Apostołowie po zmartwychwstaniu Jezusa nie wymyślili jakiejś doktryny czy systemu teoretycznego, lecz mówili wyłącznie o człowieku z krwi i kości, o tym, co tamten zdziałał i że On wciąż żyje, mimo iż został stracony na krzyżu. Jakim cudem pozostawiliby swoje małe ojczyzny, swoje rodziny, pracę i dobytek, gdyby miało chodzić jedynie o „zmyślone opowieści”, w dodatku brzmiące w żydowskich uszach jak profanacja. W ich prawdziwym i żywym interesie byłoby raczej milczeć, uciec z Jerozolimy, powrócić do swych łodzi i zająć się czymś pożytecznym. Skoro Chrystus skończył w tak haniebny sposób, wykończony wraz z innymi bandziorami, obłożony klątwą przez najwyższe autorytety, najlepszą rzeczą byłoby – że tak się wyrażę – przerzucić stronicę i rozpocząć nowy rozdział życia. Przecież zdawali sobie sprawę z konsekwencji, na jakie się narażali. Przyglądali się rzezi, jaką sprawiono Jezusowi. Tymczasem byli gotowi zapłacić każdą cenę – w postaci utraty dóbr, więzi uczuciowych, dobrego imienia czy samego nawet życia, za przywilej głoszenia innym wydarzeń związanych z Jezusem – napisał ks. prof. Robert Skrzypczak, wykładowca teologii dogmatycznej Akademii Katolickiej w Warszawie, w artykule dla „Naszego Dziennika”.