O wyzysku

Ileż atramentu wypisano na temat wyzysku człowieka przez człowieka! Przodują w tym zwłaszcza socjaliści, którzy na patencie walki z tym wyzyskiem jadą już od półtora wieku. Co prawda wprowadzają wyzysk człowieka przez państwo, który jest jeszcze straszniejszy i bardziej bezlitosny, tyle że nie zawsze i nie dla wszystkich widoczny. Chodzi mi jednak o to, że mówiąc o wyzysku człowieka przez człowieka, a nawet przez państwo, wszyscy mają na myśli ludzi żyjących. Tymczasem jeszcze łatwiej wyzyskiwać ludzi, którzy nie żyją – albo dlatego, że jeszcze się nie urodzili, albo dlatego, że właśnie umarli.
Ludzi, którzy nie żyją, bo jeszcze się nie urodzili, prywatny wyzyskiwacz wyzyskać nie może, natomiast państwo – jak najbardziej. Na przykład – tak jak u nas – zaciągając coraz to większy dług publiczny. Dzięki niemu rządy mogą stwarzać wrażenie, że finanse państwa są płynne, ale osiąga się to kosztem zubożenia przyszłych pokoleń, na konto których pokolenie aktualnie żyjące wypija sobie i zakąsza. Tych przyszłych pokoleń jeszcze nie ma, więc ani nie głosują, ani nie mogą przyjechać pod kancelarię premiera, by palić tam opony i krzyczeć: „Złodzieje, złodzieje!”. Dlatego też politycy, nie napotykając zresztą niczyjego sprzeciwu, wyzyskują ich bez litości, sprzedając „na pniu” w niewolę lichwiarskiej międzynarodówce.

No dobrze, a jak można wyzyskać człowieka, który nie żyje, bo umarł, znaczy – nieboszczyka? Przecież nieboszczyk już nic nie może, więc jakiejż korzyści można się po nim jeszcze spodziewać? Aaaa, właśnie to, że on już nic nie może, jest największą jego zaletą, największą wartością, którą można wyzyskać. Nieboszczyk nic nie może, a zwłaszcza – nie może mówić. A ponieważ już nic nie powie, to można mu w usta włożyć wszystko, w zależności od aktualnego zapotrzebowania. Ponieważ nie może mówić, więc na pewno nie zaprotestuje, a zatem ta forma wyzysku nieboszczyków jest całkowicie bezpieczna i pozbawiona ryzyka.
Akurat tak się składa, że możemy obserwować ten mechanizm na żywo dzięki katastrofie w kopalni „Wujek – Śląsk”. Na skutek wybuchu metanu zginęło tam kilkunastu górników i jeszcze tego samego dnia politycy piastujący w naszym państwie zewnętrzne znamiona władzy podjęli próby ich wyzyskania, oczywiście każdy do własnych celów. Jedni – żeby pokazać, że prezydent Kaczyński lekceważy górników i mimo ogłoszenia żałoby tańcuje jakby nigdy nic. Inni – że naprawdę są nieutuleni w żalu, a nie udają żałoby. Jeszcze inni – żeby pokazać, jak „Warszawa” wykorzystuje Śląsk, z czego wynika wyższość autonomii, albo jeszcze lepiej – potrzeba zmiany przynależności państwowej tego regionu. Jeszcze inni – że powinno się zlikwidować w Polsce górnictwo węglowe, a energię pozyskiwać z gazu importowanego z Rosji za pośrednictwem Niemiec przez Nordstream leżący na dnie Bałtyku. I tak dalej, i tym podobnie. Niewiarygodne, ile pieczeni można upiec przy jednym pożarze w kopalni! A wszystko dlatego, że zginęło w nim kilkunastu górników, więc polityczne hieny, które przez starszych i mądrzejszych zostały właśnie odsunięte od poważnych spraw międzynarodowych, takiej okazji przepuścić nie mogą.