Źródło odnowy

Przekazując ją Kościołowi, Papież pragnie: "Dać pewne podstawowe wytyczne do
odkrywania na nowo w życiu Kościoła słowa Bożego, będącego źródłem nieustannej
odnowy, wyrażając jednocześnie życzenie, by stawało się ono coraz bardziej
sercem wszelkiej działalności kościelnej" (n. 1). Tekst adhortacji ma zachęcić
"wszystkich wiernych, by odkrywali na nowo osobiste i wspólnotowe spotkanie z
Chrystusem, Słowem Życia, które stało się widzialne, i by stawali się Jego
zwiastunami, aby dar życia Bożego – komunia – rozprzestrzeniał się coraz
bardziej w całym świecie" (n. 2).
Jest za wcześnie, by poddać ten tekst szczegółowej analizie, ale z pewnością sam
temat oraz dłuższy niż w innych przypadkach czas jej wydania świadczą z
pewnością o jej nadzwyczajnej randze. Jak łatwo dostrzec – podobnie jak w
przypadku poprzedniej adhortacji – najpierw podane jest nauczanie o samym Słowie
Bożym, następnie o jego miejscu w życiu Kościoła i wreszcie o roli, jaką pełni w
misji Kościoła. W porównaniu z poprzedzającymi go tekstami synodalnymi, które
były poddawane kolejnym dyskusjom, tekst ten wydaje się jeszcze bardziej
uszczegółowiony i poszerzony. Zawiera on nie tylko nauczanie synodalne, ale i
wskazania Ojca Świętego, które powinny być wprowadzone w życie.
Słowo Boże jest skałą, na której wznosimy budowlę naszego życia indywidualnego i
społecznego. Ono nas wzywa do zmiany naszej dotychczasowej koncepcji realizmu:
"Realistą jest ten, kto w słowie Bożym rozpoznaje fundament wszystkiego.
Potrzebujemy tego szczególnie w naszych czasach, w których uwidocznia się
nietrwałość wielu rzeczy, na których się opieramy, budując życie, w których
jesteśmy skłonni pokładać nadzieję. Prędzej czy później okazuje się, że
posiadanie, przyjemność i władza nie są zdolne zaspokoić najgłębszych pragnień
serca człowieka. On bowiem do budowy własnego życia potrzebuje solidnych
fundamentów, które trwają również wtedy, gdy zabraknie ludzkich pewników" (n.
10).
W dokumencie pojawiają się postulaty względem Kościoła. Mówiąc o związku Słowa
Bożego z wiarą, Benedykt XVI stwierdza, że: "Istnieje potrzeba w naszych
czasach, aby pomagać wiernym w lepszym poznaniu związku między Maryją z Nazaretu
i pełnym wiary słuchaniem słowa Bożego. Zachęcam również naukowców do dalszego
zgłębiania relacji między mariologią i teologią słowa. Może z tego wyniknąć
wielka korzyść zarówno dla życia duchowego, jak i dla studiów teologicznych i
biblijnych" (n. 27).
Dotykając problemu przepowiadania Słowa Bożego i homilii, która "uaktualnia
przesłanie Pisma Świętego, ażeby wierni mogli odkryć obecność i skuteczność
słowa Bożego w swoim codziennym życiu", adhortacja zachęca aby: "unikać homilii
ogólnych i abstrakcyjnych, przysłaniających prostotę słowa Bożego, jak również
bezużytecznych dywagacji, które mogą prowadzić do skupienia uwagi bardziej na
kaznodziei niż na istocie ewangelicznego orędzia. Dla wiernych musi być jasne,
że kaznodziei zależy na ukazaniu Chrystusa, który powinien być w centrum każdej
homilii. Dlatego trzeba, aby kaznodzieje 'pozostawali w zażyłości’ i często
obcowali ze świętym tekstem; powinni przygotowywać się do homilii na medytacji i
modlitwie, aby przepowiadali z przekonaniem i pasją" (n. 59).
W zakończeniu adhortacji Benedykt XVI wzywa "cały lud Boży, duszpasterzy,
członków instytutów życia konsekrowanego oraz świeckich, by starali się coraz
lepiej poznawać Pismo Święte. Nigdy nie powinniśmy zapominać, że podstawą
wszelkiej autentycznej i żywej duchowości chrześcijańskiej jest słowo Boże,
głoszone, przyjęte, celebrowane i rozważane w Kościele" (n. 121).

Ks. abp Stanisław Gądecki, metropolita poznański,
wiceprzewodniczący Konferencji Episkopatu Polski: