Uroczystość Objawienia Pańskiego

Czytanie z Księgi Izajasza

Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.
Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje
Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła,
królowie do blasku twojego wschodu Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy
zebrani zdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione
twe córki. Wtedy zobaczysz i promienieć będziesz, a serce twe zadrży i rozszerzy
się, bo do ciebie napłyną bogactwa zamorskie, zasoby narodów przyjdą ku tobie.
Zaleje cię mnogość wielbłądów – dromadery z Madianu i z Efy. Wszyscy oni
przybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło, nucąc radośnie hymny na cześć
Pana.

 

REFREN: Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi

Boże, przekaż Twój sąd Królowi,
a Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
Aby Twoim ludem rządził sprawiedliwie
i ubogimi według prawa.

Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość,
i wielki pokój, aż księżyc nie zgaśnie.
Będzie panował od morza do morza,
od Rzeki aż po krańce ziemi.

Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary,
królowie Szeby i Saby złożą daninę.
I oddadzą Mu pokłon wszyscy królowie,
wszystkie narody będą Mu służyły.

Wyzwoli bowiem biedaka, który Go wzywa,
i ubogiego, co nie ma opieki.
Zmiłuje się nad biednym i ubogim,
nędzarza ocali od śmierci.

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Efezjan

Przecież słyszeliście o udzieleniu przez Boga łaski danej mi dla was, że
mianowicie przez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica. Nie była ona
oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, tak jak teraz została
objawiona przez Ducha świętym Jego apostołom i prorokom, to znaczy, że poganie
już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w
Chrystusie Jezusie przez Ewangelię.

 

Ewangelia wg św. Mateusza

Gdy Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto
Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest nowo narodzony
król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać
mu pokłon . Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała
Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich,
gdzie ma się narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: W Betlejem judzkim, bo tak
napisał Prorok: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród
głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem
ludu mego, Izraela. Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich
dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł:
Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie donieście
mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon. Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli
w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż
przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę,
bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją;
upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu
dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do
Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny.

 

 

***

 

Uroczystość Objawienia Pańskiego zwraca uwagę na ważne wydarzenie: powołanie
pogan do wiary i otwarcie bramy do zbawienia wszystkim narodom. Zwraca uwagę na
Mędrców ze Wschodu, którzy przyszli uczcić nowo narodzonego Jezusa. Ewangelia
wyraźnie określa, co zrobili i jakie złożyli dary. Złoto symbolizuje dar dla
króla, kadzidło, dla kapłana, mirra jest posługą dla człowieka mającego umrzeć.
Te trzy dary są trafne wobec Chrystusa, który jest prawdziwym Królem, prawdziwym
Kapłanem oraz prawdziwym Zbawcą.
Tutaj nasuwa się pytanie: dlaczego do żłóbka Jezusowego na początku Jego
ziemskiego życia trafiają tylko biedni pasterze i bogaci Mędrcy? A gdzie są
inni? Gdzie są ci, których Jezus z Nazaretu spotka później podczas swojej
ziemskiej wędrówki po ziemi palestyńskiej? Zauważamy, że już od chwili narodzin
Zbawiciela świat jest podzielony. Jedni, jak pasterze i Mędrcy, spieszą, aby Go
adorować, a inni, jak Herod, robią wszystko, aby Go usunąć z ich życia. Jak to
jest z nami? Kogo bardziej przypominamy: pasterzy, Mędrców, a może Heroda?

 

ks. dr Kazimierz Szymczycha SVD