np. wobec 86 606 942 PLN Fundacji LUX VERITATIS), a aktywa obrotowe 99 691 zł (np. wobec 3 713 659 PLN Fundacji LUX VERITATIS), przy konieczności zapłaty 11 000 000 zł za przyznaną koncesję. Jednak to możliwości finansowe Fundacji LUX VERITATIS zostały podważone przez KRRiT, a spółka STAVA tę weryfikację przeszła pozytywnie. Z uzasadnienie decyzji Przewodniczącego KRRiT Jana Dworaka nr DK-137/2011 z dnia 29 lipca 2011 roku wynika, że było to możliwe dzięki promesie kredytu, który spółka otrzymała, a którą otrzymała, bowiem KRRiT udzieliło jej bezprawnej promesy na przyznanie koncesji na cyfrowe nadawanie naziemne w ramach tzw. Multiplexu 1. Tym samym, przed przeprowadzeniem postępowania koncesyjnego bezprawnie KRRiT uznało, że spółce STAVKA przyzna koncesję, niezależnie od zawartości merytorycznej i faktycznej wniosków innych podmiotów.
Opisane działanie Jana Dworaka – jak i pozostałych członków Rady – nie ma żadnego oparcia w przepisach regulujących ich kompetencje i doprowadziło do szczególnego uprzywilejowania spółki STAVKA sp. z o. o. we wskazanym procesie koncesyjnym, co czyni je sprzecznym z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 KPA w związku z art. 2, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 7, art. 8 KPA. W wyniku tych działań wyrządzono szkodę w interesie publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszono interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, a które takiej promesy nie otrzymały. Bezprawność tego działania, potwierdza w swoim wyroku z 22 września 1994 roku w sprawie o sygnaturze akr II SA 698-712/94 (ONSA 1995/3/126) Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że ustawa o radiofonii i telewizji nie zna instytucji przyrzeczenia czy też promesy (tak jak to ma miejsce w niektórych innych ustawach), dlatego należy przyjąć przyrzeczenie przydzielenia w przyszłości nowych stacji i kanałów wydane będzie bez podstawy prawnej. Jest to jedna z dwóch, alternatywnie sformułowanych w art. 156 § 1 pkt 2 KPA przesłanek, skutkujących nieważnością rozstrzygnięcia w całości lub w części. Udzielając przedmiotowej promesy spółce STAVKA sp. z o. o., członkowie KRRiT przekroczyli posiadane uprawnienia, a więc działali bez podstawy prawnej, z naruszeniem zasady legalizmu.
Uprzywilejowane traktowanie spółki STAVKA sp. z o. o. przez KRRiT miało wiele innych wymiarów. W dniu ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z 5 stycznia 2011 roku o możliwości rozszerzenia koncesji na cyfrowe nadawanie naziemne – jak wskazano wyżej – określono wymóg posiadania już koncesji. Spółka STAVKA sp. z o.o. w tej dacie koncesji nie posiadała! Termin na zgłaszanie wniosków mijał już 4 marca 2011 roku. W ekspresowym tempie – za zgodą KRRiT – Przewodniczący KRRiT Jan Dworak w dniu 24 lutego 2011 roku udzielił więc takiej koncesji (nr 465/2011-T) spółce STAVKA sp. z o.o., pomimo że nie dawała ona najmniejszej gwarancji, że wywiąże się z zawartego w niej obowiązku rozpoczęcia nadawania do 24 sierpnia 2011 roku (czego rzeczywiście nie uczyniła, o czym w dalszej części wniosku).
Do dnia 17 stycznia 2012 roku, tj. wydania przez Przewodniczącego KRRiT decyzji nr DR-018/20912, w której oddalono wszystkie wnioski o ponowne rozpatrzenie decyzji Przewodniczącego KRRiT z 29 lipca 2011 roku, spółka nie wywiązała się z tego obowiązku. W opisanej sytuacji, zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, Przewodniczący KRRiT Jan Dworak do dnia 24 sierpnia 2011 roku powinien wezwać spółkę STAVKA sp. z o. o. do rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji. Przywołany przepis bezspornie wskazuje, że wezwanie ma być wystosowane w celu rozpoczęcia nadawania w terminie określonym w koncesji,
a więc musi zostać skierowane do danego podmiotu odpowiednio wcześniej.
Z uwagi na fakt, iż zaniechanie to miało miejsce w toku powyżej opisanego postępowania o rozszerzenie koncesji, to uchroniło ono spółkę STAVKA przed automatycznym odrzuceniem jej wniosku w tej sprawie, bowiem – zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji – warunkiem otrzymania dodatkowej koncesji jest „dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu”. Tego samego zaniedbania Przewodniczący oraz członkowie KRRiT dopuścili się wobec spółki ATM GRUPA S.A., która na mocy koncesji nr 468/2011-T z dnia 25 lutego 2011 roku miała rozpocząć nadawanie programu do 25 sierpnia 2011 roku, a czego nigdy nie zrobiła.
Do obowiązków Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji należy sprawowanie
w granicach określonych ustawą kontroli działalności dostawców usług medialnych (art. 6 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji) oraz podejmowanie uchwał w zakresie koncesji (art. 33 ust. 3). Uznać więc należy, że w opisanej sytuacji KRRiT zaniedbała swoich obowiązków, podobnie jak zaniechał ich Przewodniczący Jan Dworak. Takie ich działanie godzi w następujące normy: art. 38 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji w związku z art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 4, art. 33, art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA ze szkodą dla interesu publicznego radiofonii i telewizji, jak również interesów podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie.
Analogicznego naruszenia prawa, polegającego na niedopełnieniu obowiązków i nieuzasadnionym faworyzowaniu spółki STAVKA sp. z o. o. Przewodniczący i Członkowie KRRiT dopuścili się, nie odbierając jej koncesji nr 465/2011-T z dnia 24 lutego 2011 roku, pomimo nie wykonania zapisanych tam obowiązków tj. rozpoczęcia nadawania nie później niż 24 sierpnia 2011 roku, jak również nie odbierając koncesji ATM GRUPA S.A. za nie wykonanie koncesyjnego obowiązku rozpoczęcia nadawania programu do 25 sierpnia 2011 roku. Taki wymóg formułuje bowiem art. 38 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji. Odebranie powyższej koncesji byłoby równoznaczne z utratą możliwości uzyskania jej rozszerzenia, a tym samym „zwolniło by” dwa dodatkowe miejsca na multiplecie podlegającym koncesji.
Najpoważniejszym i najważniejszym zarzutem niniejszego wniosku jest podjęcie przez członków KRRiT Jana Dworaka, Witolda Grabosia, Krzysztofa Lufta i Sławomira Rogowskiego (wg. wiedzy wnioskodawców Stefan Pastuszka nie głosował w niżej opisanej sprawie) jest podjęcie uchwał (nr 241/2011 z 26.04.11 i nr 371/2011 z 06.07.11), na podstawie których następnie Przewodniczący KRRiT Jan Dworak
oparł swoją decyzję nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku, w której w której postanowił, w trybie wznowienia postępowania o przyznanie koncesji nr 287/2003-T z 13 marca 2003 roku, bezpodstawnie odmówić przyznania prawa do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T w pierwszym ogólnopolskim multipleksie Fundacji LUX VERITATIS z siedzibą w Warszawie, czym doprowadził do nieuzasadnionej dyskryminacji tego podmiotu.
Takie działanie osób wskazanych powyżej, działanie godzi w normy art. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 14, art. 22, art. 32, art. 54, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 6 ust. 1, art. 6 ust 2 pkt 3, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 ust. 1, art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 roku, art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 roku, art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 roku, pkt 7, pkt 10, pkt 17, pkt 19 preambuły oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), czym działał na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak również naruszył interes Fundacji LUX VERITATIS, poprzez jej nierówne traktowanie i dyskryminację w opisywanym postępowaniu koncesyjnym.
W przedmiotowej decyzji stwierdzono przede wszystkim, że Fundacja LUX VERITATIS spełniła wszystkie wymagane prawem i ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 5 stycznia 2011 roku wymogi, a także że bez jakichkolwiek zastrzeżeń wywiązuje się z przyznanej jej koncesji nr 287/2003-T z dnia 13 marca 2003 roku na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy satelitarny programu telewizyjnego pod nazwą TRWAM (vide s. 35-36 decyzji z 29 lipca 2011 roku). Nadawany przez nią program edukuje w zakresie historii i współczesności chrześcijaństwa, pogłębia życie wewnętrzne jego odbiorców, wspiera kształtowanie współczesnej świadomości chrześcijańskiej w duchu nauczania Stolicy Apostolskiej i jedności z Episkopatem Polski, promuje postawy ekumeniczne i działania w duchu dialogu międzyreligijnego, ukazuje dorobek kultury i sztuki sakralnej oraz świeckiej, przekazuje pełne, aktualne informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie.
Jedynym uzasadnieniem dla podjęcia negatywnego dla Fundacji LUX VERITATIS rozstrzygnięcia jest lakoniczne stwierdzenie, że „KRRiT stwierdziła, że możliwość finansowania własnymi środkami [kosztów nadawania drogą naziemną – przyp. wnioskodawcy] byłaby uzależniona od wysokości przyszłych darowizn, charakteryzujących się wysokim stopniem niepewności, od realizacji planów dotyczących sprzedaży czasu antenowego, a także warunków obsługi wysokiego zadłużenia długoterminowego, które nie zostały we wniosku doprecyzowane. Wobec tego KRRiT uznała, że przedstawione założenia finansowe nie gwarantują realizacji przedsięwzięcia.” (s. 36 decyzji z 29 lipca 2011 roku). Podkreślenia wymaga fakt, że twierdzenie Jana Dworaka, że pewne dane „nie zostały we wniosku doprecyzowane” jest oczywistą nieprawdą i stoi w całkowitej sprzeczności z tym, co sam poświadczył w oświadczeniu znajdującym się w pkt 4 na s. 35 uzasadnienia decyzji nr DK-137/2011, a mianowicie, że „Wniosek w części ekonomicznej zawiera kompletną dokumentację finansową Fundacji LUX VERITATIS”. Jest to błąd logicznego rozumowania przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, bowiem skoro KRRiT oraz jej Przewodniczący stwierdzają, że złożona w toku postępowania dokumentacja finansowa jest pełna, to nie mogą oprzeć decyzji o twierdzenie, że oddalają wniosek Fundacji, skoro przedstawiona dokumentacja finansowa jest niepełna.
W dalszej części decyzji z dnia 29 lipca 2011 roku – na s. 46 – Przewodniczący KRRiT Jan Dworak stwierdza, że „Fundacja LUX VERITATIS („TRWAM”) – wnioskodawca nie spełnia kryterium wiarygodności finansowej. Finansowanie zaplanowanego przedsięwzięcia jest uzależnione od rzeczywistych możliwości pozyskania darowizn oraz pozyskania z rynku planowanych przychodów. Fundacja nie posiada środków w wysokości gwarantującej ciągłość nadawania programu telewizyjnego w naziemnej telewizji cyfrowej”.
Oznacza to, że w uzasadnieniu omawianej decyzji, w części w jakiej dotyczy Fundacji LUX VERITATIS, nie zawarto jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego, a w szczególności wskazania faktów, które Przewodniczący i Rada uznali za udowodnione, dowodów, na których się oparli, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówili wiarygodności i mocy dowodowej, a także niezawarli w uzasadnieniu prawnym wyjaśnienia podstaw prawnych decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Brak jest wskazania np. art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji jako podstawy prawnej uzasadnienia decyzji względem Fundacji LUX VERITATIS. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z 1 czerwca 2007 roku, w sprawie o sygnaturze akt VI SA/Wa 612/07) braki w zakresie wskazania prawnego i faktycznego uzasadnienia odmowy udzielenia prawa do rozszczepień programowych powoduje, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 KPA. Organ koncesjonujący może jednostronnie i władczo wyznaczyć treść koncesji tylko w przypadku legitymowania się konkretnymi podstawami ustawowymi, przy czym podstaw takich nie mogą stanowić ogólne przepisy dotyczące ustrojowej pozycji z zadań Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz kompetencji Przewodniczącego KRRiT. W wyroku z 25 listopada 2003 roku w sprawie o sygnaturze II SA 1794/02, której przedmiotem był proces udzielenia koncesji na rozpowszechnienie programu radiowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wyczerpujące przedstawienie motywów decyzji, obejmujących kryteria, którymi kierował się organ oceniając fakty, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ma szczególną wagę w sprawach,
w których występuje kilka podmiotów – stron, konkurujących o określone dobro będące przedmiotem reglamentacji administracyjnej. Decyzja organu sprowadza się wówczas do wskazania (wyboru) jednego z podmiotów – tego, który w porównaniu
z pozostałymi, najpełniej spełnia kryteria przyznania określonego dobra.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 2009 roku w sprawie o sygnaturze akt VI SA/Wa 2253/08, orzekł że chociaż art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji wskazuje poszczególne elementy oceny wniosku koncesyjnego to jednak to wyliczenie nie ma charakteru enumeratywnego („w szczególności”), a sposób ich określenia wskazuje na ten luz decyzyjny
w dokonywaniu tej oceny. Przepisy powołanej ustawy upoważniają do kształtowania polityki na rynku audiowizualnym z uwzględnieniem jednak samodzielności nadawców i interesów odbiorców i zapewnieniem otwartego i pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji i podejmowane w postępowaniu koncesyjnym rozstrzygnięcie winno odpowiadać celom i zasadom określonym w powyższej regulacji.
Nie wiadomo na przykład, na podstawie jakich konkretnie wyliczeń Członkowie KRRiT oraz jej Przewodniczący uznali, że Fundacja nie dysponuje finansami umożliwiającymi ciągłość nadawania programu telewizyjnego w naziemnej telewizji cyfrowej. Nie podano jakie są koszty tego przedsięwzięcia dla poszczególnych wnioskodawców (poza kosztami licencji), a tym samym uniemożliwiono możliwość sprawdzenia czy stosowano wobec nich te same kryteria oceniające ich wiarygodność finansową.
Jak wynika ze złożonych w toku postępowania dokumentów aktywa trwałe Fundacji LUX VERITATIS są wielokrotnie wyższe (wynosiły w 2010 r. 86 606 942 PLN) aniżeli podmiotów, które koncesję otrzymały tj. ESKA TV S.A. (23 416 PLN), LEMON RECORDS sp. z o. o. (246 460 PLN), STAVKA sp. z o.o. (1 zł). Aktywa trwale Fundacji są więc 3 698 razy większe niż ESKA TV S.A., 251 razy większe niż LEMON RECORDS sp. z o.o. i aż 86 606 razy większe niż STAVKA sp. z o.o.
Również w odniesieniu do aktywów obrotowych w 2010 roku, Fundacja LUX VERITATIS dysponowała ich najwyższą liczbą – 3 713 659 PLN, wobec 2 331 395 ESKA TV S.A., 1 568 100 PLN LEMON RECORDS sp. z o.o., 99 691 PLN STAVKA sp. z o.o., co daje Fundacji najwyższą spośród wymienionych sumę bilansową. Aktywa obrotowe Fundacji są więc 1,5 razy większe niż ESKA TV S.A., 2,3 razy większe niż LEMON RECORDS sp. z o.o. i aż 37,2 razy większe niż firmy STAVKA sp. z o.o. Kapitał własny Fundacji LUX VERITATIS w 2010 roku wyniósł 20 538 517 PLN, podczas gdy ESKA TV S.A. minus 3 849 505 PLN, LEMON RECORDS sp. z o.o. minus 473 213 PLN i 91 133 STAVKA sp. z o.o. Zysk Fundacji w 2010 roku wyniósł 3 455 659 PLN, wobec straty ESKA TV S.A. wynoszącej 2 270 805 PLN, straty STAVKA sp. z o.o. wynoszącej 3 963 PLN i zysku LEMON RECORDS sp. z o.o. na symbolicznym poziomie 19 037 PLN.
Odmowa wydania koncesji Fundacji LUX VERITATIS w oparciu o zastrzeżenia natury ekonomiczno-finansowej nie znajduje więc uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, co czyni działania osób wskazanych w petitum niniejszego wniosku bezpodstawnymi, a więc całkowicie bezprawnymi zgodnie z zasadą legalizmu oraz sprzecznymi ze stanem faktycznym. Jest to działanie sprzeczne z interesem publicznej radiofonii i telewizji, jak również narusza interes podmiotów biorących udział w postępowaniu, poprzez ich nierówne traktowanie oraz godzi
w w/w normy konstytucyjne i ustawy gwarantujące równe traktowanie przez władze publiczne, wolność działalności gospodarczej, wolności mediów i nieskrępowanego dostępu do dóbr kultury.
Decyzja Przewodniczącego KRRiT nr DK-137/2011 została podtrzymana decyzją tego organu nr DR-018/2012. W rozstrzygnięciu tym Jan Dworak praktycznie w ogóle nie odnosi się do zarzutów postawionych przez Fundację LUX VERITATIS i nie przeprowadza żadnego dodatkowego postępowania z tego tytułu. Na zarzuty Fundacji odpowiada on stanowiskiem firmy STAVKA Sp. z o.o. nie czyniąc przy tym żadnego rozróżnienia, czy jest to tylko oświadczenie tej spółki, czy też ustalenie organu prowadzącego postępowanie w II instancji! Jest to kolejny dowód na uprzywilejowaną rolę tego podmiotu w całym opisanym procesie. De facto to on bowiem rozstrzygnął w zarzuty podniesione w postępowaniu odwoławczym. Obowiązkiem Przewodniczącego oraz KRRiT było w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, rozstrzygnąć czy dana okoliczność została udowodniona. Zakończenie postępowania administracyjnego bezrefleksyjnym zacytowanie stanowiska innej strony tego postępowania nie spełnia jakichkolwiek standardów państwa prawa
i rzetelnego postępowania. Przede wszystkim Jan Dworak zobowiązany był odmówić przyznania rozszerzenia koncesji spółkom STAVKA i ATM GRUPA, które nie tylko nie wywiązały się z koncesyjnego obowiązku rozpoczęcia nadawania swoich programów do sierpnia 2011 roku, ale i w dniu wydania decyzji, oba były powiązane z nadawcami posiadającymi już swoje programy na omawianym multipleksie.
Z powyższych powodów trzeba podkreślić, ze umieszczenie przez ustawodawcę konstytucyjnego przepisów odnoszących się do wolności mediów
w rozdziale I Konstytucji oznacza, że wolność ta ma swoje obiektywne uzasadnienie
i stanowi zasadę, w myśl której dla funkcjonowania demokratycznego państwa prawa istotna jest debata publiczna za pomocą wolnych środków społecznego przekazu (zob. L. Wiśniewski, Wolność prasy w świetle Konstytucji RP, ustaw oraz wiążącego Polskę prawa międzynarodowego, [w:] D. Górecki, Wolność słowa w mediach, Łódź 2004, s. 20-22). Wolność mediów nie sprowadza się jedynie do wolności upowszechniania własnych poglądów przez dziennikarzy za pomocą mediów, ale umożliwia obieg informacji i krytykę społeczną oraz utrudnia manipulację, w tym także prawem. W tym sensie wolność wyrażania poglądów na łamach prasy i innych środków społecznego przekazu stanowi istotny element zasady zwierzchnictwa Narodu (art. 4 ust. 1 Konstytucji), albowiem pozwala obywatelom na świadomy
i czynny udział w realizacji władzy państwowej (zob. W. Skrzydło, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2007, s. 22). Wolność ta ma wymiar społeczny
i jest wolnością pro publico bono, zapewniającą przede wszystkim jawność i pluralizm życia społecznego w demokratycznym państwie prawa (zob. J. Szymanek, Konstytucyjna zasada wolności słowa w radiofonii i telewizji, „Państwo i Prawo”
z. 8/2007, s. 21).
Wolność mediów stanowi szczególny w aspekcie przedmiotowym przejaw wolności słowa – gwarantowanej w art. 54 ust. 1 Konstytucji. Artykuł 14 nie jest jednak powtórzeniem treści art. 54 ust. 1 Konstytucji. Obie wolności mają charakter komplementarny, albowiem wolność mediów wzmacnia wolność wypowiedzi (przez tworzenie płaszczyzny pluralistycznego dyskursu umożliwiającego samorealizację jednostki), ale i wolność wypowiedzi wzmacnia wolność mediów (szerzej zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2006 r., sygn. P 10/06; analogicznie
w odniesieniu do prawa do informacji, zob. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2000 r., sygn. SK 4/00, OTK ZU nr 6/2000, poz. 193).
W wyroku z 29 września 2000r. (sygn. akt V KKN 171/98, OSNKW 2001/3-4/31), Sąd Najwyższy stwierdził m.in., że: „Treścią wolności słowa – będącego pochodną wolności wypowiedzi – jest prawo nieskrępowanego wyrażania poglądów zarówno w formie mówionej, jak i do utrwalania tych słów oraz do ich publikacji w postaci pisma odręcznego, druku, zapisu dźwiękowego oraz zapisu za pomocą dźwięku i obrazu. Wolność prasy możliwa jest w pełnym zakresie tylko w razie rzeczywistego istnienia wolności: myśli, przekonań, wypowiedzi, słowa, informacji, publikacji. Właśnie w wolności prasy, wymienione pojęcia znajdują odbicie
i ucieleśnienie. Wolność prasy i prawo do informacji mają charakter nie tylko praw obywatela, ale i praw człowieka.(…)W art. 14 Konstytucji RP z 1997 r. stwierdzono, iż: „Rzeczpospolita zapewnia wolność prasy i innych środków społecznego przekazu”. Zamieszczenie tego przepisu w rozdziale I pt. „Rzeczpospolita” zdaje się wykazywać, że wolność prasy potraktowano jako jedną z podstawowych zasad ustroju politycznego państwa, ujmując ją jako jedną z idei przewodnich, na których oparta została konstrukcja prawno-ustrojowa państwa i jego aparatu. Wynikiem tego była lakoniczność i zwięzłość treści zawartych w art. 14. Znalazła ona rozwinięcie
i konkretyzację w art. 54 i 213 ust. 1 Konstytucji RP (w tym ostatnim wypadku
w odniesieniu do radiofonii i telewizji). Zasada sformułowana w art. 14 zapewnia obywatelom możliwość świadomego i czynnego udziału w realizacji władzy państwowej, czego warunkiem jest właśnie wolność prasy. Bez wolności prasy nie może być mowy o pełnej realizacji wolności wypowiedzi (wolności wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji). Treść art. 14 nakłada na państwo obowiązek powstrzymywania się od ingerencji naruszających wolność prasy i innych środków społecznego przekazu” (por. także wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2008 r. (sygn. SK 43/05); z 23 marca 2006 roku (sygn. K 4/06), 11 października 2006 roku (sygn. P 3/06) , oraz wyrok z 30 października 2006 roku (sygn. P 10/06)).
Nie sposób też nie podkreślić w niniejszej sprawie standardów ochrony wolności słowa i wolności prasy wypracowanych w wyrokach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) na podstawie art. 10-1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności do końca września 2008 r. ETPC wydał 403 orzeczenia, w których podstawą był art. 10 Konwencji m.in. sprawa Handyside, wyrok z 7 grudnia 1976 r., skarga nr 5493/72, pkt 49; sprawa Sunday Times, wyrok z 26 kwietnia 1979 r., pkt 65; sprawa Lingens, wyrok z 8 lipca 1986 r., skarga nr 9815/82, pkt 42; sprawa Fressoz i Roire, wyrok z 21 stycznia 1999 r., skarga nr 29183/95, pkt 45.iii oraz iv). W objętej niniejszym wnioskiem jest także kwestia dziedzictwa kulturalnego przekazywanego odbiorcom przez Fundację LUX VERITATIS w postaci programu TV TRWAM. Jest to problem złożony, a jego znaczenie jest ogromne. Stąd Konstytucja wprowadza dwie ważne zasady działania państwa w tej dziedzinie. Pierwsza z nich to zasada upowszechniania dóbr kultury, co ma istotne znaczenie w jej poznawaniu, w procesie patriotycznego wychowania społeczeństwa, w kształtowaniu postaw obywatelskich. Druga z nich to zapewnienie równego dostępu do tych dóbr, które stanowią źródło tożsamości Narodu, jego trwania i rozwoju. Dla przyszłości Narodu
i państwa ma to znaczenie kluczowe.
Wolność korzystania z dóbr kultury ma duże znaczenie nie tylko dla ochrony
i propagowania dziedzictwa Narodu czy tradycji naszego kręgu cywilizacyjnego oraz ogólnoludzkich wartości (zob. komentarz do Preambuły), ale również dla realizacji innych wolności konstytucyjnych, w tym i gwarantowanych w art. 73. Dzięki niej dobra kultury mogą oddziaływać na myśli i wyobraźnię „każdego” – tzn. osoby fizycznej i tym samym wpływać na jego zdolności, osobistą wrażliwość i zachowania oraz przedsiębrane inicjatywy w różnych dziedzinach życia.
Odmówienie koncesji Fundacji LUX VERITATIS jest więc nierównym traktowaniem tego podmiotu, nadającego już wielu lat swój program i spełniającego wszystkie określone prawem wymagania. Koncesje przyznano za to dwóm podmiotom, które – jak wykazano – nie spełniały podstawowych kryteriów podług, których przyznaje się koncesje tj. faworyzowane przez KRRiT STAVKA sp. z oo. oraz ATM GRUPA S.A. W uchwale z 2 marca 1994 roku w sprawie o sygnaturze akt W 3/93 (OTK w 1994 r., cz. I, poz. 17) Trybunał Konstytucyjne orzekł, że ograniczona ilość programów radiowych i telewizyjnych utrudnia pełną realizację zasady pluralizmu wyrażanych opinii, a to uzasadnia inne formy ingerencji państwa niż w odniesieniu do pozostałych form wypowiedzi. Z powyższych względów, kluczowy dla niniejszej sprawy jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 września 2004 roku w sprawie o sygnaturze akt K 2/03,
w którym Trybunał – jakby przewidując omawiane działania i zaniechania KRRiT – że nie sposób przecenić znaczenia zapewnienia niezależności mediów oraz realizacji misji publicznej przez media w demokratycznym państwie prawnym. Zgodnie z art. 213 ust. 1 Konstytucji oraz ustawą o radiofonii i telewizji – KRRiT stoi z jednej strony na straży wolności słowa i niezależności mediów, z drugiej zaś odpowiada za realizację misji publicznej, która to misja mieści się w „…interesie publicznym w radiofonii i telewizji”, o którym mowa w art. 213 ust. 1 Konstytucji. Dostrzegając znaczenie mediów we współczesnym państwie demokratycznym trzeba pamiętać
o znaczeniu pluralizmu mediów dla budowania społeczeństwa obywatelskiego.
Pluralizm mediów może istnieć tylko wówczas, gdy stosowane są równe, jasne, niedyskryminacyjne kryteria w ich dostępie do możliwości nadania programu. Wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo, tzn. według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (zob. wyrok TK z 17 stycznia 2001r., sygn. K 5/00, OTK ZU nr 1/2001, poz. 2 i powołane tam orzeczenia).
O jakim pluralizmie możemy jednak mówić oceniając działania członków
i Przewodniczącego KRRiT w niniejszej sprawie, jeśli w decyzji Przewodniczącego KRRiT nr DK-137/2011 z dnia 29 lipca 2009 roku podano w tym zakresie nieprawdę odnośnie ATM Grupa S.A. stwierdzając, iż spółka ta spełnia kryterium pluralizmu informowania, bowiem zarówno sama spółka, jak i jej akcjonariusze nie posiadają udziałów w podmiotach posiadających prawo do rozpowszechniania programów telewizji cyfrowej. Natomiast w opinii ekonomicznej wydanej przez Departament Koncesyjny KRRiT w dniu 18 kwietnia 2011 roku (stanowiącej podstawę do podjęcia działań członków i Przewodniczącego KRRiT do rozszerzenia ATM Grupa S.A. koncesji) wynika, że jednym z akcjonariuszy ATM Grupa S.A. jest Zygmunt Solorz-Żak, który wraz z podmiotami zależnymi posiada aż 17,08% udziałów u tego wnioskodawcy.
Z powyższego wynika także, że Przewodniczący KRRiT Jan Dworak poświadczył w powyższym zakresie nieprawdę w decyzji nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku. Tego samego nadużycia prawa dopuścili się członkowie KRRiT Witold Graboś, Krzysztof Luft i Sławomir Rogowski, którzy poświadczyli nieprawdę poświadczając tą samą nieprawdziwą informację w uchwałach stanowiących podstawę dla Przewodniczącego KRRiT do wydania przedmiotowej decyzji.
Analogiczne naruszenie prawa miało miejsce w toku postępowania o ponowne rozpatrzenie decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia 29 lipca 2011 roku nr DK-137/2011, członkowie KRRiT zaniedbali swoich obowiązków i nie dokonali pełnej reasumpcji powyższego rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu materiału dowodowego na dzień 17 stycznia 2012 roku, czyli wydania decyzji nr DR-018/2012 kończącej to postępowanie, celowo pomijając w niej kluczową okoliczność, iż w dniu 1 września 2011 roku TVN S.A. nabyła 25% udziałów w STAVKA Sp. z o.o., a czego konsekwencją jest automatyczne niespełnienie w procesie o uzyskania rozszerzenia koncesji przez STAVKA Sp. z o.o. kryterium pluralizmu informowania, bowiem w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie koncesyjne, jej akcjonariuszem była spółka TVN S.A. posiadająca prawo do rozpowszechniania programów telewizji cyfrowej drogą naziemną rozsiewczą, co w winno skutkować odmową przyznania koncesji dla STAVKA Sp. z o.o.
Te jawne przykłady dyskryminacji Fundacji LUX VERITATIS i faworyzowania podmiotów, których udziałowcami są dwie największe w Polsce telewizje, pokazują że proces przyznawania koncesji na rozpowszechnianie programów drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy, choć teoretycznie prowadzone w oparciu o przepisy prawa, de facto prowadzone było w celu zadośćuczynienia interesom koncernów medialnych. Po raz kolejny została więc w omawianym procesie rozszerzania koncesji naruszona zasada równego traktowania wobec prawa (więcej w orzeczeniach Trybunał Konstytucyjnego z dnia 24 kwietnia 2006 r. sygn. P 9/05; wyrok TK z dnia 19 września 2006 roku sygn. K 7/05; wyrok TK z 2 marca 1994 r., sygn. W 3/93; wyrok TK z dnia 23 marca 2006 r. sygn. akt K 4/06).
Na marginesie powyższych rozważań, zauważyć należy, że omawianej naruszenia prawa członków KRRiT i jej Przewodniczącego, których efektem jest decyzja z 29 lipca 2011 roku o nr DK137/2011 oraz decyzja z 17 stycznia 2012 roku nr DR-018/2012, godzi także w przewidziane prawem europejskim przepisy antydyskryminacyjne określone w pkt 7, pkt 10, pkt 17, pkt 19 preambuły oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej
i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa
o dostępie). Zgodnie z tymi normami uczynienie obowiązkowym przyznawania dostępu do infrastruktury sieciowej może być uzasadnione zwiększaniem konkurencji, jednakże KRRiT powinna zrównoważyć prawa właściciela infrastruktury do jej eksploatowania dla własnych korzyści z prawami innych usługodawców do dostępu do zasobów niezbędnych dla zapewnienia konkurencyjnych usług. Jeżeli na operatorów został nałożony obowiązek rozpatrywania uzasadnionych wniosków o dostęp i o użytkowanie elementów sieci i urządzeń towarzyszących, wnioski takie mogą być odrzucane jedynie w oparciu o obiektywne kryteria, takie jak techniczna wykonalność albo potrzeba zapewnienia integralności sieci. Celem dyrektywy jest ustanowienie ram prawnych, zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego, dla regulowania stosunków pomiędzy dostawcami sieci i usług prowadzących do powstania zrównoważonej konkurencji, interoperacyjności usług łączności elektronicznej oraz korzyści dla konsumenta. Nakłada ona na KRRiT obowiązek promowania wydajności i zrównoważonej konkurencji.
W procesie wydawania decyzji z dnia 29 lipca 2011 roku, również doszło do szeregu rażących naruszeń prawa.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że KRRiT złamała jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego zawartą w art. 10 § 1 KPA, a stanowiącą, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przedstawicielom Fundacji LUX VERITATIS nie umożliwiono – przed wydaniem decyzji nr DK-137/2011 – sformułowanie ostatecznego stanowiska w postępowaniu. Mając taką możliwość mogliby oni wykazać na konkretnych przykładach jak nierówne kryteria w omawianej sprawie stosowano, jak KRRiT bezprawnie faworyzowała np. spółkę STAVKA sp. z o.o. łamiąc przy tym szereg norm ustawowych, a bezpodstawnie dyskryminowała Fundację.
Jedynym ustawowym odstępstwem od reguły wyrażonej w art. 10 § 1 KPA, jest wyjątek stanowiący, że organy administracji publicznej mogą od niej odstąpić tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 KPA). Z taką sytuacją niewątpliwie nie mieliśmy do czynienia w omawianej sprawie. KRRiT i jej Przewodniczący działali wręcz przewlekle, naruszając kolejne normy postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 12 § 1 KPA organy administracji publicznej powinny działać
w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zasada ta wzmocniona jest treścią art. 35 § 1 KPA, który stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W § 3 tego przepisu ustawodawca zawarł konkretny termin do załatwienia sprawy przez organ administracyjny – w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno to nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca,
a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
W niniejszej sprawie trwało od 4 marca do 29 lipca 2011 roku (zgodnie z pkt IV ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z 5 stycznia 2011 roku), a więc ustawowo zakreślony maksymalny termin został przekroczony podwójnie. Wielokrotnie więcej został przez KRRiT oraz jej Przewodniczącego przekroczony termin do rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonych przez spółkę ASTRO S.A., spółkę SUPERSTACJA Sp. z o.o., Fundację LUX VERITATIS, spółkę MEDIASAT Sp. z o.o., spółkę ATM Grupa S.A. Zgodnie bowiem z normą wyrażaną w art. 35 § 3 KPA w postępowaniu odwoławczym organ ma miesiąc na rozpatrzenie otrzymanego odwołania. W tym wypadku trwało to aż 6 miesięcy.
Ani Przewodniczący Jan Dworak, ani członkowie KRRiT nie zawiadomili także zainteresowanych podmiotów o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym i nie podali przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, do czego zobowiązuje ich art. 36 KPA. Odmówiono im więc nie tylko prawa do załatwienia sprawy w terminie, ale całkowicie zignorowano obowiązek wskazani nowego terminu. Bezspornym jest więc, że przez KRRiT oraz jej Przewodniczący naruszyli normy określone w art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 KPA, 12 § 1, art. 35, art. 36 KPA i jednocześnie dopuścili się czynu zabronionego polegającego na niedopełnieniu swoich ustawowych obowiązków, czym działali zarówno na szkodę interesu publicznej radiofonii i telewizji, jak i podmiotów, które złożyły wniosek o reasumpcję decyzji nr DK-137/2011: spółki ASTRO S.A., spółki SUPERSTACJA Sp. z o.o., Fundacji LUX VERITATIS, spółki MEDIASAT Sp. z o.o., spółki ATM Grupa S.A. Ostatnim, także chronologicznie, rażącym naruszeniem Konstytucji RP i ustaw, jest umożliwienie przez Jana Dworaka, działającego jako Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (pomiędzy 29 lipca 2011 roku, a 17 stycznia 2012 roku) podmiotom, którym w decyzji nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku przyznał prawo do rozpowszechniania programu drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T w pierwszym ogólnopolskim multipleksie, wykonanie tej decyzji. Nie mógł tego zrobić, bowiem spółka ASTRO S.A., spółka SUPERSTACJA Sp. z o.o., Fundacja LUX VERITATIS, spółka MEDIASAT Sp. z o.o., spółka ATM Grupa S.A. złożyły wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, co zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego wstrzymuje wykonanie decyzji w całości. Istnieją tylko dwa wyjątki od tej zasady: gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108), bądź decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy.
W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z w/w przesłanek, co czyni działania Przewodniczącego KRRiT bezprawnymi i godzącymi w art. 2, art. 7, art. 32, art. 83, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 130 § 1 i 2 w zw. z art. 127 § 3 KPA. Poszkodowanymi opisanym działaniem Jana Dworaka są spółka ASTRO S.A., spółka SUPERSTACJA Sp. z o.o., Fundacja LUX VERITATIS, spółka MEDIASAT Sp. z o.o., spółka ATM Grupa S.A., którym – wobec praktycznej nieodwracalności skutków takiego postępowania – odebrano prawo do obiektywnego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w toku którego przecież, KRRiT oraz jej Przewodniczący, mogli zmienić swoje rozstrzygnięcia i przyznać-poszerzyć koncesje tych podmiotów. Jakie bowiem znaczenie faktyczne miałoby uchylenie decyzji nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 roku względem któregokolwiek z odwołujących się podmiotów, jeśli „zaskarżona” decyzja została już faktycznie wykonana w grudniu 2011 roku.
Opisane powyżej rażące i otwarte nadużycia członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji muszą spotkać się z należytą reakcją organów państwa polskiego. Jak wykazano w niniejszym wniosku członkowie KRRiT nie stoją w cale na straży wolności słowa, prawa do informacji oraz interesu publicznego w radiofonii i telewizji, stosując przy tym jasne kryteria równości i niedyskryminacje u podstaw, których leży obowiązek zapewnienia odbiorcom pluralistycznych, realizujących wolność słowa oraz propagujących dobra kultury i nauki, mediów. Całe opisane powyżej postępowanie miało wyłącznie jeden cel – za wszelką cenę, bocznymi drzwiami, dopuścić do nadawania na multipleksie kolejne programy medialnych gigantów, kosztem jakości i różnorodności nadawców i ich programów. Członkowie KRRiT złamali wszystkie możliwe przepisy, aby tylko zapewnić takim koncernom jak ESKA, POLSAT, TVN możliwość jak najszybszego przejęcia nowej przestrzeni medialnej, ze szkodą zarówno dla widzów, jak i mniejszych nadawców takich jak Fundacja LUX VERITATIS.
Jaki bowiem inny cel miało ogłoszenie Jana Dworaka z 5 stycznia 2011 roku
o postępowaniu w sprawie rozszerzenia koncesji o możliwość nadawania cyfrowego drogą naziemną rozsiewczą w nadzwyczajnym trybie art. 155 KPA. Skoro warunkiem przystąpienia do tej procedury było posiadanie już koncesji, to wątpliwości musi budzić przyznanie jej podmiotom STAVKA sp. z o.o. i ATM GRUPA S.A. na 10 dni przed zakończeniem przyjmowania wniosków w ramach omawianego postępowania. Zastanawiać też musi, dlaczego KRRiT dopuściła się złamania prawa przyznając STAVKA Sp. z o.o. promesę udzielenia koncesji na wiele miesięcy przed zakończeniem postępowania o jej przyznanie? Czemu KRRiT zaniedbała swoich obowiązków i nie wyegzekwowała od „nowych nadawców” realizacji przyznanych im koncesji, pomimo iż to jest jej podstawowy obowiązek? Czy były one wyłącznie przyznane po to, aby telewizje TVN i POLSAT stojące za tymi podmiotami mogły uzyskać kolejne koncesje na nadawanie cyfrowe drogą naziemną rozsiewczą? Nie byłoby tych wszystkich wątpliwości, gdyby członkowie KRRiT działali w sposób transparentny i podstawie przepisów prawa. W niniejszej sprawie, robili oni jednak wszystko, aby obowiązującego prawa nie stosować, za co muszą ponieść odpowiedzialność.
Mając powyższe na względzie, niniejszy wniosek jest w pełni zasadny i zasługuje na uwzględnienie.
I. Lista osób podlegających wezwaniu przed Komisję Odpowiedzialności Konstytucyjnej:
Osoby objęte wnioskiem
1. Przewodniczący KRRiT Jan Dworak
2. Zastępca Przewodniczącego KRRiT Witold Graboś
3. Członek KRRiT Krzysztof Luft
4. Członek KRRiT Sławomir Rogowski
Adres do doręczeń: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ul. Sobieskiego 101,
00 – 763 Warszawa
Świadkowie
1. Dyrektor Biura KRRiT Małgorzata Szelachowska (adres do doręczeń: Skwer Ks. Kard. S. Wyszyńskiego 9, 01-015 Warszawa),
2. Dyrektor Departamentu Koncesyjnego Biura KRRiT Agnieszka Ogrodowczyk (adres do doręczeń: Skwer Ks. Kard. S. Wyszyńskiego 9, 01-015 Warszawa),
3. Dyrektor Departamentu Reklamy Biura KRRiT (adres do doręczeń: Skwer Ks. Kard. S. Wyszyńskiego 9, 01-015 Warszawa),
4. P.o. dyrektora Departamentu Prawnego Biura KRRiT Małgorzata Pęk (adres do doręczeń: Skwer Ks. Kard. S. Wyszyńskiego 9, 01-015 Warszawa),
5. Pełnomocnik Fundacji LUX VERITATIS, o. Jan Król (adres do doręczeń: ul. Leszno 14, 01-192 Warszawa),
6. poseł na Sejm RP Elżbieta Kruk (adres do doręczeń: Biuro Poselskie Elżbiety Kruku, ul. Królewska 3, 20-109 Lublin),
7. Witold Kołodziejski (adres do doręczeń: ul. Mickiewicza 27/108, 01-562 Warszawa),
8. Poseł na Sejm RP Barbara Bubula (adres do doręczeń: ul. Os. Centrum B 4/42, 31-926 Kraków).
9. O. Tadeusz Rydzyk, ul. św. Józefa 23/35, 87-100 Toruń – Prezes Zarządu Fundacji Lux Veritatis (adres do korespondencji: Fundacja Lux Veritatis, o. Tadeusz Rydzyk, 01-192 Warszawa, ul. Leszno 14),
10. O. Jan Król, ul. Karolkowa 49, 01-203 Warszawa – Członek Zarządu Fundacji Lux Veritatis (adres do korespondencji: Fundacja Lux Veritatis, o. Jan Król, 01-192 Warszawa, ul. Leszno 14),
11. Lidia Kochanowicz-Mańk, ul. Szymczaka 3/32, 01-227 Warszawa – Dyrektor finansowy Fundacji Lux Veritatis (adres do korespondencji: Fundacja Lux Veritatis, Lidia Kochanowicz-Mańk, 01-192 Warszawa, ul. Leszno 14),
12. Małgorzata Hurtuk-Sugier – pracownik Fundacji Lux Veritatis, ul. Lazurowa 24/1, 01-315 Warszawa (adres do korespondencji: Fundacja Lux Veritatis, Małgorzata Hurtuk-Sugier 01-192 Warszawa, ul. Leszno 14).
II. Wykaz innych dowodów do odczytania i wglądu przed Komisją Odpowiedzialności Konstytucyjnej:
1. Wszystkie uchwały KRRiT, które dotyczyły procedury wszczętej ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 5 stycznia 2011 roku o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego.
2. Stenogramy KRRiT ze wszystkich posiedzeń, które dotyczyły procedury wszczętej ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 5 stycznia 2011 roku
o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego.
3. Całość dokumentacji dotyczącej procedury wszczętej ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 5 stycznia 2011 roku
o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego.
4. Korespondencja pomiędzy Przewodniczącym KRRiT oraz jej członkami,
a Prezesem Komunikacji Elektronicznej, a dotycząca realizacji decyzji Prezesa KRRiT nr DK-137/2011.
5. Całość korespondencji elektronicznej pomiędzy Przewodniczącym KRRiT oraz jej członkami, a Prezesem Komunikacji Elektronicznej, a dotycząca realizacji decyzji Prezesa KRRiT nr DK-137/2011
6. Całość dokumentacji zgromadzonej dotyczącej procedury przyznania koncesji nr 465/2011-T udzielonej spółce STAVKA Sp. z o. o.
7. Całość korespondencji elektronicznej dotyczącej procedury przyznania koncesji nr 465/2011-T udzielonej spółce STAVKA Sp. z o. o.
8. Całość dokumentacji dotyczącej procedury zmiany i kontroli koncesji udzielonej spółce STAVKA Sp. z o. o. (w tym i promesa bankowa, o której mowa na s. 39 decyzji nr DK-137/2011 z dnia 29 lipca 2011 roku).
9. Całość korespondencji elektronicznej dotyczącej procedury zmiany i kontroli koncesji udzielonej spółce STAVKA Sp. z o. o. (w tym i promesa bankowa,
o której mowa na s. 39 decyzji nr DK-137/2011 z dnia 29 lipca 2011 roku).
10. Pismo (bądź pisma) KRRiT, bądź jej Przewodniczącego, stanowiące promesę udzielenia spółce STAVKA Sp. z o. o. koncesji przez Krajową Radę Radiofonii
i Telewizji na cyfrowe nadawanie naziemne.
11. Całość korespondencji elektronicznej dotyczącej udzielenia spółce STAVKA Sp. z o. o. promesy na udzielenie koncesji przez KRRiT na cyfrowe nadawanie naziemne.
12. Skład kapitałowy spółek ESKA TV S.A., STAVKA sp. z o.o., ATM Grupa S.A., LEMON RECORDS sp. z o.o. na dzień 17.01.12.
III. Załączniki
1. Lista wnioskodawców,
2. 6 odpisów wniosku,
3. Decyzja Przewodniczącego KRRiT nr DK-137/2011 z 29 lipca 2011 r.,
4. Decyzja Przewodniczącego KRRiT nr DR-018/2012 z 17 stycznia 2012 r.,
5. Opinia ekonomiczna Departamentu Koncesyjnego Biura KRRiT z dnia 18 kwietnia 2010r.,
6. Uchwała KRRiT nr 241/2011 z 26 kwietnia 2011 r.,
7. Uchwała KRRiT nr 371/2011 z 06 lipca 2011 r.,
8. Ogłoszenie Przewodniczącego KRRiT z 5 stycznia 2011 r.