Sprawozdanie komisji śledczej

Sprawozdanie komisji śledczej
do zbadania prawidłowości prywatyzacji

Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Spółka Akcyjna (fragmenty)

(…) Rezultatem prac Komisji Śledczej jest nie tylko zbadanie nieprawidłowości i naruszeń prawa w procesie prywatyzacji PZU SA, ale również na tej podstawie skierowanie zawiadomień do prokuratury w związku z uzasadnionymi podejrzeniami popełnienia przestępstw przez osoby biorące udział w tym procesie. Ponadto w niektórych przypadkach Komisja Śledcza zwraca się do prokuratury o zbadanie, czy zostały popełnione czyny zabronione, a jeśli tak, to kto się ich dopuścił.

A) Pierwszy etap prywatyzacji PZU SA i umowa prywatyzacyjna z dnia 5 listopada 1999 roku (Emil Wąsacz, Alicja Kornasiewicz)

I. Na możliwość wypełnienia przez Ministra Skarbu Państwa pana Emila Wąsacza znamion czynu zabronionego określonego w art. 231 § 2 k.k., tj. przestępstwa urzędniczego polegającego na tym, że funkcjonariusz publiczny, który przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając swoich obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zagrożonego karą pozbawienia wolności od roku do lat 10, wskazują następujące okoliczności.

Na skutek zawarcia w dniu 5 listopada 1999 roku umowy zbycia akcji PZU SA na rzecz Konsorcjum Eureko B.V. – BIG Bank Gdański SA przez MSP została przyjęta inna formuła prywatyzacyjna aniżeli ta, która została określona w przedmiotowej uchwale Rady Ministrów, co stanowiło bezsprzecznie działanie polegające na przekroczeniu uprawnień.

Odpowiedzialność Sekretarz Stanu w MSP pani Alicji Kornasiewicz wynika przede wszystkim z podziału kompetencji i zadań wprowadzonego przez regulamin organizacyjny MSP oraz decyzji organizacyjnych MSP.

Działanie na szkodę interesu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez Ministra Skarbu Państwa pana Emila Wąsacza i Sekretarz Stanu w MSP pani Alicji Kornasiewicz w przedmiotowej sprawie, polegało na tym, że nabywca uzyskał prawo wyznaczania członków Rady Nadzorczej w ilości nieproporcjonalnej do liczby objętych akcji bez konieczności podniesienia oferowanej ceny za akcje, a tym samym uzyskał większy wpływ na ład korporacyjny w spółce, a dodatkowo Konsorcjum Eureko B.V. – BIG BG SA uzyskało gwarancję nabycia pakietu kontrolnego w PZU SA w drugim etapie prywatyzacji, z jednoczesnym ograniczeniem możliwości innych, potencjalnych inwestorów do nabywania akcji i prawa głosów z akcji w spółce. Zaciągnięcie tych dodatkowych zobowiązań nastąpiło z przekroczeniem uprawnień i bezpośrednio wiązało się ze szkodą dla interesu publicznego; gdyż nie towarzyszyło im uzyskanie żadnych dodatkowych korzyści przez Skarb Państwa, a jednocześnie stawiało Skarb Państwa w niekorzystnej sytuacji ekonomicznej i prawnej.

W działaniach ministra Emila Wąsacza oraz Sekretarz Stanu Alicji Kornasiewicz można dostrzec łatwo niezaprzeczalny związek pomiędzy faktem przekroczenia przez nich uprawnień, a uzyskaniem korzyści majątkowej w postaci nie umniejszenia aktywów po stronie innego podmiotu – Konsorcjum Eureko B.V. – BIG BG SA. Ponadto w tym zakresie ich działania cechuje celowość, czego w szczególności dowodzi to, że MSP Emil Wąsacz pomimo zgłoszonego przez Konsorcjum Eureko B.V. – BIG BG SA po raz pierwszy w dniu 8 października 1999 roku żądania zapewnienia strategicznego wpływu na ład korporacyjny w PZU SA, zarówno nieujawnionego wcześniej w ofercie wstępnej, a następnie wiążącej, jak i nieznajdującego odzwierciedlenia w proponowanej cenie, nie odstąpił on od przyznanej w dniu 4 października 1999 roku pełnej wyłączności negocjacyjnej, i nie powrócił do negocjacji z drugim z oferentów – francuską firmą AXA, pomimo licznych uwag kierowanych do niego przez Departament Spółek Strategicznych i Instytucji Finansowych MSP, ostrzegających wręcz o możliwości pozbawienia Skarbu Państwa, jako akcjonariusza większościowego, wpływu na zarządzanie spółką.

Z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku działań Sekretarz Stanu pani Alicji Kornasiewicz. Z jej strony również zauważyć można brak reakcji na przedstawione już, a zgłaszane przez Departament Spółek Strategicznych i Instytucji Finansowych, uwagi i ostrzeżenia.

(…) Komisja Śledcza w toku swoich prac wykazała w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że Kierownictwo resortu Skarbu Państwa w osobach ministra pana Emila Wąsacza i Sekretarz Stanu pani Alicji Kornasiewicz poprzez swoje działania doprowadziło do zawarcia umowy prywatyzacyjnej, niekorzystnej zarówno dla interesów Skarbu Państwa, prywatyzowanej spółki, jak i dla interesu milionów osób ubezpieczonych. Skutki ich decyzji odczuwalne są do dnia dzisiejszego; wystarczy tylko wskazać, że w dalszym ciągu nie została przeprowadzona oferta publicznej sprzedaży akcji PZU SA.

(…) Mamy do czynienia z wysoce prawdopodobnym podejrzeniem, że Minister Skarbu Państwa pan Emil Wąsacz oraz Sekretarz Stanu w MSP pani Alicja Kornasiewicz, przekraczając swoje uprawnienia i niedopełniając swoich obowiązków, działali na szkodę interesu publicznego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

II. Komisja Śledcza uznaje, że pomimo braku interesu po stronie PZU Życie SA w zleceniu oszacowania ryzyka ubezpieczeniowego, audyt aktuarialny tej spółki ubezpieczeniowej został wykonany na koszt PZU SA, za zgodą prezesa Władysława Jamrożego, a z materiału dowodowego wynika, że pokrycie przez prywatyzowaną spółkę kosztów dodatkowego audytu aktuarialnego faktycznie zostało wymuszone przez funkcjonariuszy Ministerstwa Skarbu Państwa – Sekretarz Stanu w MSP panią Alicję Kornasiewicz na wniosek Dyrektora Departamentu Spółek Strategicznych i Instytucji Finansowych MSP pana Huberta Kierkowskiego. W związku z tym Komisja Śledcza uważa, że organy prokuratury powinny wyjaśnić kwestię odpowiedzialności karnej za działania na szkodę PZU SA przez Prezesa PZU SA pana Władysława Jamrożego z art. 300 § 1 k.h., a także Sekretarz Stanu w MSP pani Alicji Kornasiewicz oraz pana Huberta Kierkowskiego z art. 300 § 2 k.h., czyli możliwości popełnienia przez nich przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności do lat 31.

B) Działalność Huberta Kierkowskiego i osób z nim powiązanych (Bogusław Kott, Grzegorz Wieczerzak, Władysław Jamroży)

Komisja Śledcza ustaliła, że z uwagi na logiczny związek pomiędzy pełnieniem przez pana Huberta Kierkowskiego funkcji dyrektora Departamentu Spółek Strategicznych i Instytucji Finansowych MSP i podejmowanymi przez niego działaniami oraz decyzjami dotyczącymi prywatyzacji, a decyzjami organów PZU SA i PZU Życie SA w sprawie inwestycji w Stoczniowy Fundusz Inwestycyjny SA istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw łapownictwa czynnego i biernego, a także podżegania do przestępstwa łapownictwa czynnego, tj. czynów określonych w art. 228 k.k., art. 229 k.k. i art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 k.k.

W dniu 17 września 1999 roku pan Hubert Kierkowski rekomendował Ministrowi Skarbu Państwa panu Emilowi Wąsaczowi, udzielenie konsorcjum Eureko B.V. – BIG Bank Gdański SA dwutygodniowego terminu tzw. technicznej wyłączności na prowadzenie negocjacji w sprawie zakupu akcji PZU SA z możliwością uzyskania po tym terminie prawa do wyłącznych rozmów. Podjęcie tej decyzji przez Ministra Skarbu Państwa na wniosek dyrektora pana Huberta Kierkowskiego miało zasadnicze znaczenie dla przyszłego wyboru oferty Konsorcjum Eureko B.V. – BIG Bank Gdański SA, gdyż w konsekwencji wyeliminowało z procesu negocjacyjnego innego oferenta – francuską firmę AXA.

(…) Całokształt ujawnionych w toku prac Komisji okoliczności wskazuje, że działania pana Huberta Kierkowskiego mogą wyczerpywać znamiona przestępstwa łapownictwa biernego o znacznej wartości, tj. czynu zabronionego określonego w art. 228 § 5 k.k. zagrożonego karą pozbawienia wolności od lat 2 do 12 lat. Komisja Śledcza uważa również, że prokuratura na podstawie zebranego przez Komisję materiału dowodowego powinna rozważyć zasadność postawienia panu Hubertowi Kierkowskiemu zarzutu popełnienia powyższego przestępstwa.

W przypadku ówczesnych prezesów PZU SA i PZU Życie SA panów Władysława Jamrożego i Grzegorza Wieczerzaka zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 229 § 4 k.k., tj. przestępstwa łapownictwa czynnego znacznej wartości zagrożonego karą pozbawienia wolności od lat 2 do 12 lat. Za tego rodzaju kwalifikacją prawną czynu przemawiają zeznania świadka Grzegorza Wieczerzaka, złożone w dniu 17 sierpnia 2005 roku, który podczas konfrontacji jego zeznań z zeznaniami świadka Władysława Jamrożego potwierdził, że w przypadku inwestycji PZU Życie SA w akcje Stoczni Gdynia SA i następnie podpisania umów opcyjnych z SFI SA miał świadomość, że uczestniczy w działaniach korupcyjnych. (…) Niewiarygodnym byłoby uznanie okoliczności tego rodzaju, że Prezes PZU SA pan Władysław Jamroży nie miał świadomości, że inwestycja kierowanej przez niego spółki była podyktowana względami korupcyjnymi.

(…) Z uwagi na uzasadnione podejrzenie podżegania panów Grzegorza Wieczerzaka i Władysława Jamrożego przez pana Bogusława Kotta do popełnienia przestępstwa łapownictwa czynnego w znacznych rozmiarach, jak również roli, jaką odegrał prezes BIG Banku Gdańskiego SA w całym procesie prywatyzacji, należy sprawdzić, czy pan Bogusław Kott podżegał inne osoby, w tym funkcjonariuszy publicznych, (m.in. Ministra Skarbu Państwa pana Emila Wąsacza i Sekretarz Stanu w MSP panią Alicję Kornasiewicz) do przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia w związku z wyborem Konsorcjum Eureko B.V. – BIG BG SA, tj. do popełnienia przestępstwa z art. 231 k.k.

W przypadku pana Huberta Kierkowskiego istnieje również uzasadnione podejrzenie popełnienia podczas prywatyzacji PZU SA i w związku z pełnioną funkcją przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. Przeprowadzone przez Komisję Śledczą postępowanie dowodowe wskazuje, że pan Hubert Kierkowski, jako przewodniczący komisji przetargowej, dokonując wyboru doradcy prywatyzacyjnego ABN AMRO Bank Polska SA, osiągnął korzyść w postaci kredytów o łącznej wysokości 1 083 044,08 zł, udzielonych przez ten bank dla Stoczniowego Funduszu Inwestycyjnego SA, którego był jednym z akcjonariuszy, przez co działał na szkodę interesu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. (…)

C) Przerobienie umowy prywatyzacyjnej z dnia 5 listopada 1999 roku (Karol Miłkowski)

(…) Istnieją uzasadnione podejrzenia, że w trakcie prywatyzacji PZU SA doszło do popełnienia przestępstwa przeciwko dokumentom (…).

Komisja Śledcza ustaliła, że zmiana w Umowie daty Dnia Wykonania Umowy z 15 na 10 listopada 1999 r. nie została dokonana przez Strony, tj. nie została dokonana przez osoby uprawnione lub umocowane do reprezentowania każdej ze stron Umowy.

Komisja Śledcza ustaliła również, w drodze dowodu z przesłuchań świadków (zeznania pana Bogusława Kotta), że przerobienia w Umowie daty z 15 na 10 listopada 1999 r. dokonali pan Karol Miłkowski – pracownik Departamentu Spółek Strategicznych Ministerstwa Skarbu Państwa oraz pan mec. Witold Jurcewicz z Kancelarii Prawnej White & Case będącej doradcą kupujących w procesie prywatyzacji PZU SA. Bezspornym jest, że co najmniej pan Karol Miłkowski działał bez jakiegokolwiek umocowania ze strony Ministra Skarbu Państwa do dokonania takiej czynności, co zostało potwierdzone zeznaniami Ministra Skarbu Państwa pana Emila Wąsacza. (…) Czyn, jakiego dopuściły się osoby dokonujące zmiany daty Dnia Wykonania Umowy w już zawartej przez strony Umowie Prywatyzacyjnej, może nosić znamiona przerobienia dokumentu, tj. przestępstwa określonego w art. 270 § 1 kodeksu karnego, ściganego z oskarżenia publicznego, zagrożonego karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Posłużenie się przerobionym dokumentem także wyczerpuje znamiona przestępstwa. Krąg osób objętych stosowym postępowaniem powinien być poszerzony o osoby, które uczestniczyły w wykonaniu umowy.

D) Dalsze etapy prywatyzacji PZU SA (Aldona Kamela-Sowińska, Wiesław Kaczmarek)

I. Zawierając w dniu 3 kwietnia 2001 r. Pierwszą Umowę Dodatkową, Minister Skarbu Państwa pani Aldona Kamela-Sowińska nie zagwarantowała równego traktowania w niej stron tej umowy. Umowa ta zdecydowanie bowiem umacniała pozycję Kupujących, a zwłaszcza Eureko B.V., kosztem Skarbu Państwa, a także pracowników PZU SA. Analiza postanowień PUD prowadzi do wniosku, że jej celem jest wyłącznie przyznanie nowych uprawnień Kupującym, kosztem Skarbu Państwa.

(…) Działania Ministra Skarbu Państwa pani Aldony Kameli-Sowińskiej zdają się wypełniać dyspozycję art. 231 § 2 k.k., tj. ściganego z oskarżenia publicznego przestępstwa polegającego na przekroczeniu uprawnień na szkodę interesu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zagrożonego karą pozbawienia wolności od roku do lat 102.

(…) W przypadku Ministra Skarbu Państwa pana Wiesława Kaczmarka oraz podległych mu urzędników ministerstwa istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązków, tj. czynu z art. 231 § 1 k.k., poprzez niezłożenie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w związku z uzyskaniem informacji o nieprawidłowościach w procesie prywatyzacji PZU SA, które mogły skutkować wyprowadzaniem środków pieniężnych z Grupy PZU SA. O zagrożeniach wyprowadzania środków pieniężnych z PZU SA m.in. poprzez tworzenie rezerw i projekty na informatyzację spółki, minister Wiesław Kaczmarek był informowany przez prezesa PZU SA pana Zdzisława Montkiewicza, podczas posiedzeń Rady Ministrów w dniach 26 marca i 2 kwietnia 2002 roku. Fakt ten został potwierdzony w zeznaniach złożonych przed Komisją Śledczą w dniu 13 lipca 2005 r., przez Prezesa Rady Ministrów pana Leszka Millera. Przedmiotowe informacje zostały przekazane do Ministerstwa Skarbu Państwa także w postaci dokumentu pt. „Wstępna ocena sytuacji w Grupie PZU SA”. Wskutek przekazania powyższego dokumentu, jak również uzyskania informacji na posiedzeniach Rady Ministrów, ówczesny Minister Skarbu Państwa pan Wiesław Kaczmarek wszedł w posiadanie wiadomości dotyczących nieprawidłowości w procesie prywatyzacji PZU SA, które mogły skutkować wyprowadzaniem środków pieniężnych z Grupy PZU SA, przez co uzyskał wiedzę o możliwości popełnienia przestępstwa na szkodę spółki Skarbu Państwa. Powyższa okoliczność w świetle art. 304 § 2 k.p.k. stwarzała prawny obowiązek złożenia do prokuratury przedmiotowego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.

Z dokumentów zgromadzonych przez Komisję Śledczą, a także z zeznań pana Wiesława Kaczmarka (…) nie wynika, aby pełniąc funkcję Ministra Skarbu Państwa jako funkcjonariusz publiczny złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa wyprowadzania środków pieniężnych z Grupy PZU SA przez Eureko B.V.

E) Ministerstwo Finansów (Rafał Zagórny)

I. Komisja Śledcza stwierdziła, że upoważniony w tym zakresie przez Ministra Finansów Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów pan Rafał Zagórny nie reagował na naruszenie przez Eureko B.V. art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej. Nie zwracał też uwagi na fakt, że Eureko wykonywało prawo głosu z tych akcji, pomimo iż na podstawie przepisu art. 11d ust. 6 nie miało takiego prawa. Podsekretarz Stanu pan Rafał Zagórny podnosił też, iż uchwały Walnego Zgromadzenia PZU SA podjęte z naruszeniem przepisu art. 11d ust. 6 są nieważne. Należy w tym miejscu podnieść fakt, iż Minister Skarbu Państwa powinien wystąpić do odpowiedniego sądu o uznanie za nieważne wszelkich uchwał Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy PZU SA, podejmowanych z udziałem głosów Eureko B.V. od dnia 12 listopada 1999 r. (…)

(…) Komisja Śledcza ustaliła, że w Ministerstwie Finansów nie sprawdzono w sposób dostateczny, czy środki na nabycie 30% akcji PZU SA nie pochodzą z kredytu lub pożyczki ani nie są w żaden inny sposób obciążone, jak również, czy nabywca akcji daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty i co za tym idzie – czy nabycie akcji PZU SA nie zagraża ważnym interesom gospodarczym państwa.

(…) Komisja uznaje, że odpowiednie organy prokuratury powinny wyjaśnić kwestie odpowiedzialności karnej ówczesnego Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów pana Rafała Zagórnego, jak również podległych mu pracowników z art. 231 § 1 k.k., czyli o popełnienie przestępstwa polegającego na tym, że funkcjonariusz publiczny, przekraczając swoje uprawnienia lub niedopełniając swoich obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, zagrożonego karą pozbawienia wolności do lat 3.

F) Komisja Nadzoru Bankowego (Hanna Gronkiewicz-Waltz i Wojciech Kwaśniak)

Podstawowy zarzut, jaki można postawić Komisji Nadzoru Bankowego, dotyczy niewykonania obowiązku badania zgodności działania BIG BG SA z prawem. Z niezrozumiałych przyczyn organ nadzoru ograniczył się bowiem do badania zgodności działalności BIG BG SA jedynie z ustawą o rachunkowości, nigdy natomiast nie zbadał zgodności działalności Banku z ustawą Prawo bankowe.

Ze względu na przedstawione okoliczności Komisja Śledcza, po analizie opisanego powyżej charakteru uchybień Komisji Nadzoru Bankowego dotyczących zbadania zgodności działalności BIG BG SA z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, uznaje, iż odpowiednie organy prokuratury powinny wyjaśnić kwestię ewentualnego zakresu odpowiedzialności Przewodniczącej Komisji Nadzoru Bankowego pani Hanny Gronkiewicz-Waltz, Głównego Inspektora Nadzoru Bankowego, pana Wojciecha Kwaśniaka, jak i pozostałych członków Komisji Nadzoru Bankowego, którzy jako funkcjonariusze publiczni, nie dopełniając swoich obowiązków, działali na szkodę interesu publicznego, tj. za przestępstwo określone w art. 231 § 1 k.k.

G) Podejrzenie składania fałszywych zeznań (Marek Belka)

Połączenie i skonfrontowanie zeznań pana Marka Belki, które złożył przed Komisją Śledczą (…) oraz zeznań pana Marka Belki złożonych w Prokuraturze Apelacyjnej w Gdańsku z treścią umów zawartych z nim przez ABN AMRO, wskazuje znaczne rozbieżności.

W związku z tym Komisja Śledcza uważa, że wyjaśnienia przez prokuraturę wymaga kwestia, czy Prezes Rady Ministrów pan Marek Belka, składając wspominane zeznania, nie dopuścił się składania fałszywych zeznań, które stanowi przestępstwo określone w art. 233 § 1 k.k. (zob. s. 67).

H) Odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu (Emil Wąsacz, Aldona Kamela-Sowińska)

W stosunku do Ministra Skarbu Państwa pana Emila Wąsacza i Minister Skarbu Państwa pani Aldony Kameli-Sowińskiej rysują się wyraźne podstawy do pociągnięcia ich do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 k.k.

W związku z analizą postanowień Pierwszej Umowy Dodatkowej, dokonując oceny działań podjętych przez Ministra Skarbu Państwa panią Aldonę Kamelę-Sowińską i w związku z tą Umową, należy wskazać na art. 150 Konstytucji RP. W tym przypadku, przekroczenie przez Członka Rady Ministrów uprawnień skutkuje, na mocy art. 156 Konstytucji, odpowiedzialnością przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji lub ustaw, a także za przestępstwa popełnione w związku z zajmowanym stanowiskiem. W niniejszym przypadku działania Ministra Skarbu Państwa pani Aldony Kameli-Sowińskiej również zdają się wypełniać dyspozycję art. 231 § 2 kodeksu karnego, tj. ściganego z oskarżenia publicznego przestępstwa polegającego na przekroczeniu uprawnień na szkodę interesu publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Komisja uznaje konieczność pociągnięcia pani Aldony Kameli-Sowińskiej do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu. W przypadku Ministra Skarbu Państwa pana Emila Wąsacza, Komisja Śledcza uważa, że wystąpienie z wnioskiem do Trybunału Stanu o pociągnięcie go do odpowiedzialności konstytucyjnej jest również w pełni uzasadnione. Jednakże z uwagi na fakt, że w tym zakresie został już przyjęty przez Sejm RP wniosek Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, Komisja Śledcza uważa, że podjęcie przez nią takiej decyzji, byłoby już niecelowe.

Podsumowanie

Komisja Śledcza do zbadania prawidłowości prywatyzacji Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Spółka Akcyjna jednoznacznie i z pełnym przekonaniem stwierdza, że w procesie prywatyzacji PZU SA dopuszczono się licznych nieprawidłowości i naruszeń prawa, w tym takich, które skutkują nieważnością umowy prywatyzacyjnej z dnia 5 listopada 1999 r.

W związku z powyższym należy podjąć działania prawne w celu stwierdzenia nieważności umowy prywatyzacyjnej oraz jej następstw prawnych. Skarb Państwa powinien dążyć do zakończenia sporu z Eureko B.V. przed sądem polskim, a także wykonując uprawnienia właścicielskie, zadbać o to, aby nie dokonywano żadnych istotnych zmian w dotyczących aktywów spółki PZU SA niekorzystnych dla Skarbu Państwa.

Osoby winne stwierdzonych przez Komisję nieprawidłowości i naruszeń prawa powinny ponieść odpowiedzialność karną.

1 Art. 300 § 1. Kto, biorąc udział w tworzeniu spółki albo będąc członkiem władz spółki lub likwidatorem, działa na jej szkodę, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto osobę, wymienioną w § 1, nakłania do działania na szkodę spółki albo udziela jej pomocy do popełnienia tego przestępstwa.

2 Art. 231 § 1. Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodą interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2 Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.