Zniewolona świadomość

Z Gabriele Kuby, niemiecką socjolog i pisarką, rozmawia Bogusław Rąpała

Rewolucja studencka z 1968 r. uznawana jest za początek upadku
chrześcijańsko-zachodniego systemu wartości w Europie. W 1968 r. była Pani
studentką. Jaki był Pani stosunek do tej rewolty?
– Studiowałam socjologię na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie, a w semestrze
letnim 1967 r. zostałam wybrana do samorządu studenckiego. Mój ojciec Erich Kuby
był w tamtym czasie znanym lewicowym dziennikarzem. Jako grzeczna córeczka taty
o lewicowych poglądach uwikłałam się w ten ruch. Ale już jesienią 1967 r.
przeniosłam się z Berlina do Konstancji, ponieważ uznałam tę całą komunistyczną
frazeologię za niewiarygodną, tzw. seksualne wyzwolenie za odrażające, feminizm
zaś za coś kompletnie nieprzyszłościowego. Już wtedy bowiem było dla mnie
oczywiste, że o żadnej przyszłości nie może być mowy, jeśli odrzuci się
macierzyństwo. Jednak całkiem od tego środowiska lewicowej inteligencji
uwolniłam się dopiero wtedy, kiedy opuściłam uniwersytet.

U podstaw rewolucji studenckiej z 1968 r., która została zapoczątkowana w
Stanach Zjednoczonych, a następnie z różnym natężeniem przetoczyła się przez
kraje Europy Zachodniej, leżała ideologia marksistowska.
– Głównymi jej promotorami byli teoretycy tzw. szkoły frankfurckiej: Teodor W.
Adorno, Max Horkheimer i Herbert Marcuse. Niektórzy z przedstawicieli ruchu, jak
Simone de Beauvoir i Wilhelm Reich, byli nawet członkami partii komunistycznej.
Komunistyczny model społeczeństwa, feminizm i swoboda seksualna były trzema
impulsami, które miały zburzyć chrześcijański i zachodnioeuropejski system
wartości i rzeczywiście go zburzyły. W podzielonych Niemczech ruch ten był
sterowany i finansowany przez stronę wschodnią. Nawet milicjant, który w 1967 r.
podczas pierwszych dużych demonstracji studenckich w Berlinie Zachodnim
zastrzelił jednego ze studentów, Benno Ohnesorga, był człowiekiem STASI, czyli
NRD-owskiej Służby Bezpieczeństwa. Nigdy zresztą nie odpowiedział za tę zbrodnię
przed sądem.

Jak to możliwe, że niemieccy studenci ulegli fascynacji systemem
komunistycznym, który ich kraj przedzielił murem?
– Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Był to czas niemieckiego cudu
gospodarczego. Niemcy nie uporały się jeszcze całkiem ze swoim poczuciem winy za
czasy nazizmu, a pierwszy krok musieli uczynić przedstawiciele Kościoła. Czymś
"dobrym" wydawało się teoretyczne (!) solidaryzowanie się z klasą robotniczą. Ta
zaś nie miała większych dylematów, gdyż pod względem materialnym wiodło jej się
tak dobrze, jak nigdy przedtem. Trudno jednak szukać przyczyn tylko w historii
Niemiec, ponieważ ideologizacja komunistyczna opanowała młodzież akademicką od
Berkley aż po Paryż i Rzym. Jak w takim razie było to możliwe, że studenci na
Zachodzie ulegli propagandzie na rzecz systemu społecznego, który w Berlinie w
1953 r., w Budapeszcie w 1956 r. i w Pradze w 1968 r. w sposób dla każdego
widoczny krwawo tłumił wszelkie ruchy walczące o prawa człowieka? I jak było
możliwe również to, że studenci ubóstwiali dyktatorów i masowych morderców,
takich jak Lenin, Stalin i Mao Tse-tung? I że napiętnowane zostały tylko
przerażające zbrodnie nazistów, ale już nie komunistycznych dyktatorów, którzy w
imię swoich utopijnych urojeń mordowali miliony członków własnego narodu? Polacy
zostali ciężko doświadczeni przez obydwa totalitaryzmy. Różna ocena ludobójstwa
nazistów i komunistów istnieje w Europie Zachodniej do dzisiaj.

Znany niemiecki publicysta i antykomunista Caspar von Schrenck-Notzing
stwierdził, że ideologia nowej lewicy nie polega na dokonaniu nagłego,
politycznego przełomu, ale na dążeniu do powolnej i sukcesywnej
refunkcjonalizacji poszczególnych obszarów życia kulturalnego i społecznego. Jak
dalece w dzisiejszym społeczeństwie europejskim widoczne są wpływy idei
głoszonych przez nową lewicę?
– Szybko się okazało, że mobilizacja proletariatu nie jest możliwa. W latach
siedemdziesiątych z ruchu wyodrębniło się stosujące przemoc skrzydło Frakcja
Czerwonej Armii (Rotee Armee Fraktion – RAF), które przez dwadzieścia lat
terroryzowało kraj, uprowadzając lub mordując "kapitalistów". Było to możliwe,
ponieważ kontrolowane przez środowiska lewicowe media sympatyzowały z RAF. Co
bardziej inteligentni przebyli cichą metamorfozę i zmienili swoje barwy z
czerwonych na zielone. "Zieloni" zdobyli wpływy dzięki strachowi, jaki wywołał
alarm ekologiczny ogłoszony przez Klub Rzymski w związku ze zjawiskiem tzw.
globalnego ocieplenia. Rewolucję zastąpiono hasłem "marszu przez instytucje".
Ukształtowani przez studencką rewoltę i akademicko wykwalifikowani lewicowcy
dążyli do przejęcia władzy we wszystkich obszarach życia społecznego: w
polityce, w środkach masowego przekazu, w sądownictwie i w szkolnictwie wyższym.
Zrezygnowano z proletariatu jako klasy rewolucyjnej, porzucono komunistyczną
frazeologię, natomiast dalej z całym radykalizmem głoszono idee swobody
seksualnej i feminizmu. Dziś używa się innego pojęcia, niosącego z sobą jeszcze
bardziej zradykalizowane treści: Gender Mainstreaming.

Kiedy w 2006 r. opublikowała Pani swoją książkę pt. "Rewolucja genderowa –
nowa ideologia seksualności", była to pierwsza na rynku niemieckim pozycja
krytyczna wobec zagadnienia "gender".
– Pojęcie "gender" zostało wprowadzone w 1995 r. podczas Czwartej Światowej
Konferencji w sprawie Kobiet ONZ w Pekinie. Konferencja została zdominowana
przez radykalne feministki, z których większość to lesbijki i osoby walczące
przeciwko macierzyństwu i rodzinie. "Gender" miało zastąpić słowo "sex", używane
w dokumentach ONZ dla rozróżnienia tożsamości płciowej, ponieważ skrajne
feministki uznały, że "normatywny, przymusowy podział na płeć męską i żeńską"
będzie kontynuacją niesprawiedliwej dyskryminacji kobiet przez struktury
patriarchalne. "Gender" oznacza "płeć kulturową", która jest rzekomo niezależna
od płci biologicznej. W myśl nowej ideologii nie ma już więc dwóch płci: męskiej
i żeńskiej, ale co najmniej sześć, w zależności od "orientacji seksualnej"
osoby, tzn. czy jest ona hetero-, homo-, bi- czy transseksualna. W konsekwencji
człowiek miałby mieć całkowitą wolność przy wyborze własnej płci.
Czołową ideolog ruchu gender jest amerykańska profesor Judith Butler, będąca
zarazem przewodniczącą Międzynarodowego Stowarzyszenia Gejów i Lesbijek. Celem
jest "zamazanie różnic między płcią męską i żeńską" lub tzw. płynność płci.

Niemieckie uniwersytety poddały się presji wprowadzenia gender studies?
– To brzmi niewiarygodnie, ale te teorie są wykładane na wszystkich niemieckich
uniwersytetach. W samych Niemczech jest ponad stu profesorów (!) zajmujących się
zjawiskiem gender. Walczą między innymi o to, żeby w duchu ideologii gender
doprowadzić do zmian w języku, co poprzez urzędowe rozporządzenia rzeczywiście
jest realizowane. Szwajcarska deputowana Doris Stump domagała się w Radzie
Europy wycofania słowa "matka", ponieważ według niej jest to "seksistowski
stereotyp". Magistrat w Bernie zażądał zakazania słów "mama" i "tata", ażeby
homoseksualni rodzice adopcyjni nie czuli się dyskryminowani.
Ponieważ rewolucja kulturowa objęła właściwie wszystkie obszary życia
zachodniego świata, łącznie z przedszkolami, przykłady można by mnożyć bez
końca. Gender Mainstreaming oznacza, że państwo, wykorzystując wszystkie swoje
finansowe i polityczne możliwości, dąży do tego, aby ideologia gender stała się
mainstreamem, czyli głównym nurtem myślowym, wynikającym z ducha czasu. Właśnie
w ten projekt pompuje się miliony dolarów z ONZ i miliardy euro z Unii
Europejskiej. Na państwa, które nie chcą się na to zgodzić, jak chociażby Polska
ery Lecha Kaczyńskiego, wywierany jest nacisk za pomocą wszystkich dostępnych
środków. Obecnie widzimy opór ze strony mających nowy rząd Węgier. Jak długo
wytrzymają? I jaką cenę przyjdzie im za to zapłacić?

Rewolucja kulturowa z 1968 r. niesie ze sobą długofalowe skutki. Nie zawsze
jesteśmy świadomi, że jest ona przyczyną wielu ludzkich tragedii i cierpień.
Skutkiem rewolucji seksualnej są rozbite rodziny, ofiarami dzieci w łonach
matek, ludzie starzy poddawani eutanazji.
– Gender Mainstreaming jest wytworem radykalnego feminizmu, będącego w unii
personalnej z mającymi wpływy na całym świecie organizacjami homoseksualnymi.
Niszczy tożsamość płciową mężczyzny i kobiety, a tym samym przykłada topór do
naszych kulturowych korzeni. Jednoznaczne wyniki badań nad mózgiem oraz badań z
zakresu biologii, socjologii i psychologii, mówiące o różnorodnej tożsamości
płciowej mężczyzny i kobiety, są ignorowane i zatajane.
Gender Mainstreaming niszczy antropologiczne podstawy naszej kultury, a tym
samym rodzinę, której podstawą jest małżeństwo mężczyzny i kobiety. Stabilna
rodzina jest zalążkiem społeczeństwa, podstawową komórką społeczną, ponieważ
tylko ona potrafi stworzyć najlepsze warunki dla zdrowego rozwoju dziecka.
Państwo prowadzi edukację seksualną, podczas której dzieci, począwszy od
dziewiątego roku życia, stają się ekspertami w dziedzinie antykoncepcji, a także
uczą się, że każda orientacja seksualna jest tak samo wartościowa. Natomiast w
mediach wszechobecna jest pornografia. Coraz trudniej uchronić przed nią nasze
dzieci.
"Kultura śmierci", przed którą ostrzegał Jan Paweł II, nieuchronnie staje się
rzeczywistością, ponieważ liczba urodzeń w prawie wszystkich krajach
europejskich – i nie tylko – jest bardzo niska. Dla takiego kraju jak Niemcy,
gdzie jest dużo ludności napływowej, oznacza to, że szybko będzie wzrastać
liczba ludności muzułmańskiej. Skutki takiego stanu rzeczy opisał Thilo Sarrazin
w książce "Samolikwidacja Niemiec. Jak narażamy nasz kraj na ryzyko". Politycy
odsądzali go od czci i wiary, stracił pracę jako członek zarządu Banku
Federalnego, ale jego książka rozeszła się w ponad dwóch milionach egzemplarzy.
Ludzie myślą tak jak on.

Jak tradycyjna rodzina może się bronić przed prądami ideologicznymi, które
odrzucają i negują wszelkie wartości?
– Zasadniczo każdemu przysługuje pełna wolność w podejmowaniu decyzji o zawarciu
małżeństwa i założeniu rodziny. Nikt jednak tak klarownie nie wskazał warunków
do tego potrzebnych, jak Ojciec Święty Jan Paweł II. W książce pt. "Miłość i
odpowiedzialność", w wielu deklaracjach i encyklikach oraz w niezwykle
wartościowym dziele "Teologia ciała" zawarł odpowiedzi na pytania dotyczące
miłości, małżeństwa, seksualności i rodziny w kontekście Ducha Świętego, tak jak
do tej pory nikt jeszcze tego nie zrobił. Rodziny, które to nauczanie wcielają w
życie, są dzisiaj centrami pozytywnego oddziaływania na innych oraz mogą mieć
dobry wpływ na los przyszłych pokoleń.
Ale konieczna jest również walka w obszarze polityki. Siły polityczne,
opowiadające się za życiem i rodziną, czują, że są w opozycji do Unii
Europejskiej, która za cel postawiła sobie, aby w imię wypaczonych definicji
wolności i tolerancji zniszczyć moralne podstawy Europy.
Taki rozwój wydarzeń nabiera cech nowego, "miękkiego" totalitaryzmu. Nie ulega
wątpliwości, że w obrębie Unii Europejskiej są siły, które stają w obronie życia
i rodziny. Problem w tym, że najczęściej przegrywają. Dobrze chociaż, iż
Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy nie tak dawno odrzuciło inicjatywę
brytyjskiej socjalistki McCafferty, która chciała osłabić klauzulę sumienia, i
ta bitwa została wygrana.

Jednym z takich dalekosiężnych celów rewolucji kulturowej jest stopniowe
osłabianie roli Kościoła. Nieżyjący już arcybiskup Fuldy Johannes Dyba
wskazywał, że Niemcy są na najprostszej drodze do stania się krajem pogańskim.
Można odnieść wrażenie, że pozycja Kościoła w Niemczech w ostatnich latach
uległa dramatycznemu osłabieniu.
– To prawda. Spada liczba zarówno wierzących, jak i duchownych. Przewiduje się,
że w następnym dziesięcioleciu będzie o jedną trzecią mniej księży niż obecnie.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że następuje samosekularyzacja Kościoła. Od
śmierci ks. abp. Dyby w 2000 r. nie mamy tak naprawdę biskupa, który tak jak on
byłby gotów walczyć o wiarę. Hierarchia kościelna, ze swoimi rozdętymi
strukturami administracyjnymi, wydaje się prawie bez wyjątku wspierać siły
liberalizujące i osłabiać te wierne Papieżowi. My, Niemcy, marnujemy jedyną i
historyczną szansę umocnienia się dzięki naszemu Papieżowi i przyjęcia kierunku,
który daje światu Benedykt XVI. Mógłby być dla Niemców tym, kim dla Polaków był
Jan Paweł II, ale "swoi Go nie przyjęli".

Benedykt XVI stał się obiektem wielu niewybrednych ataków, wpisujących się w
antykościelną kampanię, jakiej jesteśmy obecni świadkami.
– Benedykt XVI jest niewygodny, ponieważ stawia czoła aktualnym wyzwaniom w
sposób, któremu jego przeciwnicy z punktu widzenia intelektualnego rzeczywiście
nic nie mogą zarzucić. To dlatego uciekają się do pomówień i zniesławiania go.
Ojciec Święty mówi cały czas o "dyktaturze relatywizmu". Bóg jest absolutny,
zatem Jego przykazania również. To wywołuje taką burzę i sprzeciw. Ale jak
wyglądałby nasz świat, gdybyśmy przestrzegali Dziesięciu Przykazań lub chociaż
się na nich wzorowali? Możemy być wdzięczni, że za sprawą dużej liczby książek,
przemówień i kazań Ojca Świętego, do których dzięki nowoczesnym środkom przekazu
ma dostęp prawie każdy, na problemy tego świata pada jasne światło Ducha
Świętego.

Polacy, jak nigdy, potrzebują teraz tego światła, szczególnie po to, aby móc
zrozumieć sens dramatycznych wydarzeń, które spotkały nasz kraj w ubiegłym roku.
Mam tutaj na myśli katastrofę pod Smoleńskiem oraz wszystko to, co się w jej
następstwie działo i dzieje nadal.
– Katastrofa w Smoleńsku jest wstrząsająca, również ze względu na demoniczną
zagadkowość tej tragedii. Ze wszech miar niepokojące jest również to, że
śledztwo w tej sprawie jest masowo utrudniane. Wielu ludzi z wielkim niepokojem
obserwuje, jakie to będzie miało skutki dla dalszego rozwoju Polski.
Znakiem naszych czasów jest to, że "mistrz kłamstwa" ma coraz większą władzę.
Dlatego coraz trudniej będzie rozróżnić, co jest prawdą, a co manipulacją. Ale
my, jako chrześcijanie, wiemy, kto jest Prawdą. Wiemy także, kto zwycięży.
Dlatego musimy czerpać z tego niezniszczalnego źródła nadziei, jakim jest sam
Jezus Chrystus.

W swoich książkach dużo miejsca poświęca Pani młodym, podkreślając
konieczność właściwego korzystania z wolności, szczególnie w kwestii
seksualności.
– Tym, co odróżnia ludzi od innych stworzeń, jest łaska wolności. Możemy
wybierać między dobrem i złem. Bóg nie używa swojej władzy, żeby nas
powstrzymywać przed wyborem zła, ponieważ chce, aby na Jego miłość do nas
odpowiedzieć wolnym aktem miłości. Dynamika wolności polega na tym, że tracimy
ją, kiedy wybieramy zło. W naszych czasach żądna zysku gospodarka pragnie
sprzedać młodzieży szczęście doczesne jako sens życia, na zasadzie: wolno ci
robić wszystko, co jest przyjemne. Natomiast skutki takiego postępowania są
wyciszane. Palenie haszyszu może i jest przyjemne, ale osłabia wolę i paraliżuje
poczucie odpowiedzialności oraz zdolność skutecznego działania. Seks również
jest przyjemny, ale jeśli nie opiera się na prawdziwej miłości między mężczyzną
i kobietą, za którą tęskni większość ludzi, prowadzi do duchowych ran. Jak
osiągniemy zdolność takiego życia, aby móc tę tęsknotę wypełnić?
Na ten temat napisałam dwie książki: "Zryw ku miłości" i "Only you – daj szansę
miłości". Problematyka tej drugiej będzie tematem kursów dla młodych ludzi
przygotowujących się do zawarcia małżeństwa, które odbędą się w Krakowie być
może już w tym roku. Chodzi o to, aby otworzyć im oczy na to, jak w sposób
właściwy powinni korzystać z wolności, żeby osiągnąć "swoje" cele, jakimi dla
większości ludzi są miłość i rodzina.

Dziękuję za rozmowę.

 

Gabriele Kuby urodziła się w 1944 r. w Konstancji. Studiowała
socjologię na uniwersytetach w Berlinie i Konstancji u prof. Ralfa Dahrendorfa.
W 1997 r., po długich poszukiwaniach, nawróciła się na katolicyzm. Obecnie jako
autorka książek i prelegentka demaskuje ślepe uliczki współczesności, wskazując
drogi wyjścia przez żywą wiarę w Jezusa Chrystusa oraz powrót do wartości
chrześcijańskich. Jest matką trojga dzieci.