Największym wkładem w opracowanie idei nieśmiertelności było to, co uczynił Platon w swoich dialogach, kiedy podjął się wysiłku, aby zdefiniować nieśmiertelność duszy ludzkiej. Dla Greków ciało było rzeczywistością kruchą i przemijającą, ale Platon wskazał, iż jest pewien komponent ludzkiego życia, który ma zagwarantowaną wieczność, a tym elementem jest dusza. Platon w swoich dialogach podkreślił, że dusza zawsze niesie ze sobą życie, ona nigdy nie zaakceptuje śmierci i nie przestaje być formą ciała (…). Kiedy religia chrześcijańska zaczerpnęła z Platona, powiedziano wyraźnie, iż rzeczywistość nieśmiertelności jest odniesiona nie do perspektywy ziemskiej, ale do perspektywy nowej formy egzystencji, w której Bóg gwarantuje nam egzystencje odnowioną całego człowieka. Nie mówimy tutaj o reanimacji somatycznej, ale o pewnej transformacji – mówił ks. Tomasz Trafny z Sekretariatu Generalnego Synodu w Watykanie podczas XVIII Międzynarodowego Kongresu „Katolicy a transhumanizm”.