Wypowiedź Lidii Kochanowicz, dyrektor finansowej Fundacji Lux Veritatis, na posiedzeniu połączonych komisji: Kultury i Środków Przekazu oraz Komisji do Spraw Kontroli Państwowej

Proszę Państwa. Fundacja otrzymała, jako jedna z uczestników poprzednich komisji, odpowiedź KRRiT na pytania zadane podczas obrad Komisji Kultury i Środków Przekazu w dniach 19 i 26 stycznia. Fundacja uczestniczyła również podczas posiedzeń tych komisji i również zadawała pytania. Otrzymaliśmy tą odpowiedź i po zapoznaniu się tylko w części, która dotyczyła oczywiście Fundacji, złożyliśmy wniosek o sprostowanie i uzupełnienie informacji podanych przez KRRiT w odpowiedzi na pytania zadane podczas obrad tej komisji.

 

 

KRRiT stwierdza, że cytuję: „Każda ze spółek, które decyzją KRRiT otrzymały rozszerzenie koncesji o prawo do nadawania programu drogą naziemną cyfrową, w dniu złożenia wniosku przedstawiła komplet założeń finansowych, czyli dokumentację, której w trakcie postępowania z udziałem więcej niż jednej strony zmienić i uzupełniać nie wolno” – koniec cytatu z pisma Krajowej Rady. Przepis paragrafu 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. Otóż Fundacja stwierdza, że nie jest to prawdą. Przedstawiamy kilka zaledwie przykładów świadczących o uzupełnieniu wniosków przez firmy, które uzyskały koncesję.

Pierwsze. We wniosku firmy Stavka spółka z.o.o w części opisanej w paragrafie 11 ust. 4 rozporządzenia, a więc tej, w której zgodnie z paragrafem 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia, nie wolno uzupełniać, należało wskazać cytuję: „Specyfikację źródeł finansowania wnioskowanego rozszerzenia prowadzonej działalności tj. nakładów na realizację programu inwestycyjnego i kosztów początkowej działalności”, gdzie „w przypadku finansowania z kredytów i pożyczek należało określić warunki spłaty i stopę procentową”. Stavka w swoim wniosku podała, że finansowanie projektu nastąpi z kredytu, na dowód czego dołączono cytuję: „Ofertę współpracy w zakresie udzielenia gwarancji bankowych z dnia 3 marca 2011 r. Banku BGŻ”. Dokument ten nie wskazywał warunków spłaty tj. okresu na jaki kredyt zostanie udzielony, ani stopy procentowej. Dokument ten w rozumieniu prawa bankowego nie jest promesą udzielenia kredytu, nie jest umową kredytową, jest jedynie ofertą współpracy. Dokument ten nie spełniał wymogu opisanego w paragrafie 11 ust. 4 rozporządzenia i na jego podstawie KRRiT nie mogła ustalić, ponieważ nie było takich danych, jakie są warunki spłaty hipotecznego kredytu.

W dniu 31 marca 2011 r., a więc 26 dni po zakończeniu przyjmowania wniosków, Stavka w tej części uzupełniła swój wniosek poprzez zmianę wyżej wymienionej oferty banku BGŻ, zastępując ją promesą BRE banku, która wskazywała już oprocentowanie i okres spłaty. Jest to ewidentne uzupełnienie wniosku w części dotyczącej zapisu paragrafu 18 ust. 2 w związku z paragrafem 11 ust. 4 rozporządzenia, czego w świetle przytoczonego wyżej przepisu Krajowa Rada nie powinna uwzględnić, a uwzględniła w swojej decyzji.

Drugi przykład. We wniosku firmy Kino Polska w specyfikacji źródeł finansowania wnioskowanego rozszerzenia prowadzonej działalności tj. nakładów na realizację programu inwestycyjnego i kosztów początkowej działalności, wskazano, że będą one finansowane cytuję: „wyłącznie z nadwyżki finansowej pochodzącej z obecnej działalności polegającej na produkcji dystrybucji kanału Kino Polska i kanałów Rodziny Film Box oraz przychodów z reklam”. Następnie pismem z dnia 17 marca 2011 r., – przypominamy, że termin składania wniosków minął 4 marca – Kino Polska uzupełniła swój wniosek o informację, że cytuję „planowane przedsięwzięcie będzie przez spółkę sfinansowane ze środków, które będą pochodziły zarówno z nadwyżki środków własnych spółki, jak i ze środków pozyskanych w ramach oferty publicznej, podwyższenia kapitału”. Jest to istotne uzupełnienie wniosków w części opisanych w paragrafie 11 ust. 4 rozporządzenia, bowiem środki własne Kino Polska nie wystarczałyby na sfinansowanie przedsięwzięcia. Dlatego wniosek uzupełniono o ofertę publiczną Kino Polska.

Punkt trzeci. Pismem nr. DK 411/14 2011 8 z dnia 29 marca 2011 r. KRRiT wezwała firmę Eska o nadesłanie dokumentów i wyjaśnień dotyczących cytuję: „informacji programowych i ekonomiczno-finansowych”. Eska nieprawidłowo wypełniła tę część wniosku, która dotyczyła ramówki programu. Nie wyszczególniła w nim czasu na reklamę i telesprzedaż, co uniemożliwia sprawdzenie, czy czas przeznaczony na reklamę jest zgodny z art. 16 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, a także cytat z pisma Krajowej Rady cytuję: „Nie można określić, jaki będzie faktyczny udział specjalizacji programu”. Tym samym KRRiT nie mogła wydać pozytywnej opinii w zakresie spełnienia warunków programowych. Eska uzupełniła swój wniosek pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. Wpływ do Krajowej Rady 18 kwietnia, czyli w dacie wydania podjęcia uchwały o przyjęciu koncesji. Jest to ewidentne uzupełnienie wniosku w części dotyczącej przepisu paragrafu 18 ust. 2 w związku z paragrafem 11 ust. 4 rozporządzenia, czego w świetle wyżej przytoczonego przepisu KRRiT nie powinna uwzględniać, a uwzględniła w swojej decyzji.

Punkt drugi. Odniesienie się do innej odpowiedzi Krajowej Rady. Rozporządzenia KRRiT określa, że zaświadczenie bankowe powinno wskazywać obroty firm za 12 miesięcy. KRRiT stwierdza cytuję z odpowiedzi na pytania posłów: „Fakt, iż jedna ze spółek otworzyła rachunek bankowy dopiero w styczniu 2011 r., a więc nie mógł on posiadać dłuższej historii, informacje na obrotach na rachunkach innych dwóch spółek w przedstawionych okresach, nie miała znaczenia w ocenie możliwości finansowania projektów”. Nie jest to prawdą. Każda z firm, o których mówi KRRiT posiada dłuższą niż dwunastomiesięczną historię działalności, liczoną od daty rejestracji i rozliczenia z urzędem skarbowym o czym świadczą chociażby sprawozdania finansowe dołączone do wniosku i opisane decyzjami KRRiT. Zgodnie z obowiązującym prawem prowadzenie działalności gospodarczej wymaga bezwzględnie posiadania rachunku bankowego, przez który winny być dokonywane wszystkie transakcje gospodarcze. Jeśli zatem firmy nie przeprowadzały wcześniej swojej działalności poprzez rachunek bankowy to oznacza, że złamały w tym zakresie prawo, co po pierwsze powinno mieć wpływ na ocenę wiarygodności takiego podmiotu, a po drugie KRRiT nie może sama uznać, że dokument, którego wymaga we wniosku jest zbyteczny skoro jej własne rozporządzenie określające m.in. jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku, nakazuje przedstawić firmom taki właśnie dokument. Nie jest również prawdą, że informacja na obrotach na rachunku bankowym nie miała znaczenia w ocenie możliwości finansowania projektów, bowiem w opinii ekonomicznej Krajowej Rady dla spółki Lemon Records stwierdza się, że „obroty na koncie głównym za ostatnie trzy miesiące wyrażają się kwotą sześciocyfrową”. Oceniając wniosek innego podmiotu, ATM Grupa S.A., KRRiT uznała, że informacja o posiadanych środkach i obrotach na rachunkach bankowych jest istotna i że „wielkość środków i obroty na rachunkach bankowych potwierdzają możliwości finansowe realizacji projektu”.

Odnosząc się do kolejnego stwierdzenia w odpowiedzi Krajowej Rady, odpowiadając na pytania posłów, strona 10 dokumentu, KRRiT stwierdza, że wnioskodawcy, czyli Fundacja poinformowała KRRiT cytuję: „rozpoczęcie spłaty pożyczki ma nastąpić od 2011 r.”. Nie jest to prawdą. Fundacja nigdy nie poinformowała Krajowej Rady, że termin spłaty pożyczki rozpoczyna się w 2011 r. Wręcz przeciwnie. W sprawozdaniu finansowym za 2009 r. dołączonym do wniosku w części C2 cytuję: „dokumenty ekonomiczno-finansowe dotyczące wnioskodawcy” na stronie 11 w punkcie 10 litera D wskazano, cytuję: „zobowiązanie długoterminowe według pozycji bilansu o pozostałym od dnia bilansowego przewidywanym umową okresie spłaty wynosi:

a) do roku nic, brak

b) powyżej roku, do 3 lat, brak

c) powyżej 3 lat do 5 lat, brak

d) powyżej 5 lat 60 mln 638 tyś zł. – kwota naszej pożyczki. Oznacza to tyle, że według dokumentów i informacji otrzymanych od Fundacji, KRRiT wiedziała, że spłatę pożyczki rozpocznie się dopiero w 2015 roku. Na stronie 11 dokumentu KRRiT podaje, że cytuję: „W przypadku braku informacji dotyczącej obsługi pożyczki(…)trudno stwierdzić czy lokaty, które nie zostały udokumentowane jako nadwyżka środków mają zabezpieczyć spłatę pożyczki czy realizację prowadzonych już inwestycji, czy spłatę należnych zobowiązań wobec budżetu państwa”.

Fundacja potwierdza, co zostało opisane wyżej i przedstawione Państwu wyżej, że KRRiT w swoich dokumentach posiadała informację, że spłata pożyczki nastąpi od 2015 roku. Fundacja poinformowała KRRiT, co zostało potwierdzone zaświadczeniem z Urzędu Skarbowego z dnia 1 marca 2011 r., że nie posiada żadnych zobowiązań wobec budżetu państwa. Wobec czego KRRiT nie miała podstawy twierdzić, że lokaty Fundacji mogą być przeznaczone na spłatę należnych zobowiązań wobec budżetu państwa. Na str. 2 opinii ekonomicznej z dnia 18 kwietnia 2011 roku KRRiT napisała cytuję „Wniosek Fundacji zawiera zaświadczenia ZUS i z Urzędu Skarbowego, z których wynika, że wnioskodawca, czyli Fundacja, nie posiada żadnych zaległości, żadnych zaległych zobowiązań”. KRRiT nie miała również żadnych podstaw twierdzić, że lokaty Fundacji mają zabezpieczyć realizację prowadzonych już inwestycji, które na dzień 31 grudnia 2010 r. wynoszą ponad 42 mln zł. W części C4 wniosku Fundacja podała, że w 2011 r. nie będzie ponosiła żadnych wydatków związanych z realizacją inwestycji. Krajowa Rada nie miała wątpliwości w tym względzie bowiem nie wezwała Fundacji do uzupełnienia informacji w tym zakresie. Wyciągnięcie przez KRRiT wniosku o tym, że lokaty na rachunku bankowym Fundacji są przeznaczone na realizację prowadzonych inwestycji jest niczym nieuzasadniony. Fundacja zakończyła realizację inwestycji w grudniu 2010 r. Kwota 42 mln zł. stanowi równowartość zrealizowanych w 100% inwestycji, a przeksięgowanie pozycji bilansu A2 1 środki trwałe w budowie, o której pisze Krajowa Rada na str. 11 dokumentu do pozycji A2 1 budynki i budowle, nastąpiło w lutym 2011 r. po odbiorze inwestycji od wykonawcy. Należy dodać, że w opinii ekonomicznej KRRiT z dnia 18 kwietnia kwestia ta w ogóle nie została podnoszona. Fundacja dodaje w tym miejscu, że podobnej analizy danych bilansowych KRRiT nie przeprowadziła w stosunku do innych wnioskodawców, w tym do właściciela spółek Lemon Records i Eska, który zgodnie z opinią ekspertów ekonomiczną Krajowej Rady oraz wyjaśnieniami przedstawionymi przez Krajową Radę na stronie 8 i 9 dokumentu…

Krajowa Rada nie dokonała takiej analizy wobec właściciela dwóch firm, który z uwagi na brak możliwości finansowania rozszerzenia koncesji przez samych wnioskodawców (taki zapis znajduje się w opinii Krajowej Rady), jest gwarantem prawidłowego przebiegu cyfryzacji dla tych podmiotów. Otóż w bilansie tego właściciela widnieją następujące zapisy: Punkt A2 2 – środki trwałe w budowie: 6 mln 295 tyś zł. I tu KRRiT nie wyciąga wniosku takiego jak wobec Fundacji, że środki pieniężne wykazane w zaświadczeniu bankowym i niewykorzystane linie kredytowe będą wyznaczone na realizację, czyli dokończenie inwestycji. KRRiT nie poprosiła również o informację dotyczącą obsługi krótkoterminowego kredytu tej firmy, który wynosi 68 mln 798 tyś zł., i nie wyciągnęła wniosku, że środki na rachunku mogą być przeznaczone na obsługę tego kredytu. Wskazuje to jednoznacznie na tendencyjną i wybiórczą ocenę wniosków dokonanych przez KRRiT.

I ostatnie sprostowanie. Na stronie 13 dokumentu, w którym KRRiT odpowiada na pytanie dotyczące rozłożenia na raty opłaty koncesyjnej spółkom, które otrzymały koncesję na nadawanie w systemie DVBT. Fundacja dostrzega w tym wyjaśnieniu sprzeczności wobec uchwał i decyzji KRRiT. Prawdą jest, że firmy Eska, Lemon Records oraz ATM Grupa we wnioskach o rozszerzenie koncesji wnosiły o rozłożenie opłaty koncesyjnej na raty. Natomiast Stavka Spółka z. o. o. we wniosku zobowiązała się do płatności jednorazowej w kwocie 10, 5 mln zł. Jednak uchwała nr 241 z 2011 r. z 26 kwietnia nakazuje cytuję: „opłatę należy uiścić w terminie 60 dni od daty wydania decyzji”, to jest punkt 9 tej uchwały, a uchwała z dnia 6 lipca 2011 r. Krajowej Rady utrzymała to postanowienie. Znalazło to potwierdzenie w decyzji nr 137/ 2011 z 29 lipca 2011 r. Punkt XVII, XVIII, XIX i XX gdzie zapisano cytuję: „opłatę należy wnieść w terminie do dnia 27 września 2011 r.”. Następnie po rozpatrzeniu odwołań 5 podmiotów, KRRiT wydała decyzję nr. DR 018/2012 z dnia 17 stycznia 2012 r., w której utrzymała w mocy decyzję nr. 137/2011 z 29 lipca w zakresie terminu wniesienia opłaty koncesyjnej. Oznacza to, że KRRiT rozpatrując wnioski firm, które uzyskały rozszerzenie koncesji, uznała, że są one zdolne do dokonania jednorazowej opłaty i wydała taką decyzję. W związku z powyższym zachodzi sprzeczność pomiędzy decyzją KRRiT nr. 018 z dnia 17 stycznia 2012 r., a decyzją wcześniejszą Krajowej Rady z września 2011 roku o której informuje Krajowa Rada na stronie 13 dokumentu, a którą to decyzją Krajowa Rada rozłożyła płatność opłaty koncesyjnej na raty.

Fundacja wnosi o przekazanie tego sprostowania do wszystkich adresatów odpowiedzi na pytania zadane podczas obrad Komisji Kultury i Środków przekazu w dniach 19 i 26 stycznia 2012 r. w związku z rozpatrywaniem wniosku grupy posłów w sprawie „postępowania KRRiT dotyczącego uzyskania koncesji na rozpowszechnienie programu telewizyjnego w ramach pierwszego multipleksu naziemnej telewizji cyfrowej”.

To jest koniec naszego wniosku o sprostowanie. Chciałabym tylko powiedzieć, że zależało nam na tym, żeby ten wniosek został tutaj Państwu zaprezentowany, ponieważ będziecie Państwo podejmować, pewnie za moment, decyzję o tym, czy sprawę procedowania nad rozszerzeniem koncesji dla podmiotów, które się o to zgłosiły w związku z ogłoszeniem KRRiT ze stycznia 2011 r., przekazać do sprawdzenia przez NIK. Wydaje nam się, że te informacje są znaczące. Ponieważ państwo posłowie będą mieli wg nas informacje nieprawdziwe i niepełne i zapoznali się z nimi z odpowiedzi Krajowej Rady, uważaliśmy za stosowne poinformować, że część tych informacji mija się z prawdą, stąd też nasz wniosek o przyjęcie tego sprostowania.

Dziękuję bardzo.