Dokumentacja z procesu beatyfikacyjnego ks. Józefa Kurzei w Watykanie

29 kwietnia ks. prał. Andrzej Kopicz, postulator procesu beatyfikacyjnego na etapie diecezjalnym Sługi Bożego ks. Józefa Kurzei i ks. dr Andrzej Scąber, referent ds. kanonizacyjnych Archidiecezji Krakowskiej, przekazali dokumentację dotyczącą procesu beatyfikacyjnego Dykasterii Spaw Kanonizacyjnych w Rzymie. Ks. Józef Kurzeja pochodził z miejscowości Zasadne w powiecie limanowskim. Był pierwszym proboszczem parafii św. Maksymiliana Kolbego i inicjatorem budowy kościoła w krakowskich Mistrzejowicach.

4 maja 2005 roku ks. kard. Franciszek Macharski rozpoczął proces beatyfikacyjny Sługi Bożego ks. Józefa Kurzei. Efektem działań komisji diecezjalnej są zeznania 70 świadków, 940 stron akt oraz 2340 stron dokumentów. 3 kwietnia 2025 roku w Kaplicy Arcybiskupów Krakowskich, w obecności ks. abp Marka Jędraszewskiego, zakończyła się faza diecezjalna procesu beatyfikacyjnego. Zebrane materiały zostały przekazane do Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych w Watykanie, gdzie rozpocznie się dalsze postępowanie, po zatwierdzeniu prośby skierowanej przez postulatora o otwarcie procesu na etapie watykańskim.

 

Józef Kurzeja urodził się 10 stycznia 1937 r. w Zasadnem koło Limanowej jako ostatnie z siedmiorga dzieci. Po ukończeniu szkoły podstawowej wstąpił do Małego Seminarium Duchownego w Krakowie. Drogę do kapłaństwa kontynuował w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej, po ukończeniu którego przyjął święcenia kapłańskie 17 czerwca 1962 w katedrze na Wawelu – z rąk wikariusza kapitulnego ks. bp. Karola Wojtyły.

Mając święcenia prezbiteratu pracował jako wikariusz kolejno w czterech parafiach. W parafii św. Wojciecha w Mucharzu, gdzie był katechetą i duszpasterzem, opiekującym się przede wszystkim chorymi. Z parafii tej został przeniesiony do parafii św. Wawrzyńca w Grojcu k. Kęt, a następnie został skierowany do parafii Niepokalanego Serca NMP w Sierszy, gdzie pracował jako duszpasterz. 28 czerwca 1968 został ostatecznie przeniesiony do parafii św. Małgorzaty w Raciborowicach, do której należała wieś Mistrzejowice, która zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Krakowa miała niebawem zamienić się w 40-tysięczne osiedle mieszkaniowe dzielnicy Nowa Huta.

„Nowa Huta miała być wzorcowym miastem, od Białegostoku po Berlin, gdzie miało nie być miejsca dla Boga. Po raz pierwszy w latach 60-tych mieszkańcy Nowej Huty upomnieli się o miejsce kościoła w mieście. Dopełnieniem ich pragnień była właśnie działalność ks. Józefa Kurzei, który rozpoczął budowę drugiego kościoła w Nowej Hucie, na nowo powstającym osiedlu Mistrzejowice” – mówił ks. Andrzej Scąber.

Był to okres nieustannych zmagań ks. Józefa z komunistycznymi władzami o możliwość zbudowania kościoła. Jak podkreślił ks. Scąber: „ciągle był nękany przez władze komunistyczne, urząd bezpieczeństwa, milicję. Wyznaczano mu kolegia i zatrzymania. To wszystko doprowadziło go do utraty zdrowia i przedwczesnej śmierci”. Zmarł mając 39 lat.

Ks. Andrzej Kopicz podkreślił, że Jan Paweł II, kiedy konsekrował kościół pw. św. Maksymiliana Kolbego, „bardzo ciepło i serdecznie mówił o księdzu Józefie, który całe serce i dusze zostawił tutaj, aby ten kościół powstał i aby ludzie mogli mieć miejsce na spotkanie z Bogiem”.

Ks. Józef Kurzeja początkowo został pochowany 18 sierpnia na cmentarzu w Grębałowie przy licznym udziale wiernych, duchowieństwa oraz ks. bp. Stanisława Smoleńskiego, a następnie 16 listopada 1980 ekshumowany i przeniesiony do sarkofagu w krypcie kościoła pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Krakowie-Mistrzejowicach.

Natalia Pieśniewska/KiH św. Stanisława BM w Rzymie