Szacunek dla życia ludzkiego od poczęcia – refleksje po XI Europejskim Kongresie Stowarzyszeń Lekarskich w Gdańsku

Pobierz Pobierz

XI Europejski Kongres Katolickich Stowarzyszeń Lekarskich odbył się w Gdańsku w dniach 11-14 września 2008 na temat: ” Prawo naturalne i prawo stanowione we współczesnej medycynie europejskiej” pod patronatem honorowym Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego i Prymasa Polski Kardynała Józefa Glempa.
Organizatorem tej konferencji na zlecenie Międzynarodowego Komitetu Organizacyjnego FEAMC i jego prezydenta prof. Josefa Marka było Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich. Przewodniczącą Komitetu Naukowego została: dr Anna Gręziak – prezes ZG KSLP, a lokalny Komitet Organizacyjny reprezentowali dr Ewa Nowakowska i dr Mirosław Pietrzak z Oddziału Gdańskiego KSLP.W Kongresie uczestniczyło ponad 400 osób z Polski i zza granicy. Pełne treści obrady odbywały się z udziałem naukowców z dziedzin takich jak teologia, medycyna, prawo, socjologia oraz lekarzy praktykujących z Polski i Europy zachodniej ( Francji, Hiszpanii, Anglii, Szwajcarii, Belgii, Holandii, Portugalii, Niemiec, Szwecji, Włoch ) a także z Europy południowo- wschodniej (Czech, Słowacji, Litwy, Białorusi i Ukrainy).
Ramowy program kongresu obejmował wykłady zaproszonych gości z Polski i innych krajów europejskich w 6 tematycznie okreslonych sesjach, które odbywały się w jednej Sali A, w Collegium Biomedicum A.M. w Gdańsku przy ul Dębinki 1. W materiałach kongresu umieszczono informacje o wykładowcach w języku polskim i angielskim oraz abstrakty referatów w języku angielskim. Zorganizowano także sesję plakatową oraz wystawy rożnych wydawnictw i prezentacje działalności europejskich i krajowych stowarzyszeń i organizacji promujących Cywilizacje Miłości, ochronę życia i godność osoby ludzkiej od poczęcia do naturalnej śmierci. Na szczególną uwagę zasługuje posługa hospicyjna, którą prezentowało Gdańskie Hospicjum pod kierownictwem jego dyrektora o. dr Piotra Krakowiaka SAC, mieszczące się niedaleko miejsca obrad ( z możliwością wizytacji).
Kongres rozpoczęto 11-ego września w Gdańsku-Oliwie Mszą świętą celebrowaną przez delegata Stolicy Apostolskiej kardynała Javier Lozano Barragana- przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia w Katedrze Oliwskiej. JEminencja ks. kardynał wygłosił okolicznościową homilię w kontekście czytań (Kapł. 19,1.11-17; Mt 25,31-46) oraz poprowadził modlitwę do Ducha Świętego o światło, abyśmy odnaleźli nie tylko odpowiedź na nurtujące problemy środowisko lekarskie i nasze społeczeństwo, ale także otrzymali światło Chrystusa na polu medycznym, aby skutecznie bronić i chronić życie ludzkie zgodnie z prawem naturalnym od poczęcia do naturalnej śmierci. Oprawę muzyczna Eucharystii przygotował zespół muzyczny Cappeella Gedanensis pod dyrekcja prof. Aliny Kowalskiej -Pińczuk. Na zakończenie wysłuchaliśmy pięknego koncertu na organowego.
Oficjalne otwarcie XI Kongresu odbyło się 12-ego września w Collegium Biomedicum Akademii Gdańskiej przy ul Dębinki1. Wykład wprowadzający wygłosił przedstawiciel Stolicy Apostolskiej kard. Javier Lozano Barragan wykładając w świetle filozofii i wiary katolickiej o istocie człowieczeństwa i przeznaczeniu człowieka przez Stwórcę do życia wiecznego, i nieśmiertelności.
Przed obradami uczestnicy mogli brać udział we Mszy Świętej w akademickim Kościele pw. MB Częstochowskiej obok Collegium Biomedicum, gdzie odbywały się obrady kongresowe. W pierwszym dniu odbyły się obrady czterech sesji naukowych, a tematy poszczególnych referatów przedstawiono poniżej.
I Sesja wprowadzająca: Prawo naturalne i prawo stanowione we współczesnej medycynie europejskiej. Prof Wojciech Łączkowski z Polski przedstawił: Etyczno-prawne dylematy współczesnej Europy. Prof.Marek Safjan tez z Polskii podjal temat: Jakiego prawa potrzebujemy w dobie rozwoju nowoczesnej medycyny i biotechnologii. A o. Olivier de Dinechin SJ z Francji: Jak przedstawiać prawo naturalne lekarzom. Do wykładowców w dyskusji okrągłego stołu dołączyli dr Bernard Ars z Belgii i dr Tomasz Kąkol z Polski. Dobrze i jasno wybrzmialy problemy respektowania prawa naturalnego w prawie stanowionym i mozliwości zachowania prawa do wolności sumienia lekarza i pacjenta w kwestii wyboru dobra a unikaniu zła w postępowaniu, zgodnie z nauką Chrystusa, której nie może się bać wyznawać lekarz katolicki
II Sesja: Problemy bioetyczne w medycynie prenatalnej. Ks. Prof. Roberto Colombo z Włoch przedstawił referat pt.: Diagnostyka prenatalna a w zastępstwie prof. dr Jean -Francois Mattei z Francji dr Perrine Malzac- wykład pt.: Etyczne i prawne odpowiedzi w odniesieniu do chorób uwarunkowanych genetycznie. Dr Dorota Kornas-Biela z Polski przedstawiła referat : „Potrzeba interdyscyplinarnej pomocy rodzicom po uzyskaniu niepomyślnej diagnozy prenatalnej.”Interesująco przedstawił prof. Filippo Boscia z Włoch: „Medyczne wspomaganie rozrodu” oraz s. prof. Barbara Chyrowicz MPS z Polski :”problemy początku życia na tle sporu o istotę człowieczeństwa”
W dyskusji podkreślano, ze diagnostyka prenatalna powinna służyć życiu dziecka przed urodzeniem, a nie eksterminacji. Wiele dobrego może przynieść wczesne wykrywanie zaburzeń rozwojowych u dzieci, które można leczyć operacyjne, stymulować ich rozwój i zapobiegać wcześnie kalectwu.
III Sesja :Podtrzymywaniu życia w świetle etyki i prawa. Prof. Janina Suchorzewska z Polski przedstawiła: „Medyczne, etyczne i prawne problemy w ustalaniu granic leczenia podtrzymującego życie ” natomiast dr Francois Blin z Francji referat pt ” Koniec życia w oddziale intensywnej terapii.”.Prof. Wojciech Rowiński z Polski zwrócił uwagę na „Etyczne aspekty „.medycyny transplantacyjnej. Referent podkreślał, że rozwój transplantologii w Polsce został zahamowany przez niewłaściwe informacje w mediach i stanowi ważny dylemat w ratowaniu życia ludziom potrzebującym określonych narządów, co jest zgodne z nauka kościoła katolickiego ( powołując się na wypowiedzi papieży Jana Pawła II i Benedykta XVI).
Ceremonia otwarcia Kongresu oraz sesje I, II, III zostaly nagrywane przez telewizję TRWAM i mamy nadzieje, że będą transmitowane w określonym czasie w wiadomościach lub odpowiednim programie.
IV Sesja pt.:” Choroby cywilizacyjne wyzwaniem dla państwa, lekarza i pacjenta obejmowała- referat dr Xavier Sanz Latiezas z Hiszpanii na tema:” Problem dostępności do opieki zdrowotnej: światowe zagrożenia chorobami nowotworowymi .- wystapienie prof. Jana Borowca z e Szwecji nt.”Dyskryminacja ludzi starych w leczeniu i badaniach naukowych. Referenci z Polski przedstawili komentarze i tak: prof. Mirosław Jarosz: Komentarz do priorytetów Światowej Organizacji Zdrowia ” a dr Tomasz Zdrojewski Komentarz do priorytetów Unii Europejskiej na lata 2008-2013,
W dyskusji zwracano uwagę, iż priorytety Unii Europejskiej, podobnie jak priorytety Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie zdrowia indywidualnego i społecznego nie zawsze są zgodne z polskim Kodeksem Etyki Lekarskiej a nawet z Konstytucją Polski Rzeczypospolitej i innych państw. Szkoda, że na sali obrad nie znaleźli się przedstawiciele resortu zdrowia pomimo, że Pani Minister dr Ewa Kopacz zostala zawiadomiona i zaproszona do uczestniczenia w Kongresie.
Pierwszy dzień kongresu zakończono uroczyście w Sanktuarium MB Fatimskiej w Gdańsku – Żabiance Maryjnym Wieczorem Muzyki i Poezji. Na początku spotkania wręczono Tytuł Honorowego Członka KSLP: ks. arcybiskupowi Tadeuszowi Gocłowskiemu, i prof. Irenie Jabłońskiej -Kaszewskiej oraz medale ze Stolicy Apostolskiej organizatorom Kongresu dr Annie Gręziak, dr Ewie Nowakowskiej i dr Mirosławowi Pietrzakowi. Pięknie brzmiały akordy twórców J.S. Bacha i Gounoda ” Ave Maria” a także słowa Jana Pawła II z Tryptyku Rzymskiego- „Strumień ” i ” Źródło” w wykonaniu muzyków zespołu Cappella Gedanensis pod batutą prof. Aliny Kowalskiej-Pińczuk.
Drugi dzień kongresu, 13ego września,2008 ( sobota) poświecony tematyce świętości życia ludzkiego.
V Sesji pt:” Świętości życia ludzkiego- lekarz sługą życia”.
Obrady toczyły sie w sali Collegium Biomedicum Gdańskiej Akademii Medycznej po mszy świętej odprawionej w intencji wszystkich uczestników Kongresu w Kościele Akademickim MB Częstochowskiej.
Na początku V sesji współprzewodnicząca przypomniała, że za sprawą Krajowego Duszpasterz Służby Zdrowia ks. Józefa Jachimczaka po Rekolekcjach Pracowników Służby Zdrowia, dr Anna Gręziak -wiceminister resortu zdrowia a równocześnie prezes Zarządu Głównego KLSP, w maju 2006 roku, u tronu Królowej Polski na Jasnej Gorze dokonała Aktu Zawierzenia Niepokalanemu Sercu Najświętszej Marii Panny Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich i organizację XI Europejskiego Kongresu Stowarzyszeń Lekarzy Katolickich ,wpisując się w tradycje Polaków, którzy wszystkie swoje sprawy zawiłe i trudne po ludzku mówiąc, zawierzają swojej Królowej i Hetmance.
Odczytano także przesłanie Ojca Świętego Jana Pawła II do polskich lekarzy .(Telegram datowany z 18wrzesnia 2003), oraz referat bp Elio Sgreccia ze Stolicy Apostolskiej pt. Papieska Akademia dla Życia – szlak jej badań i refleksji na temat godności i świętości życia.
Prelegenci z rożnych europejskich uczelni prezentowali następujące referaty:
1. – Związki ludzkiej godności z ochrona życia o. prof. Eberhard Schockenhoff SJ z Niemiec ;
2. -Sprzeciw sumienia lekarzy w kwestiach dotyczących życia człowieka prof. Alicja Grześkowiak -Polska;
3. – Pojecie autonomii w relacji do dyskusji o eutanazji o.prof Erwin Bischofberger SJ ze Szwecji;
4. – Działania medyczne u kresu życia: posługa umierania wbrew eutanazji prof. Stephan Sahm z Niemiec;
5. – Hospicjum to też Zycie. Współdziałanie pracowników ochrony zdrowia, Kościoła, mediów i wolontariuszy, jako odpowiedz na rosnące potrzeby starzejącej się Europy- o. dr Piotr Krakowiak z Polski;.
Sesję V zakończyła dyskusja P.T. Referentow V sesji z udziałem prof. Josefa Glasa ze Słowacji, prof. Krystyny de Valden-Galuszko i prof. Bogdana Chazana z Polski , którą moderator o. dr Piotr Krakowiak SAC kierował tak, aby uzyskać można było odpowiedź na pytanie : Jak przeciwdziałać współczesnym zagrożeniom dla ludzkiego życia.?.
Ostatnia VI sesja pt. Varia poświecona była wystąpieniom lekarzy z Litwy i z Polskia a mianowicie:
1. -Zadania lekarza katolickiego wobec zmian instytucji rodziny na Litwie – prof. Leonas Maciunas z Wilna;
2. -Sytuacja ochrony życia od poczęcia do naturalnej śmierci na Litwie – prof. Alina Saulauskiene z Litwy;
3. -Współczesny wymiar niepełnosprawności oraz pomoc dla osób niepełnosprawnych w chrześcijańskiej antropologii dr. Ewa Domagalska-Zysk- Polska;
4. -Sumienie lekarza pomiędzy religijnymi a prawnymi normami- polski przypadek (dr dr : Jakub Pawlikowski i Krzysztof Marczewski -Polska).
5. -Stanowisko etyczne Jana Pawła II wobec zapłodnienia metoda in vitro -Dr Tomasz Jaszczewski- Polska.
6. -Obrady zakończono pięknym utworem literackim zatytułowanym ” List do pielęgniarek”, który prezentowała mgr Urszula Bławat, a który jak w soczewce zogniskował wszystkie sprawy ludzkiej godności od poczęcia do naturalnej śmierci.
W godzinach popołudniowych miało miejsce Walne Zgromadzenie Delegatów FEAMC, gdzie sformułowano deklarację końcową Kongresu, która została przedstawiona w dniu następnym na ostatniej sesji w Dworze Artusa. Zaakceptowana po kilku poprawkach deklaracja przez uczestników Kongresu została podpisania przez przedstawicieli FEAMC, jako Końcowa Deklaracja Gdańska i podana do publicznej wiadomości jako oficjalne stanowisko FEAMC.
Drugi dzień kongresu zakończył patriotyczny program wieczoru gdyńskiego:” Uśmiechnij się jesteś w Gdyni”. Odbyło się spotkanie z władzami miasta przy Krzyżu-Pomniku Ofiar Grudnia 1970 roku, modlitwa, złożenie kwiatów i zapalenie zniczy a następnie przejazd ulica Świętojańska do skweru Kościuszki, przez Aleje Jana Pawła II na szczyt Kamiennej Góry do Krzyża- Latarni skąd podziwiali uczestnicy kongresu piękna panoramę i widoki na zatokę i Półwysep Helski.
Wieczór drugiego dnia Kongresu obfitował w wiele niespodzianek i przyjemności, którymi obdarowali Uczestników Organizatorzy. Po części patriotycznej nastąpiła część rozrywkowa. Najpierw pojechaliśmy do Katedry Oliwskiej na Koncert Organowy, który wykonał – organista mistrz Błazej Musialczyk, następnie na Gala Dinner do Prezydenta Gdyni w Hotelu Nadmorskim, gdzie podczas kolacji podziwialiśmy recital Gwiazdy Wieczoru w Krainie Muzyki- Laury Haras-Cejrowskiej (sopran ) i Haliny Cichoń-Haras ( fortepian),a na końcu oglądaliśmy pokaz sztucznych ogni nad brzegiem morskim.

Niedziela, 14 września 2008
W godzinach rannych na placu Solidarności w Gdańsku przy Pomniku Trzech Krzyży uczestnicy XI Kongresu FEAMC złożyli hołd poległym za wolność Stoczniowcom, składając wiązankę kwiatów i uwieczniając ten moment na fotografiach prywatnych i zbiorowych.
Następnie odbyła się uroczysta sesja w Dworze Artusa, gdzie przedstawiono uczestnikom Kongresu zredagowaną na Walnym Zgromadzeniu FEAMC deklaracje końcowa, którą przedyskutowano i po prawkach, wprowadzonych w wyniku dyskusji deklaracja została podpisania przez przedstawicieli FEAMC, ko Końcowa Deklaracja Gdańska i podana do publicznej wiadomości, jako oficjalne stanowisko FEAMC.
Podano także do wiadomości, że wybrano nowego prezydenta FEAMC , którym został dr Francois Blin z Paryża, dziękując za dotychczasową prezydenturę profesorowi Josefowi Markowi z Pragi Po czym nastąpiło uroczyste zamkniecie XI Europejskiego Kongresu Stowarzyszeń Lekarskich w Gdańsku A.D 2008.W programie trzeciego dnia Kongresu było także dziękczynne nabożeństwo.
Dziękczynne nabożeństwo- Msza Święta odbyła się w Konkatedrze Mariackiej pod przewodnictwem i z homilią Krajowego Duszpasterza Służby Zdrowia z udziałem licznej rzeszy kapelanów Służby Zdrowia z Polski i zza granicy. Uświetnił tę uroczystą Eucharystię Polski Chór Kameralny Schola Cantorunm Gedanensis pod dyrekcja prof. Jana Lukaszewskiego. Niektóre referaty i homilie będzie można znaleźć na stronie internetowej Kongresu: www.feamc2008.org.
Poniżej przedstawiono treść przyjetej deklaracji w Dworze Artusa.
Gdańsk, 14 września 2008

Deklaracja Gdańska
XI Europejskiego Kongresu
Federacji Katolickich Stowarzyszeń Lekarskich

Świadomi zaufania, jakim jesteśmy darzeni będąc lekarzami i strażnikami życia, postępu w zakresie wiedzy i technologii medycznej dokonanego na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat oraz coraz lepszego rozumienia potrzeb fizycznych, psychologicznych, edukacyjnych, duchowych, religijnych i egzystencjalnych pacjentów i społeczeństwa,
– lecz mając na uwadze także zagrożenia wynikające z relatywizmu etycznego i permisywizmu moralnego w naszych środowiskach i wokół nas;
– w obliczu dyskusji o dopuszczalności zabijania nienarodzonych dzieci, eutanazji, wykorzystywania ludzkich embrionów do celów badawczych i tzw. terapeutycznych, klonowania człowieka, tworzenia hybryd ludzko-zwierzęcych, procedur antykoncepcyjnych i ubezpładniających oraz sztucznego rozrodu;
– w sytuacji, gdy milcząco zakłada się, że wykonawcą tych procedur będzie lekarz;

upoważnieni chrześcijańskimi tradycjami europejskiej i światowej medycyny, w dialogu ze wszystkimi lekarzami, którzy wierzą w godność i wolność człowieka, stwierdzamy:

1. Uznajemy, że normy i zasady etyczne uprzedzają prawo stanowione i powinny wpływać na treść jego przepisów, zgodnie z prawem naturalnym i nauczaniem Kościoła.
2. Uznajemy, iż w naszych decyzjach dotyczących postępowania medycznego wobec pacjentów, którzy darzą nas tak wielkim zaufaniem, powinniśmy kierować się przede wszystkim sumieniem. Ocena moralna działań lekarskich nie może wynikać z doraźnych, powierzchownych opinii czy trendów lecz z pogłębionej wrażliwości sumienia podlegającego kształtowaniu przez obiektywne normy etyczne, wspólne dla wszystkich ludzi oraz niezmiennie bronione przez Kościół.
3. Aby zapewnić wolność wykonywania zawodu, musimy podtrzymywać prawo do sprzeciwu sumienia.
4. Uważamy, że jednym z podstawowych wymagań stawianych lekarzowi winien być stały rozwój jego osoby, zarówno w zakresie praktycznych umiejętności jak i postawy moralnej.
5. Szczególne powołanie lekarzy do służby życiu i zdrowiu drugiej osoby wymaga jasnego formułowania i ukazywania zasad obiektywnej, uniwersalnej etyki.
6. Za źródło i podstawę wszelkich norm etycznych uznajemy niezbywalną godność osoby ludzkiej w ciągu całego jej życia – od poczęcia do naturalnej śmierci.
7. Tak, jak godność człowieka wymaga ochrony jego życia, tak też wymaga szczególnej troski w początkowym okresie jego trwania i poszanowania dla ludzkiej prokreacji i płciowości.
8. Proponujemy i wspieramy działania, które pozwolą ustrzec pacjentów od procedur podważających ich ludzką godność:
• mówiąc zdecydowane nie eutanazji, wspieramy rozwój medycyny paliatywnej;
• nie godząc się na aborcję – dążymy do zapewnienie właściwej, kompleksowej opieki rodzinie i choremu dziecku zarówno przed, jak i po urodzeniu;
• wybieramy leczenie przyczyn niepłodności w miejsce kolejnych technik sztucznego rozrodu;
• popieramy rozwój badań nad wykorzystaniem komórek macierzystych pochodzących od osób dorosłych i z krwi pępowinowej, nie godząc się na używanie w tym celu ludzkich embrionów.
9. Potwierdzamy z mocą, iż praktyka medyczna w odniesieniu do interwencji genetycznych czy końca ludzkiego życia nie może prowadzić do jego niszczenia.
10. Pragniemy chronić nasze dzieci i młodzież przed zaniedbaniem, przemocą i innymi zagrożeniami dla ich zdrowia i godności. Musimy zapewnić im właściwą edukację we wszystkich aspektach życia.
11. Mając na uwadze wielką liczbę ludzi żyjących obok nas w skrajnym ubóstwie lub w zagrożeniach spowodowanych wydarzeniami losowymi, apelujemy o utrzymanie tradycji suwerennych decyzji lekarza umożliwiających udzielanie humanitarnej i charytatywnej pomocy, zwłaszcza w zaniedbanych obszarach świata, także w oparciu o zasady i kryteria pozaekonomiczne.
12. Biorąc pod uwagę odpowiedzialność lekarza za zdrowie i życie pacjentów, wyrażamy przekonanie o konieczności wykonywania zawodu w godnych warunkach, należnych zarówno pacjentowi jak i lekarzowi, oraz uważamy niezmiennie, że w podejmowanych staraniach dobro pacjenta winno mieć pierwszeństwo przed innymi zobowiązaniami.

Deklarację podpisali :

Prezydent XI Europejskiego Kongresu Federacji Katolickich Stowarzyszeń Lekarskich – prof. Josef Marek

Prezes Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich- dr Anna Greziak

Sekretarz Europejskiej Federacji Katolickich Stowarzyszeń Lekarskich –
dr Hans Stevens

Ludwika Sadowska
Moje refleksje z Kongresu na temat zapłodnienia in vitro w nawiązaniu do nauki Jana Pawła II- papieża syna Narodu Polskiego, zatroskanego o swoja Ojczyznę ziemską za życia i dziś spoglądającego z Nieba.
Zainteresowanie zapłodnieniem in vitro staje się coraz większe, gdyż wielkie jest pragnienie posiadania dziecka u bezpłodnych małżonków. Towarzyszy temu jednak bezkrytyczna i bezrefleksyjna wiara w postęp techniczny współczesnej medycyny. Ośrodki zajmujące się sprzedażą tego rodzaju usług zbijają na tym potężny kapitał. Procedury sztucznego zapłodnienia niosą ze sobą szereg poważnych zastrzeżeń natury moralnej i zdrowotnej, a mimo to w Polsce rozgorzały dyskusje nad możliwością refundacji przez Narodowy Fundusz Zdrowia.
Pragnienie dziecka ze strony małżonków jest czymś naturalnym, ponieważ wyraża powołanie do macierzyństwa i ojcostwa, które małżonkowie realizują w procesie prokreacji, czyli przekazywania życia, współpracując z Panem Bogiem – Dawcą Życia. Niepłodność jest stanem, w którym po roku( niektórzy podaja, że po dwóch latach) regularnego współżycia płciowego bez stosowania środków ograniczających płodność nie dochodzi do poczęcia dziecka. Jest to sygnał, jak mówi prof. Bogdan Chazan – ginekolog położnik z Warszawy, że należy rozpocząć postępowanie lekarskie w celu wyjaśnienia przyczyny tego stanu, aby określić czynniki ryzyka, które sprzyjają “epidemii niepłodności”. Nie znaczy to jeszcze, że para nie może począć dziecka. Stosowanie technik wspomaganej prokreacji charakteryzuje się jednak wysokim procentem niepowodzeń.
Prowadzone od połowy lat 70. eksperymenty z przeniesieniem embrionu do macicy kończyły się ciążą pozamaciczną i dopiero w 1978 r. narodziło się pierwsze dziecko z probówki – Louise Brown. Następnym sukcesem w rozwoju techniki było opracowanie hormonalnej stymulacji jajników i uzyskanie do zapłodnienia wielu komórek płciowych jednocześnie, co zwiększyło liczbę udanych ciąż. Z tego wynikła konieczność zamrażania tak uzyskanych dodatkowo embrionów. Nie jest znana liczba uzyskanych embrionów, które są przechowywane w niekorzystnym środowisku in vitro. Szacuje się, że tylko w samych Stanach Zjednoczonych zamrożonych jest ponad milion embrionów. Jednak zaledwie połowa przeżywa rozmrażanie, a z tych, które przeżyją, mniej niż 20 % rozwija się w udanej ciąży. Często nadliczbowe embriony są zabijane lub wykorzystywane do hodowli tkanek, rzekomo służących postępowi nauki i medycyny, a w rzeczywistości redukujących życie ludzkie jedynie do roli materiału biologicznego, którym można swobodnie dysponować.
W Polsce istnieje 18 ośrodków wykonujących procedury in vitro, które, ze względu na brak regulacji prawnych, nie są kontrolowane pod względem naukowo-badawczym ani finansowym. Nie istnieje także rzetelna dokumentacja i informacja o zagrożeniach zdrowotnych populacji matek i dzieci tak poczętych, ponieważ nie istnieje ich rejestracja, gdyż rodzice nie wyrażają na to zgody. Metoda in vitro traktuje ich jak klientów, którym należy zapewnić „za wszelką cenę” dziecko – „produkt”, którego tak pragną. Wykorzystuje niepokój sfrustrowanych małżeństw – obiecuje szybkie i definitywne „załatwienie sprawy”, zakładając poczęcie dziecka w warunkach laboratoryjnych. Dziecko staje się przedmiotem zamówienia. Czy tak powinno być? W „Naszym Dzienniku ” z 25.01 2008 ukazał się artykuł Tomasza i Anny Chyra na temat zysków i kosztów in vitro w porównaniu do procedur nowoczesnego leczenia niepłodności zwanego naprotechnologią. Pozornie in vitro i naprotechhnologia nie wiele się różnią , obie metody mają dać ten sam efekt; doprowadzić do urodzenia upragnionego dziecka . Jednak naprotechnologia chce znaleźć i leczyć skutecznie skutki niepłodności, chce pomóc parom małżeńskim w normalnym poczęciu dziecka, a w przypadku niepowodzenia leczenia niepłodności wskazuje małżonkom, że już uczynili wszystko co mogli. Jest całościowym systemem leczenia wykorzystującym wszelkie możliwości medycyny oraz chroni małżonków od niepokoju, który sprawia że podejmują wyczerpujące wędrówki do kolejnych specjalistów i stają się przy tym bardzo podatni na przekraczanie własnych granic. Procedury systemu zapłodnienia in vitro zaś traktują ich jak klientów, którym należy zapewnić „produkt”- dziecko, przy czym wykorzystuje sie niepokój sfrustrowanych małżeństw obiecując szybkie definitywne „załatwienie sprawy” i poczęcie w warunkach laboratoryjnych. Dziecko staje się przedmiotem zamówienia. In vitro często dopuszcza pobranie materiału genetycznego od dawców spoza małżeństwa, a w ekstremalnych przypadkach nawet wypożyczenie macicy innej kobiety do czasu urodzenia dziecka. Wiele osób nie zastanawia się nad etyczną stroną całego przedsięwzięcia, natomiast zwraca uwagę na stronę ekonomiczną. Spore koszty procedury in vitro są często bezpośrednim powodem starań o refundowanie zabiegu ze środków budżetowych. Tym bardziej osoby odpowiedzialne za służbę zdrowia w Polsce powinny zainteresować się naprotechnologią, której koszt w porównaniu do procedury in vitro jest stosunkowo niższy i co więcej jest optymalnym rozwiązaniem problemu niepłodności, rzeczywistym leczeniem przywracającym dobrostan, promującym wierność i miłość małżeńską.
Opracowała Ludwika Sadowska- Prezes Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich -Oddział Dolnośląski