„Z ojczyzny Jezusa”

Pobierz Pobierz

Pokój i Dobro!

W kończącym się tygodniu oktawy paschalnej przeżyliśmy historyczne spotkanie braci z całego świata, inspirujących swoje życie i powołanie na franciszkańskim charyzmacie. Od 15 do 18 kwietnia, w Asyżu i w Rzymie, odbyła się międzynarodowa „kapituła namiotów”, stanowiąca centralne wydarzenie jubileuszowych obchodów naszych początków, czyli osiemsetlecia historii franciszkanów. Wzięli w niej udział członkowie trzech rodzin pierwszego zakonu czyli bracia mniejsi, konwentualni i kapucyni oraz współbracia z Trzeciego Zakonu Regularnego.
Wiosną 1209 roku Franciszek z grupą pierwszych 12 braci udał się do papieża Innocentego III, by prosić go o uznanie i zatwierdzenie pokutniczego stylu życia opartego na ewangelicznych ideałach. Ojciec Święty uznał za godne pochwały pragnienie assyskich „szaleńców Bożych” i udzielił im swojego błogosławieństwa. W Testamencie św. Franciszka czytamy: „I gdy Pan zlecił mi troskę o braci, nikt mi nie wskazywał, co mam czynić, lecz sam Najwyższy objawił mi, że powinienem żyć według świętej Ewangelii. I ja kazałem to spisać w niewielu prostych słowach i Ojciec Święty potwierdził mi” (T 15). To ustne zatwierdzenie reguły życia według Ewangelii stało się początkiem charyzmatu franciszkańskiego, który zrodził wielorakie formy działalności apostolskiej.
W obecnym roku około 35 tysięcy franciszkanów działających na wszystkich kontynentach celebruje historyczny moment zatwierdzenia przez Stolicę Apostolską stylu życia św. Franciszka i jego pierwszych braci. Wybór celebrowania „kapituły namiotów” w Asyżu, rodzinnym mieście Franciszka, podkreśliło aspekt powrotu do korzeni ośmiowiekowej aktualności jego charyzmatu. Zakończenie spotkania wizytą w Rzymie oraz audiencją prywatną u Benedykta XVI w Castel Gandolfo było wyraźnym znakiem wierności Ojcu Świętemu oraz ofiarnej służby Kościołowi. W liście ministrów Generalnych zwołujących „kapitułę namiotów” został nakreślony ramowy program. Cztery dni kapituły miały na celu pozwolić uczestnikom przeżyć czas jedności w duchu wzajemnego przyjęcia, czas świadectwa, czas pokuty i postu oraz czas wynagrodzenia. „My ministrowie generalni, wspólnie z ministrami prowincjalnymi z pięciu kontynentów oraz delegatami blisko 300 franciszkańskich prowincji – czytamy w liście – jako synowie jednego ojca św. Franciszka, reprezentujemy wszystkich braci, niezliczone pokolenia z minionych ośmiu wieków oraz tych, którzy również dzisiaj swoim życiem świadczą o aktualności „łaski początków”. Wspólnie dziękujemy Bogu za wielki i różnorodny dar franciszkańskich wspólnot”.
16 kwietnia 1209 roku jest datą zatwierdzenia „formy życia” Biedaczyny z Asyżu przedstawionej papieżowi Innocentemu III. Tradycyjnie w tym dniu zakonnicy odnawiają swoje śluby zakonne. Podczas „kapituły namiotów” obecni na tym historycznym spotkaniu bracia zrobili to 18 kwietnia w obecności Benedykta XVI w Castel Gandolfo. W imieniu wszystkich braci, na ręce Ojca Świętego, uczestnicy odnowili śluby zakonne, kładąc rękę na tekście reguły, jaką napisał i według której żył św. Franciszek, pozostawiając ją swoim duchowym synom.
Celebracja „kapituły namiotów” dla uczczenia jubileuszu jest odwołaniem się do pierwszych kapituł braci, którzy gromadzili się wraz z ich charyzmatycznym ojcem św. Franciszkiem. Miało to miejsce na przedmieściach Asyżu przy kaplicy Matki Bożej Anielskiej w Porcjunkuli. Ponieważ w corocznych spotkaniach uczestniczyli prawie wszyscy zakonnicy, a bracia już za życia założyciela byli bardzo liczni, dlatego na czas spotkań budowano dla uczestników proste szałasy. Stąd też spotkania braci gromadzonych w jednym miejscu zaczęto powszechnie nazwać „kapitułą namiotów”. W historii zakonu jedna z najważniejszych kapituł miała miejsce w Asyżu w 1221 roku. Uczestniczyło w niej około pięciu tysięcy braci. W jubileuszowym roku ministrowie generalni 4 rodzin zakonu św. Franciszka postanowili przypomnieć i powtórzyć doświadczenie pierwszych braci. Do Asyżu przyjechało około 2000 franciszkanów z całego świata. Nie zabrakło braci z Polski oraz z Kustodii Ziemi Świętej, którą reprezentował o. Pierbatista Pizzaballa oraz 7 młodych braci.
W assyskich celebracjach, podobnie jak w trzyletnim programie przygotowującym braci do jubileuszu 800 lecia zakonu, inspiracją były prorocze słowa sł. Bożego papieża Jana Pawła II, który na początku XXI wieku proponował, „aby z wdzięcznością wspominać przeszłość, przeżywać z zapałem to, co obecne i ufnie otworzyć się na przyszłość” (NMI, 1b).
„Wszyscy jesteśmy wezwani do dziękczynienia za dar, jaki Bóg uczynił nam i całemu Kościołowi, powołując chrześcijan, za przykładem św. Franciszka i jego naśladowców do przyjęcia w całości Chrystusowej Ewangelii celem podjęcia nowego życia. Powyższe wspomnienie – daru początków Zakonu – nie przestaje wybrzmiewać i wyrażać się wewnątrz każdego życia. Stąd też, po ośmiu wiekach, echo tego zdarzenia dotyka niezliczonej liczby mężczyzn i kobiet każdego stanu życia… Dziś, z perspektywy ośmiu wieków, jest dla nas łaską być spadkobiercami tego projektu, jak również odpowiedzialnie zaangażować się w jego kontynuację” – napisali w liście przełożeni Konferencji Rodziny Franciszkańskiej (29/11/2006 r.).
Celebrując jubileusz, my bracia mniejsi jesteśmy wezwani do odnowienia w sobie wierności naszemu charyzmatowi jak również do zrozumienia na nowo duchowego dziedzictwa założyciela, które jest wielkim darem zostawionym w Kościele i dla Kościoła. Wzywa to do odpowiedzialności, czyli do podejmowania ciągłego ryzyka dla Boga i dla jego Kościoła. By odpowiedzieć z ewangelicznym zaangażowaniem na współczesne wyzwania franciszkanie realizują swoje powołanie w Kościele i w świecie na pięciu podstawowych polach działania. Jest to przede wszystkim duszpasterstwo, czyli misja głoszenia ewangelii słowem oraz przykładem życia i ofiarną służbą ubogim i potrzebującym. Drugim charyzmatem jest duch dialogu i stawanie się narzędziami pokoju w podzielonym i skłóconym świecie. Kolejne formy działania to zaangażowanie w formację i edukację młodego pokolenia oraz aktywny udział w nowych metodach ewangelizacji przez środki masowego przekazu. Piątą charakterystyką aktualności charyzmatu św. Franciszka jest zwrócenie uwagi na rolę świeckich w świecie przez pomaganie im w odkrywaniu własnego powołania, wpisanego w chrześcijańskie życie przez chrzest święty.
Druga niedziela Wielkanocna jest Świętem Miłosierdzia, które wzywa do wysławiania nieskończonego miłosierdzia Bożego. Możemy powiedzieć, że ten aspekt objawiony św. siostrze Faustynie Kowalskiej był również obecny w duchowości św. Franciszka. Jego życie charakteryzowała miłość do Jezusa Chrystusa objawionego jako Zbawiciela w narodzeniu, męce i zmartwychwstaniu i obecnego w sakramentach, zwłaszcza w Najświętszym Sakramencie Jego Ciała i Krwi. Odrzucając grzech i wszelkie zło Franciszek zanurzył siebie i wszystkich ludzi w miłosierdziu, które przemienia i czyni świętymi na drodze nawrócenia. Wyproszony przez św. Franciszka odpust Porcjunkuli jest najlepszym dowodem jego zawierzenia Bogu, bogatemu w miłosierdzie.