Benedykt XVI zniósł ekskomunikę nałożoną na 4 biskupów Bractwa św. Piusa X

Benedykt XVI zdjął ekskomunikę z czterech tradycjonalistycznych biskupów Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X. – poinformowało radio watykańskie. Biskupi Bernard Fellay, Bernard Tissier de Mallerais, Richard Williamson oraz Alfonso de Galarreta popadli w tę karę kościelną obowiązującą mocą samego prawa w wyniku przyjęcia w 1988 r. sakry bez zgody Stolicy Apostolskiej. Konsekratorem był abp Marcel Lefebvre, założyciel wspólnoty tradycjonalistów nieuznających reform Soboru Watykańskiego II.

Jak przypomniano w watykańskim komunikacie prasowym, kierujący obecnie Bractwem św. Piusa X bp Fellay zwracał się dwukrotnie do Papieża o zdjęcie ekskomuniki. Benedykt XVI przyjął go na audiencji w 2005 r. i zapewnił go wówczas o woli stopniowego zmierzania w tym kierunku. 15 grudnia 2008 r. bp Fellay skierował w imieniu wszystkich czterech hierarchów list do Benedykta XVI. Potwierdził w nim ich wolę pozostania katolikami w służbie Kościoła rzymskokatolickiego. „Przyjmujemy jego nauczanie w duchu synowskim. Mocno wierzymy w prymat Piotra i jego uprawnienia, dlatego boli nas obecna sytuacja” – napisał bp Fellay. Przychylając się do tej prośby, Papież okazał ojcowskie miłosierdzie i dekretem Kongregacji ds. Biskupów z 21 stycznia 2009 r. zdjął ekskomunikę ciążącą na wspomnianych biskupach. Watykański komunikat z 24 stycznia wyjaśnia, że Benedykt XVI kierował się przy tym nadzieją na jak najszybsze doprowadzenie do całkowitego pojednania i pełnej komunii.

Oto treść Dekretu Kongregacji ds Biskupów:

Jego Świątobliwość Benedykt XVI – po ojcowsku uwrażliwiony na dolegliwości duchowe, okazywane przez zainteresowanych z powodu sankcji ekskomuniki oraz ufając zobowiązaniom wyrażonym przez nich w cytowanym liście, że nie będą szczędzić żadnych wysiłków, aby pogłębiać w toku niezbędnych rozmów z władzami Stolicy Apostolskiej otwartych jeszcze kwestii, aby móc osiągnąć wkrótce pełne i zadowalające rozwiązanie problemu, który legł u podstaw – postanowił rozważyć na nowo sytuację kanoniczną Biskupów Bernarda Fellaya, Bernarda Tissier de Malleraisa, Richarda Williamsona i Alfonso de Galarreta, spowodowaną ich sakrą biskupią.
Niniejszy akt pragnie umocnić wzajemne stosunki zaufania oraz nasilić i ustabilizować stosunki Bractwa św. Piusa X z tąż Stolicą Apostolską. Ten dar pokoju, na zakończenie uroczystości z okazji Bożego Narodzenia, chce być także znakiem dla wspierania jedności w miłości Kościoła powszechnego i doprowadzić do zakończenia skandalu podziału.
Wyraża się życzenie, aby za tym krokiem nastąpiła upragniona realizacja pełnej wspólnoty z Kościołem całego Bractwa św. Piusa X, świadcząc w ten sposób o prawdziwej wierności i prawdziwym uznaniu Magisterium i władzy Papieża przez dowód jedności widzialnej.
Na podstawie uprawnień wyraźnie udzielonych przez Ojca Świętego Benedykta XVI, na mocy niniejszego dekretu odwołuję z Biskupów Bernarda Fellaya, Bernarda Tissier de Malleraisa, Richarda Williamsona i Alfonso de Galarreta cenzurę ekskomuniki „latae sententiae”, ogłoszonej przez tę Kongregację 1 lipca 1988, ogłaszając, że jest ona pozbawiona skutków prawnych, począwszy od dnia dzisiejszego, Dekretem z tą datą wydanym.

O tym, że w ten długi proces zaangażowany był osobiście Ojciec Święty, już jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary przypomniał Rzecznik Stolicy Apostolskiej ks. Federico Lombardi :

„Kardynał Ratzinger odgrywał pierwszoplanową rolę w relacjach z abp. Lefebvrem w 1988 r. Już wtedy usiłował zrobić, co tylko możliwe w służbie jedności Kościoła. Wówczas to nie wystarczyło. Święcenia biskupie z 30 czerwca tego roku, dokonane bez zgody Papieża, stworzyły głęboki rozłam. Jednak Papieska Komisja Ecclesia Dei, ustanowiona w tych okolicznościach przez Jana Pawła II, cierpliwie pracowała na rzecz zachowania otwartych dróg dialogu, a różne wspólnoty, w jakiś sposób związane z ruchem lefebrystycznym, mogły z biegiem lat powrócić do pełnej komunii z Kościołem katolickim. Bractwo Kapłańskie św. Piusa X, ze swymi czterema biskupami, pozostawało jednak wspólnotą najważniejszą, gdy chodzi o przywrócenie komunii. Benedykt XVI zaangażował się w sposób nie podlegający wątpliwościom, by ten cel osiągnąć. Pamiętamy oczywiście na pierwszym miejscu motu proprio Summorum Pontificum o obrzędach sprawowania Mszy. Warto również przypomnieć dokument Kongregacji Nauki Wiary, wyjaśniający niektóre dyskutowane punkty doktryny eklezjologicznej Soboru Watykańskiego II, jak i inne ważne interpretacje nauczania soborowego w ciągłości z tradycją. To wszystko wytworzyło sprzyjający klimat, w którym biskupi Bractwa św. Piusa X poprosili o zdjęcie ekskomuniki, otwarcie potwierdzając swą wolę pozostania w Kościele rzymskokatolickim oraz niezłomną wiarę w prymat Piotra”.