Zimowe choroby

Zimą znacznie częściej można zachorować na takie choroby, jak
zapalenie oskrzeli, płuc, anginę czy zapalenie krtani. W porę rozpoznane dają
się w miarę łatwo wyleczyć, pod warunkiem jednak, że nie będziemy zwlekać z
wizytą u lekarza, bo tylko on postawi prawidłową diagnozę i zaleci odpowiednie
leki.

Przyczyną ostrego zapalenia oskrzeli są przede wszystkim wirusy. Objawy
infekcji to głównie silny, suchy i męczący kaszel. Zapalenie oskrzeli stwierdza
lekarz na podstawie osłuchania pacjenta i wywiadu. Choroba trwa powyżej jednego
tygodnia, jeśli nie ma powikłań. Ponieważ jest to infekcja wirusowa, nie podaje
się antybiotyków, gdyż są nieskuteczne. Trzeba natomiast pozostać w domu i
wypoczywać. Można stosować leki, które złagodzą nieprzyjemne objawy: środki
przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, syrop na kaszel.

Bakterie rzadko wywołują pierwotne zakażenie oskrzeli – zwykle pojawiają się
po wstępnej fazie infekcji wirusowej jako tzw. nadkażenie i są przyczyną
niebezpiecznych dla zdrowia powikłań.

Przyczynami przewlekłego zapalenia oskrzeli są m.in.: astma, obturacyjna
choroba płuc czy zapalenia błony śluzowej wywołane lotnymi toksynami, takimi
jak: dymy i gazy przemysłowe, ozon, spaliny samochodowe.

W Polsce corocznie na wirusowe i bakteryjne zapalenia płuc zapada kilkaset
tysięcy osób, najczęściej późną jesienią i zimą.

Objawami bakteryjnego zapalenia płuc są: osłabienie, wysoka gorączka, która
pojawia się nagle, dreszcze, zlewne poty, suchy kaszel, może też pojawić się
duszność.
Wirusowe zapalenie płuc ma zwykle dwie fazy. Pierwsza to: bardzo wysoka
temperatura, złe samopoczucie, osłabienie, bóle głowy i mięśni. W fazie drugiej
pojawiają się suchy kaszel, duszność i silne bóle w klatce piersiowej. W
leczeniu bakteryjnego zapalenia płuc stosuje się antybiotyki.

Najczęstszym zarazkiem wywołującym zapalenia płuc jest zakażenie mikrokokowe
bakterią Streptococcus pneumonice oraz Haemophilus influenzae. Ta ostatnia
bakteria powoduje u dzieci m.in. ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i
mózgu. W około 5-20 proc. przypadków przyczyną zapalenia płuc są wirusy.
Infekcje wirusowe są bardzo często przyczyną zajęcia górnych dróg oddechowych, a
więc noso-gardła, krtani i tchawicy, ale mogą również powodować bezpośrednie
zajęcie tkanki płucnej lub też torować drogę bakteryjnym zapaleniom płuc – dużo
groźniejszym dla organizmu człowieka.

Czynnikami sprzyjającymi zachorowaniu na bakteryjne zapalenie płuc są m.in.
podeszły wiek, niedojrzały system odpornościowy u małych dzieci, choroby układu
odpornościowego – wrodzone jak i nabyte; leczenie immunosupresyjne, np. podczas
przeszczepów, radioterapii onkologicznej. Zachorowaniu sprzyja także palenie
tytoniu, zarówno to czynne, jak i bierne, niehigieniczny styl życia, np. brak
dostatecznej ilości snu, przemęczenie, niedostosowanie ubioru do pogody,
niezdrowe odżywianie się, nadużywanie alkoholu itp. Zapalenia płuc mogą być
niejednokrotnie powikłaniem pierwotnie przebytej infekcji wirusowej, zwłaszcza
grypy, odry czy ospy wietrznej.

Anginę wywołują chorobotwórcze wirusy i bakterie zakażające drogi oddechowe.
Częstymi objawami wirusowych angin są: ostre zapalenia gardła, objawy nieżytu
krtani i tchawicy oraz przekrwienie błony śluzowej podniebienia. Często
współistnieją objawy ostrego kataru i zapalenia krtani.

Anginie wirusowej sprzyja infekcja wirusów kataru i przeziębienia oraz inne
czynniki osłabiające lokalną odporność gardła, natomiast w przypadku anginy
bakteryjnej decydującą rolę odgrywa rezydowanie w gardle niewielkiej liczby
chorobotwórczych bakterii z grupy paciorkowców oraz lokalne osłabienie układu
odpornościowego, które umożliwia ich szybki rozwój. Zakażenia bakteryjne
stanowią 10-30 proc. zapaleń migdałków. Podstawową dolegliwością anginy
bakteryjnej jest ból gardła nasilający się przy połykaniu, który może
promieniować do ucha. Występuje wysoka gorączka, nawet do 40 st. C, której
towarzyszy bolesne powiększenie węzłów chłonnych szyi.
Jama ustna i gardło łączą się z innymi narządami, takimi jak uszy, zatoki.
Dlatego może dojść do powikłań choroby, takich jak zapalenie ucha środkowego,
zapalenie zatok lub ropień okołomigdałkowy. Powikłaniem nawracających zakażeń
bakteryjnych bywa także przerost migdałków.

Choroba ta zaczyna się bólem gardła. Szybko dołącza chrypka lub bezgłos, a
następnie uciążliwy kaszel. Przyczyną schorzenia może być zwykle przeziębienie
powodujące równocześnie niedrożność nosa spowodowaną katarem, zapalenie gardła,
tchawicy, jak też zapalenie oskrzeli. Inną przyczyną ostrego zapalenia krtani
może być nagłe oziębienie krtani, np. po wypiciu zimnego napoju, lub też
nadwerężanie głosu m.in. podczas głośnego mówienia czy śpiewu. Podczas tych
czynności oddychamy przez usta. Do krtani dostaje się wówczas powietrze
nieogrzane, nieoczyszczone, nienawilgocone w jamie nosowej, co sprzyja
powstawaniu stanów zapalnych. Główne objawy zapalenia błony śluzowej krtani to
chrypka o różnym nasileniu z dokuczliwym uczuciem pieczenia, łechtania i
zawadzania w gardle. Zmusza ona chorego do chrząkania i uporczywego kaszlu.

Zapalenie krtani jest szczególnie niebezpieczne u małych dzieci, bowiem może
powodować ostrą duszność związaną z upośledzeniem drożności dróg oddechowych.
Choroba zaczyna się zwykle w nocy silnym, szczekającym kaszlem, chrypką,
dusznością i może przypominać objawy błonicy krtani.

W przypadku zapalenia krtani chory powinien przebywać w dobrze
przewietrzanych pomieszczeniach i oszczędzać narząd głosu. Niekiedy stosuje się
leki wykrztuśne, rzadko – antybiotyki.

Często w następstwie ostrego, niewyleczonego zapalenia błony śluzowej krtani
następuje przewlekłe zapalenie krtani. Najbardziej typowym objawem choroby jest
uporczywa chrypa, której towarzyszy kaszel, czasami przechodząca w bezgłos.
Chorzy skarżą się na uczucie drapania i zasychania w gardle. Leczenie
przewlekłego zapalenia krtani jest długotrwałe i żmudne. Lekarz laryngolog
foniatra stosuje m.in. pędzlowanie błony śluzowej krtani słabymi roztworami
azotanu srebra, inhalacje. Wdrażane jest także leczenie klimatyczne.

Najczęstsze symptomy depresji:

* uczucie smutku i przygnębienia
* uporczywa skłonność do płaczu
* chwiejność emocjonalna
* brak radości życia
* utrata zainteresowania życiem, nawet ulubioną dziedziną
* zakłócenie snu – typowe wczesne budzenie się i niezdolność do kontynuowania
snu
* zakłócenie apetytu – wzrost lub spadek, co powoduje wzrost lub utratę wagi
* poczucie bezużyteczności, beznadziei i bezradności
* zmęczenie i rozdrażnienie
* niska samoocena, utrata pewności siebie
* zaniepokojenie i nadpobudliwość
* ekstremalna obojętność i spowolnienie fizyczności
* nadwrażliwość
* słaba koncentracja, pamięć i motywacja
* nieustanne problemy zdrowotne i brak poprawy pomimo leczenia
* myśli samobójcze