Agresja ateistyczna

Kampanie antykościelne i antyreligijne „Wprost” to tylko swego rodzaju czubek góry lodowej. Od lat trwa ateizacyjna kampania nienawiści do Boga i Kościoła

we wszystkich, dosłownie wszystkich popularnych tygodnikach lewicowych i liberalnych oraz w najbardziej wpływowych dziennikach. Ataki na Kościół i religię w

Polsce były i są tym silniejsze, że atakujący już dawno doszli do uzasadnionego wniosku, że mogą uderzać całkowicie bezkarnie. Jak to szczerze wyraził kilka

lat temu jeden z „wyzwolonych” od Kościoła artystów Piotr Naliwajka: „Podejmowanie gry z religią rzymskokatolicką nie jest ryzykowne, bo nawet jeśli się

sięgnie zenitów wulgarności, brutalności, prowokacji, to człowieka nie może spotkać wielka krzywda. Najwyżej ksiądz nie da rozgrzeszenia, dziecka nie ochrzci

(…) Kopanie w chrześcijaństwo jest stosunkowo przyjemnym zajęciem i mało niebezpiecznym”. (por. Moje zabawki. Wywiad z Piotrem Naliwajką, „Art & Business”,

wrzesień 2002).

Już wiele lat temu biłem na alarm, wyrażając zaniepokojenie skalą ataków na Kościół i religię. Kilkakrotnie proponowałem powołanie specjalnego zespołu, który

dokumentowałby najbardziej nikczemne wystąpienia antykościelne i antyreligijne i doprowadziłby do przygotowania specjalnej Białej Księgi w tej sprawie. Przez

lata jednak nie doczekałem się realizacji mojej propozycji. W tej sytuacji, wraz z kolejnym, jakże złowieszczym i wielostronnym atakiem na Radio Maryja,

rozpoczętym miesiąc temu, postanowiłem dłużej nie czekać i zabrać się samemu do przygotowania Białej Księgi pt. „Walka z Kościołem i Narodem w mediach”.

Wykorzystam w niej latami zbierane przeze mnie materiały, choć zdaję sobie dobrze sprawę z tego, że jest to tylko cząstka dokumentacji na temat obecnej

agresji ateizacyjnej. W swej ponad 300-stronicowej książce przygotowywanej do wydania we wrześniu br. staram się przede wszystkim uwzględnić główne

ogólnopolskie tygodniki i dzienniki, w niewielkim stopniu przytaczając teksty z mediów elektronicznych i prasy terenowej.

Przeżyłem prawdziwy szok
Przygotowując książkę, w ostatnich tygodniach starałem się ją maksymalnie uzupełnić o najświeższe materiały ilustrujące ateistyczną agresję. I nagle

przeżyłem prawdziwy szok! Od dawna zdawałem sobie sprawę z tego, że w Polsce mamy do czynienia z zakrojoną na wielką skalę systematyczną i wyraźnie

skoordynowaną kampanią ateizacyjną, dużo groźniejszą niż w PRL. Moje najnowsze zestawienie zebranych materiałów pokazało jednak, że w ostatnim roku kampania

ta przybrała na zasięgu i agresywności i jest coraz nachalniej prowadzona. Zauważmy najpierw podstawowy fakt, jaki dobitnie rzuca się w oczy. Poza agresywnie

antykościelnymi i antyreligijnymi publikacjami w różnych wpływowych dziennikach – od „Gazety Wyborczej” po („Der”) „Dziennik” – mamy do czynienia z kampanią

ateizacyjną we wszystkich wielonakładowych tygodnikach ilustrowanych (od „Wprost” i „Polityki” poprzez „Przekrój”, „Newsweek”, „Przegląd”, nie mówiąc o

takich szmatławcach jak „Nie” czy „Fakty i Mity”). By nie być gołosłownym, zacytuję od razu skrótowo kilka jakże wymownych przykładów.
W jednym z najnowszych numerów „Przekroju” (nr 24 z 2007 r.) ukazał się bardzo obszerny trzykolumnowy wywiad z czołowym brytyjskim ateistą Richardem

Dawkinsem pt. „Bóg, czyli wielkie zło”, atakujący rzekomą szkodliwość wiary w Boga i zawierający rozliczne inne, niezwykle agresywne napaści na religię.

Dodajmy, że „Polityka” (nr z 4 sierpnia 2007 r., s. 98) informuje, że nowy naczelny „Przekroju” Jacek Kowalczyk tak został scharakteryzowany przez kolegę z

zespołu: „Z wykształcenia polonista, z przekonania ateista”. Sama postkomunistyczna „Polityka”, szczególnie mocno reklamując, poleca od siebie poprzez

odrębną naklejkę na okładce dziko antyreligijną książkę wspomnianego już R. Dawkinsa „Bóg urojony”. Postkomunistyczny „Przegląd” (z 12 sierpnia 2007 r.)

„częstuje” swoich czytelników całą sześciokolumnową składanką tekstów antyreligijnych: publikacjami Magdaleny Środy, Phila Zuckermana i Andrzeja Dominiczaka.

„Newsweek” z 17 czerwca 2007 r. prezentuje atakujący hierarchów Kościoła katolickiego tekst Jarosława Makowskiego: „Bogu co cesarskie”, głoszący już w

podtytule: „Strategia polskich biskupów, by Dobrą Nowinę zastąpić Dobrą Ustawą, to pierwszy krok do dechrystianizacji społeczeństwa”. (Przypomnijmy, że J.

Makowski jest współautorem wydanego rok temu wywiadu z atakującym Kościół Stanisławem Obirkiem, jezuitą – odstępcą, który zrzucił suknię zakonną).
Podobne nasilenie ataków na Kościół i wiarę w ostatnim roku znajdujemy w innych dziennikach. „Gazeta Wyborcza” z 10-11 listopada 2006 r. „wsławiła się”

publikacją agresywnego tekstu wspomnianego już ateisty R. Dawkinsa „Bronię ateistów”, atakującego m.in. „obłędny szacunek, jakim cieszy się religia w

społeczeństwie”. Z kolei w dodatku do „Wyborczej” – „Wysokie Obcasy” z 25 listopada 2006 r. wydrukowano katolikożerczy wywiad z reżyserem Peterem Greenwayem

perorującym, że: „Wszystkie religie są głupie, dziecinne, żałosne”. W postkomunistycznej „Trybunie” z 27 listopada 2006 r. czytamy tekst pod wymownym tytułem

„Przekleństwo katolicyzmu”. Z kolei w dodatku do („Der”) „Dziennika” – „Europa” z 21 lipca 2007 r. czytamy już na pierwszej stronie zapowiedź artykułu

ateisty R. Dawkinsa: „Akceptując religię, sprzyjamy ekstremistom”. Inny dziennik, „Rzeczpospolita”, stara się publikować bardziej zróżnicowane teksty: za

Kościołem i przeciw Kościołowi. Wszystko na zasadzie: „Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek!”. Tym bardziej zdumiewa jednak ilością tekstów nagłaśniających

postać byłego jezuity – odstępcy Stanisława Obirka. Choćby publikowanym tam 15 czerwca 2007 r. jego atakiem na ks. bp. Adama Lepę i na kult Jana Pawła

II.
W obliczu zagrożeń tą bezprzykładnie nasiloną agresją ateizacyjną, a zwłaszcza wobec jej tak dużych niebezpieczeństw dla dusz ludzi z młodych pokoleń,

najwyższy czas na przebudzenie się chrześcijan i rozpoczęcie szerokiej akcji prostowania ateistycznych kłamstw. Oby mój tekst prezentowany dziś w „Naszym

Dzienniku” okazał się skutecznym narzędziem zaalarmowania wierzących Polaków, byśmy się wszyscy zmobilizowali do stanowczego przeciwdziałania akcji wrogów

naszej wiary i Kościoła.

Bluźniercze ataki przeciw Bogu
Przyjrzyjmy się bliżej poszczególnym haniebnym wybrykom ateizatorów. Postkomunistyczna „Polityka” zaleciła swym czytelnikom lekturę obrzydliwego

ateistycznego gniotu Richarda Dawkinsa „Bóg urojony”, zamieszczając swoją zachętę do tej lektury na stronie tytułowej książki brytyjskiego ateisty. Przypomnę

więc choć skrótowo, co pisał ksiądz Tomasz Jaklewicz na łamach „Gościa Niedzielnego” z 24 czerwca 2007 r. o powyższej tak reklamowanej przez „Politykę”

książce: „Bóg Biblii jest okrutnym maniakiem seksualnym, który każe wyznawcom gwałcić i mordować – twierdzi Richard Dawkins. Uczony zoolog rozprawia się z

religią z iście zwierzęcą pasją. (…) Autor bez wątpienia zasłużył na wpis do Księgi rekordów Guinnessa za największą ilość bzdur na temat religii,

wypowiedzianych przez uczonego w jednej książce. Rzecz wcale nie w tym, że Dawkins wyznaje i głosi ateizm. Ma do tego prawo. (…) Chodzi o styl. Emocje

biorą tu górę nad rzeczową argumentacją i elementarną uczciwością. Używając terminologii bokserskiej, Dawkins cały czas uderza przeciwnika poniżej pasa.

(…) Metoda zastosowana przez Dawkinsa jest prosta. Teza, którą zaciekle broni, jest taka: Boga nie ma, religia jest szkodliwym urojeniem ludzkości, dlatego

należy ją zwalczać, jedyny prawdziwy obraz świata daje nauka, a zwłaszcza teoria ewolucji. Kto się z tymi zdaniami nie zgadza, jest tępym obskurantem,

zmanipulowanym przez bandę religijnych fanatyków. Dla poparcia tych poglądów autor konstruuje karykaturalną wizję religii, a potem drwi: patrzcie, oto wasz

Bóg, oto wasza religia, wstydźcie się i nawróćcie na ateizm!
Jeśli Dawkins jako biolog napisałby książkę np. o owadzich nóżkach, posługując się taką metodologią, wykonałby naukowe samobójstwo. Widać, jego zdaniem,

religia nie zasługuje na taką samą naukową rzetelność jak świat roślin i zwierząt. Pisząc o religii, można posługiwać się półprawdami, demagogią,

przekłamaniami, stereotypami, które nie pasują do z góry przyjętej tezy. Dawkins odpowiada swoim adwersarzom, że pisze z pasją. Owszem, tą pasją jest

obrzydzenie do religii. (…) Stary Testament to zlepek amoralnych opowieści, czego autor dowodzi wyrwanymi z kontekstu fragmentami. Nowy Testament też nie

lepszy, bowiem idea odkupienia przez wcielonego Boga jest 'znieprawiona, sadomasochistyczna i odpychająca’. Krzyż to 'narzędzie tortur i egzekucji, a mnóstwo

ludzi nosi toto na szyi'”.
Ksiądz Jaklewicz przytacza w swym tekście jedno z najbezczelniejszych kłamstw R. Dawkinsa – jego twierdzenie, iż: „Hitler nigdy nie wyrzekł się katolicyzmu i

twórczo kontynuował chrześcijańską tradycję nienawiści do Żydów”. Deptane przez Dawkinsa fakty historyczne mówią coś wręcz przeciwnego. Hitler z całej duszy

nienawidził katolicyzmu, czego doświadczały tysiące księży więzionych w nazistowskim obozie koncentracyjnym w Dachau. Wielu z nich zamordowano.
Warto zwrócić uwagę na jedno z najważniejszych spostrzeżeń księdza T. Jaklewicza: „Postawa Dawkinsa jest przykładem dość powszechnej w naukowych środowiskach

nietolerancji 'tolerancyjnych’, uczynienia z nauki ideologii, w której nie szuka się już prawdy, ale udowadnia złożone tezy za pomocą pewności siebie, hałasu

i inwektyw. Może lepiej by było dla niego, dla Oxfordu i dla nauki, żeby pisał o zwierzętach, na których zna się pewnie lepiej niż na religii”.
Poglądy Richarda Dawkinsa zostały bardzo nagłośnione również w ogromniastym wywiadzie dla „Przekroju” pt. „Bóg, czyli wielkie zło” (nr 24 z 2007 r.).

Wystąpił tam z najskrajniejszymi antyreligijnymi tezami, głosząc m.in.: „Teoria o istnieniu Boga jest wielce szkodliwą teorią, która nie pozwala milionom

ludzi na całym świecie uznać prawd odkrytych przez naukowców (…)”. Redakcja „Przekroju” szczególnie mocno wyeksponowała te słowa Dawkinsa, podobnie jak

jego stwierdzenie na temat polskich katolików: „Mieszkańcy takich krajów jak Polska są oszukiwani przez kapłanów. Polacy zasługują na coś lepszego. Wolałbym,

by mniej im mieszano w głowach”. Dawkins nie pohamował się przed użyciem obelg wobec wierzących, mówiąc: „(…) Wśród ludzi, którzy w jednakowym stopniu mają

dostęp do nauki i wiary w Boga Stwórcę, ci, którzy wybrali wiarę, są głupsi”. W poświęconym Dawkinsowi tekście, zamieszczonym obok wywiadu z brytyjskim

ateistą, Magdalena Środa zacytowała określenie Dawkinsa na temat religii. Jego zdaniem, religia jest „ewolucyjnym niewypałem – nieszczęsnym produktem

ubocznym jakiejś psychologicznej skłonności (…)”.
Z reklamą poglądów skrajnego ateisty R. Dawkinsa szczególnie szybko, bo już w numerze z 10-12 listopada 2006 r., pospieszyła „Gazeta Wyborcza”. Zamieściła

duży fragment z książki Dawkinsa „Bóg urojony”, publikując go pod tytułem „Bronię ateistów”. Tekst Dawkinsa nie tyle „bronił ateistów”, ile zajadle atakował

religię, głosząc m.in.: „Religia zajmuje nieproporcjonalnie uprzywilejowaną pozycję w naszych świeckich społeczeństwach”. Wychodząc z tego założenia, Dawkins

przeciwstawiał się podchodzeniu do religii „z delikatnością”, „w rękawiczkach”, piętnował „obłędny szacunek, jakim cieszy się religia w społeczeństwie”. I

tym mocniej perorował o potrzebie umacniania „ateistycznej dumy”.
W „Europie” – dodatku do wydawanej przez niemieckiego Springera gazety („Der”) „Dziennik” z 21 lipca 2007 r. – szczególnie mocno wyeksponowano wywiad z R.

Dawkinsem, zatytułowany „Akceptując religię, sprzyjamy ekstremistom”. Według Dawkinsa: „Różne formy wierzeń religijnych to najpoważniejsze zagrożenie dla

naszego bezpieczeństwa i pokoju w świecie. Takie stwierdzenie wydaje się oczywiste, ale wszyscy panicznie boją się powiedzieć, że król jest nagi”. (Ten cytat

z Dawkinsa redakcja „Dziennika” wyeksponowała w specjalnej ramce poprzedzającej wywiad). Powołując się na teksty Dawkinsa jako rzekomy wyraz przeciwstawienia

– „nauka przeciw religii”, redaktor „Dziennika” zacytował atak Dawkinsa na tzw. teorię „inteligentnego projektu”. Zakłada ona, że „coś tak skomplikowanego

jak wszechświat nie mogło powstać w drodze ewolucji, lecz musiało zostać zaprojektowane przez inteligentnego twórcę, którym mógłby być tylko Bóg”. Dawkins w

typowy dla niego sposób sięgnął do wyzwisk zamiast argumentów, nazywając teorię „inteligentnego projektu” „niedorzecznym, ogłupiającym fałszem”. W „Europie”

pisano: „Wiara religijna wedle Dawkinsa wcale nie sprzyja moralnym zachowaniom. Wręcz przeciwnie – może skłaniać do nienawiści wobec obcych i aktywnego

zwalczania (…). Najwyższy czas – twierdzi Dawkins – byśmy przestali głosić, że wiara jest cnotą”.
Znamienne, że we wszystkich tych mediach, w których ukazały się teksty Dawkinsa („Gazeta Wyborcza”, „Przekrój”, „Dziennik”) – w przeciwieństwie do „Gościa

Niedzielnego” – zabrakło prawdziwie stanowczej polemiki z bajdurzeniami brytyjskiego ateisty. Wszystkich przebił jednak autor postkomunistycznego „Przeglądu”

Andrzej Dominiczak. W swej recenzji książki Dawkinsa pt. „Ateista patrzy na Boga” („Przegląd” z 12 sierpnia 2007 r.) Dominiczak ubolewał, że i Dawkinsowi

„(…) zdarzają się, choć rzadko, miejsca nieprzemyślane lub takie, w których bezwiednie przytacza fałszywe przekonania na temat religii. Zdaje się sądzić na

przykład, że wiara w Boga przynosi pocieszenie. Badania wskazują, że niemal nigdy nie przynosi”. Totalny nonsens tego stwierdzenia autora „Przeglądu” nie

wymaga chyba żadnego komentarza!
Ogólnie biorąc, Dominiczak panegirycznie wręcz zachwalał książkę Dawkinsa, pisząc, że: „W Polsce książka Dawkinsa ma szczególną zaletę – wynikającą z faktu,

że ateistyczne książki i czasopisma (…) nie są dopuszczone do szerokiej sprzedaży. Dawkins trafił pod strzechy, dzięki czemu liczna grupa czytelników może

(…) też dowiedzieć się – jak piszą do wydawcy czytelnicy – że 'to nie wstyd być ateistą'”. Chwaląc Dawkinsa, Dominiczak akcentował: „Dawkins pisze z pasją,

ale jest to pasja naukowca, nie fundamentalisty; opiera się na dowodach – nie odwraca się od dowodów”. Jakie to są „dowody”, możemy się najlepiej przekonać z

omówienia przez Dominiczaka innej części absurdalnych pseudoargumentów Dawkinsa. Jak pisał Dominiczak: „Dawkins omawia wyniki badań, wskazujących negatywny

wpływ [!] Pisma Świętego na postawy moralne (…) i badań, w których dowiedziono, że modlitwa za czyjeś zdrowie może zaszkodzić choremu, w którego intencji

się modlimy”. Takie wyniki rzekomych badań mógł ogłaszać tylko najbardziej zajadły komunista lub równie zacietrzewiony mason!
Swego rodzaju symbolem był tak entuzjastyczny głos o książce Dawkinsa w postkomunistycznym „Przeglądzie” i wyjątkowo mocne, staranne zareklamowanie jej,

podjęte ze strony redakcji postkomunistycznej „Polityki”, niegdyś organu M.F. Rakowskiego, który doszedł do stanowiska ostatniego pierwszego sekretarza KC

PZPR. Redaktorzy „Polityki” polecający czytelnikom książkę Dawkinsa, tak pełną antyreligijnego jadu, najwyraźniej stoją nadal murem przy obronie starego

hasła Karola Marksa: „Religia jest opium dla ludu”.

Atak na „przekleństwo katolicyzmu”
25 listopada 2006 r. „Gazeta Wyborcza” „zabłysnęła” kolejnym jątrzącym tekstem antyreligijnym. Chodzi o wydrukowaną w dodatku do „Wyborczej” – „Wysokie

Obcasy”, rozmowę Agnieszki Czajkowskiej z reżyserem Peterem Greenwayem pt. „Boga nie ma, jesteśmy wolni”. Greenway w sposób szczególnie niewybredny atakował

religię i Kościół. Najbardziej zjadliwy atak przypuścił na Kościół katolicki, zarzucając, że Polskę obciąża „przekleństwo katolicyzmu”. Akcentował: „To mnie

przeraża w tym kraju. Jestem totalnym ateistą (…). To ludzie wymyślili bogów, a nie odwrotnie. Po co to wam? Nie rozumiem, jak inteligentny człowiek może

wierzyć w takie przesądy. No i to poczucie winy, które wmawia swoim wiernym Kościół katolicki. Po co wierzyć w zło i dobro? (…) Idea Boga jest

przestarzała”.
Jak określić tego typu prostacki atak na religię, w którym nienawistne epitety zastąpiły jakiekolwiek argumenty?! Może niektórzy czytelnicy „Wyborczej”

zastanowią się trochę nad intencjami tej gazety, w której od lat sączy się treści niechętne religii i Kościołowi, w których kulminacją były wywiady z R.

Dawkinsem i P. Greenwayem. Fakt, że „Wyborcza” robi to wszystko zręcznie, z odpowiednią porcją hipokryzji i kamuflażu. Ta sama gazeta, która wyeksponowała

antyreligijnych nienawistników, co tydzień drukowała na swych łamach dodatek o cudach Ojca Świętego. Doprawdy, świetne umiejętności mimikry!

„Gazeta Wyborcza” w ataku na Kościół
Skupione wokół Michnikowskiej „Gazety Wyborczej” środowiska z dawnej tzw. opozycyjnej lewicy laickiej odegrały po 1989 r. szczególnie dużą rolę w

wielostronnych atakach na Kościół katolicki, prowadząc przeciw niemu bardzo wyrafinowaną podjazdową „wojnę szarpaną”, częstokroć zręcznie kamuflowaną. Warto

przypomnieć w tej sprawie chociaż pokrótce historię różnych wyreżyserowanych zwrotów przedstawiających stosunek Michnika do Kościoła. Jeszcze w połowie lat

60. Michnik „wyróżniał się” wśród opozycji stopniem zajadłej niechęci do Prymasa Tysiąclecia, uważanego przez niego za „anachronicznego nacjonalistę” i

„reakcjonistę”. Jeszcze w 1966 r. Michnik „popisał się” atakiem na list biskupów polskich do niemieckich, drukowanym na łamach ateistycznych „Argumentów”. W

1977 r., kiedy opozycji laickiej bardzo, ale to bardzo potrzebne stały się opiekuńcze skrzydła Kościoła, Michnik zaskoczył wszystkich ogromnie samokrytycznym

kajaniem się w związku ze swym dawnym udziałem w potępianiu wspomnianego listu biskupów. Napisał m.in.: „(…) w tym anachronicznym spektaklu sam wziąłem

udział i na samo wspomnienie czerwienię się ze wstydu. Wstydzę się swojej głupoty” (por. A. Michnik „Kościół, lewica, dialog”, Paryż 1977, s. 61). Tamże (s.

31) tak pisał o swoim środowisku lewicy laickiej: „Popieraliśmy politykę represji, często okrutnych, widząc w nich drogę do nowego, wspaniałego świata,

oskarżaliśmy Kościół o reakcyjność i wszystkie inne grzechy główne, nie bacząc na to, że w atmosferze totalnego zniewolenia Kościół bronił prawdy, godności i

wolności człowieka”. W innym miejscu (s. 139) Michnik deklarował: „Tradycyjnie przywykliśmy sądzić, że religia i Kościół to synonimy wstecznictwa i tępego

ciemnogrodu. Z tej perspektywy wzrost indyferentyzmu religijnego był traktowany przez nas jako naturalny sojusznik umysłowego i moralnego postępu. Pogląd

taki – sam byłem jego wyznawcą – uważam za fałszywy”.
Trzeba było czasu i różnych zmian w Polsce, aby Michnik, już z pozycji wszechwładnego pana największego polskiego dziennika, znów powrócił do dawnych idei

walki z Kościołem. Okazało się, że mimo tak donośnego bicia się w piersi w wydanej w 1977 r. książce Michnik dalej marzy o maksymalnym nasileniu religijnego

indyferentyzmu i ateizmu. Tyle że teraz robi to w sposób niewyobrażalnie bardziej subtelny niż w latach 60., szczególną uwagę poświęcając popieraniu różnego

rodzaju podziałów w Kościele, nagłaśnianiu kościelnych dysydentów i odstępców, szczególnie chętnego odwoływania się do próżności niektórych ludzi słabej

wiary. Ludzi, którzy w zamian za publikację na łamach „Gazety Wyborczej” (czy „Wprost”) gotowi są do maksymalnych odstępstw od zasad wyznawanej przez siebie

wiary. Wypróbowaną metodą popularyzowania dysydentów Kościoła stał się wielki cykl „Wyborczej” o kontrowersyjnych postaciach Kościoła. Popularyzowano w nim

między innymi osławionego krytyka Papieża Jana Pawła II – niemieckiego teologa Hansa Künga, teologów „wyzwolenia” Gustavo GutiÝrezza i Leonardo Boffa,

przeciwników celibatu i teologów-feministki.

Jak „Wyborcza” podważała nauczanie Jana Pawła II
Przeglądając roczniki „Gazety Wyborczej”, z łatwością można zauważyć zdumiewającą konsekwencję, z jaką ta gazeta w wyrafinowany sposób podważała nauczanie i

autorytet Jana Pawła II. Zastosowane metody były szczególnie niebezpieczne, bo zręcznie ukrywały ukłucia za maską rzekomej czołobitności, kamuflowały

podtruwanie dzięki dawkowanym tuż obok pochwałom. Warto przyjrzeć się uważnie wypróbowanej w „Wyborczej” metodzie subtelnego podważania i oczerniania obrazu

Jana Pawła II. Metoda ta polega na tym, że obok deklaratywnie powtarzanych sformułowań o wielkości Jana Pawła II jako Papieża wciąż uparcie sączono, i to w

dziesiątkach artykułów, przekonanie, że ten Papież jest „zachowawczy”, „anachroniczny”, „mijający się coraz bardziej z duchem naszych czasów”. Ograniczę się

tu z konieczności tylko do niektórych wybranych przykładów. I tak na przykład publicysta „Wyborczej” Jerzy Sosnowski zarzucił Papieżowi, iż nie opowiedział

się po stronie „Kościoła otwartego”. Według Sosnowskiego: „Jest obecnie tajemnicą poliszynela, że przy wszystkich swoich zasługach Jan Paweł II zahamował

przeobrażenia współczesnego katolicyzmu” (J. Sosnowski: Poważne pytania, smutne odpowiedzi, „Gazeta Wyborcza” z 13 października 1992 r.). Wcześniej, w

artykule „Kościół zamknięty?” („Gazeta Wyborcza” z 27 maja 1991 r.), Sosnowski posunął się do stwierdzeń o rzekomym „ubóstwie duchowym i intelektualnym

polskiego Kościoła, zwłaszcza jego hierarchii” i do określenia wielkiego Papieża Polaka mianem „hipokryty”. Sosnowski napisał dosłownie: „Nieśmiałe próby

uznania seksualnego aspektu miłości, za cenę utożsamienia i prokreacji (widoczna np. w książce Jana Pawła II „Mężczyzną i niewiastą stworzył ich”), podszyte

są natomiast hipokryzją”. Dodajmy, że w tymże tekście Sosnowskiego znajdujemy jeszcze m.in. jednoznaczną obronę sceny łóżkowej między Jezusem i Marią

Magdaleną w filmie „Ostatnie kuszenie Chrystusa” Martina Scorsese. „Tłumaczy się ona w utworze – według Sosnowskiego – jako urojenie umierającego umysłu i

stroni od naturalizmu” i jest wręcz liryczna i baśniowa (!).
Inny publicysta „Wyborczej”, Zbigniew Mikołejko, zarzucał Papieżowi patronowanie „nowej kontrreformacji”, prowadzenie do „wyraźnego zawężenia granic

chrześcijańskiej wolności”, ba, uleganie rzekomej pokusie „języka totalnego” (por. Z. Mikołejko: Pokusa pasterskiej czujności, „Gazeta Wyborcza” z 11

października 1993 r.). Tenże Z. Mikołejko zarzucił książce Jana Pawła II pt. „Przekroczyć próg nadziei”, że „stanowi sąd nad Rozumem”, i z przekąsem pisał o

konflikcie między „wiarą chrześcijanina, która jest czymś totalnym, a racjonalną kulturą nowożytną, opartą na osiągnięciach kultury i techniki” (por. Z.

Mikołejko: Papież i tajemnice, „Gazeta Wyborcza” z 22-23 października 1994 r.). W innym tekście Mikołejko wyrokował, że: „(…) w myśleniu Jana Pawła II

narasta pesymizm wobec dzisiejszej cywilizacji aż po nastroje apokaliptyczne. Odczucie tej przemożności prowadzi zarazem do fundamentalizmu religijnego”.

Mikołejko wyrażał obawy co do encykliki Jana Pawła II, że „stanie się ona pożywką dla współczesnych kontrreformatorów”. Dodajmy, że już na wstępie swego

artykułu Mikołejko zapowiadał, że „nauczanie Jana Pawła II trafia na targowisko idei jako jedna z wielu idei do wyboru. I niekoniecznie musi budzić

akceptację” (por. Z. Mikołejko: Demokracja śmierci, „Gazeta Wyborcza” z 8 kwietnia 1995 r.). Jeszcze dalej posunął się w krytyce Papieża „wsławiony” licznymi

atakami na Kościół i na Prymasa Polski Roman Graczyk (były sekretarz redakcji „Tygodnika Powszechnego”). Graczyk stwierdził bez ogródek: „Skoro Jan Paweł II

tak dotkliwie myli się w ocenie polskich realiów, stanowi to zielone światło dla najbardziej fanatycznych opinii w katolickich mediach i na ambonie” (R.

Graczyk: Znak sprzeciwu, znak przymusu, „Gazeta Wyborcza” z 1-2 lutego 1995 r.).
Liczne wyrafinowane podjazdy pod adresem Ojca Świętego znajdujemy również w publicystyce Adama Michnika. Zarzucał on Papieżowi różnego typu odmiany

konserwatyzmu, między innymi stwierdzając, że: „Jan Paweł II nie lubi zachodniej cywilizacji, w której dostrzega rozbrat ze światem wartości” (por. A.

Michnik: O zbawczej i groźnej sile konserwatyzmu, „Gazeta Wyborcza” z 4 listopada 1993 r.). W tymże tekście Michnik wystąpił z obroną przed Papieżem

„biednych”, zagrożonych „dyskryminacją” komunistów, przypominając, że w odniesieniu do dekomunizacji Papież stwierdził, iż „komuniści powinni odkupić swe złe

uczynki i pokazać, że ich nawrócenie na demokrację jest szczere”. „Trudno z tym polemizować” – stwierdził Michnik. „Wszelako ta ogólna formuła może okazać

się na tyle pojemna, że zmieści w sobie również zgodę na czasową dyskryminację ludzi dawnego reżimu”.
Do wyraźnego ataku na Jana Pawła II doszło w „Wyborczej” ze strony jednego z najbardziej znanych publicystów żydowskich Dawida Warszawskiego (Konstantego

Geberta), skądinąd jednego z filarów Michnikowskiej gazety. W artykule opublikowanym na łamach „Gazety Wyborczej” (nr 136 z 1991 r.) D. Warszawski

szczególnie ostro polemizował ze zdaniem Papieża, wypowiedzianym w kazaniu w warszawskim parku Agrykola: „Wolność, do której Chrystus nas wyzwolił, to jedna

droga, druga, to wolność od Chrystusa”. Warszawski zaatakował ten fragment homilii Jana Pawła II, nazywając go „ostrą, brutalną alternatywą” i „fałszywą

antynomią”. Styl ataku D. Warszawskiego na wielkiego Papieża Polaka wywołał zdecydowaną polemikę ówczesnego ministra kultury i sztuki Marka Rostworowskiego

(w „Gazecie Wyborczej” z 24 czerwca 1991 r.).
Do podważania nauczania Papieża dochodziło również ze strony Jana Turnaua, kierownika rubryki „Gazety Wyborczej” poświęconej sprawom wiary i Kościoła – „Arka

Noego”. Będąc katolikiem żydowskiego pochodzenia (jak to kiedyś sam zaakcentował w toku dyskusji w „Więzi”), Turnau mógł tym celniej bronić istoty

chrześcijaństwa przeciw fałszywym oskarżeniom, gdyby tylko zechciał naśladować mądrych amerykańskich rabinów – Salomona Rappaporta i Marka Sapersteina,

którzy tak umiejętnie obalali w swoich książkach różne katolickie uprzedzenia. Niestety, Jan Turnau wolał wybrać drogę skrajnego filosemityzmu, często wdając

się w utarczki ze słusznymi racjami Kościoła, jak o tym później napiszę. Charakterystyczne dla postawy Turnaua było jego niejednokrotne dystansowanie się od

„zbyt tradycyjnego podejścia Jana Pawła II i jego encyklik”, oczywiście wyrażane w sposób bardzo zręczny i delikatny. Doszło w końcu do tego, że „Gazeta

Wyborcza” z 13 listopada musiała zamieścić list księdza Macieja Zachary z Londynu, krytykującego wyraźne uproszczenia i nieścisłości zawarte w sposobie

przedstawienia przesłania encykliki papieskiej przez Turnaua. Ksiądz M. Zachara napisał m.in.: „Wyakcentował Pan problem antykoncepcji, zaznaczając, że jest

on dyskusyjny i że wielu w Kościele domaga się rewizji nauki 'Humanae vitae’, a Papież podtrzymywał doktrynę tradycyjną (…) Pisze Pan także, że podnoszą

się głosy, że papieski rygoryzm odpycha wiernych od Kościoła (…) Dlaczego pańskie informacje są tak jednostronne?”.
Częstokroć „Gazeta Wyborcza” posługiwała się różnego typu przedrukami dla tym skuteczniejszych ataków mających podważyć nauczanie Ojca Świętego. Na przykład

w „Magazynie Gazety Wyborczej” z 27 kwietnia 1994 r. posłużono się wywiadem z jakąś fałszywą katoliczką z USA, zwolenniczką aborcji i antykoncepcji. Niejaka

Frances Kissling w wywiadzie dla „Wyborczej” zaatakowała z grubej rury „konserwatyzm” Jana Pawła II, stwierdzając m.in.: „Wizja apolitycznego Kościoła

prezentowana przez Jana Pawła II przywodzi na myśl raczej europejską wizję monarchii niż to, co wielu z nas uważa za nieodłączne od Kościoła: równość,

sprawiedliwość, brak dyskryminacji kobiet” (por. „Magazyn Gazety Wyborczej” z 22 kwietnia 1994 r.).

Jak red. Pacewicz pouczał Ojca Świętego
Do szczególnie skrajnego ataku na Ojca Świętego doszło w artykule zastępcy redaktora naczelnego „Gazety Wyborczej” Piotra Pacewicza. Po pielgrzymce wielkiego

Papieża Polaka do Ojczyzny w 1997 r. Pacewicz „popisał się” stwierdzeniem uznającym Jana Pawła II za nazbyt „polonocentrycznego” (czyli, innymi słowy, kogoś

nazbyt ulegającego różnym polskim narodowym mrzonkom). Pacewiczowi bardzo nie podobały się zachwyty Papieża nad „dzielnymi czynami naszych przodków, którzy z

Bożym imieniem na ustach rządzili mądrze, a jak trzeba było, wyrzynali najeźdźców” (cyt. za P. Pacewicz: Moja podróż z Papieżem, „Gazeta Wyborcza”, 12

czerwca 1997 r.). Redaktor Pacewicz dąsał się i wołał: „Ta lekcja patriotyzmu jednak jest podszyta polonocentryzmem”. Co gorsza, Pacewicz uznał, że Jan Paweł

II ciężko zgrzeszył przeciw „poprawności politycznej”, potępiając najazdy tatarskie na Polskę. I zaczął bezwzględnie strofować „niepoprawnego” Papieża,

stwierdzając z oskarżycielską nutą: „(…) W ulubionych przez Papieża wycieczkach historycznych pojawia się niepokojący ton etniczno-religijnej wyższości.

Obraz Tatarów spod Legnicy, którzy zgodnie z powszechnym wówczas obyczajem najeżdżali i mordowali, kogo się dało, zbyt gładko wpisuje się w przeciwstawienie

dobrych chrześcijan i gorszych pogan. Trzeba być ostrożnym, by nie oddalić się od prawdy i nie obrazić licznych w Europie imigrantów z Afryki, Azji czy

Ameryki Południowej, którzy w historycznej pamięci zachowali najeźdźców z krzyżem na piersiach (…)” (por. tamże). Dalej Pacewicz posunął się wręcz do

oskarżenia Jana Pawła II o rozpętywanie wojny ideologicznej, stwierdzając: „(…) Jak wezwanie do wojny zabrzmiały słowa: 'Brońcie krzyża! Nie pozwólcie, aby

imię Boga było obrażane w waszych sercach, w życiu rodzinnym i społecznym!’. A także wezwanie wypowiedziane w Dukli do rolników, by nie dopuścili do

odebrania im chrześcijańskiej godności, 'bo próbuje się to zrobić’. Papież dał do zrozumienia, że ma to związek z mediami. Jak zrozumieją te wezwania ci,

którzy zgodnie z regułami myślenia ideologicznego skarżą się na prześladowanie w Polsce Kościoła, wiary, Chrystusa? Jaki wyraz znajdzie aktywność obrońców

krzyża? (…) Czy będą pikietować, hałasować, nakręcać histerię? (…)”.
Po śmierci Jana Pawła II „Gazeta Wyborcza” bardzo mocno włączyła się swymi tekstami w powszechną żałobę po zmarłym Papieżu. Czy jednak wszyscy w redakcji

„Gazety Wyborczej” rzeczywiście szczerze opłakiwali zmarłego Ojca Świętego? Mam duże wątpliwości ze względu na niebywały wybryk zaprezentowany dużo później

na łamach „Gazety Wyborczej”. Wzięła się ona za reklamowanie na swych łamach inicjatywy Fundacji dla Wolności, która rozpoczęła (w imię rzekomej afirmacji

wolności) akcję propagowania osławionych koszulek z nadrukami: „Nie płakałem po papieżu”, „Usunęłam ciążę”, „Jestem gejem”, „Nie chodzę do kościoła”, „Mam

AIDS” itp. I oto w ramach reklamy tego głupawego pomysłu na łamach „Gazety Wyborczej” z 20 maja 2005 r. ukazał się tekst „Spójrz na innych” promujący

koszulkę z nadrukiem „Nie płakałem po papieżu”. W zamieszczonym w „Wyborczej” tekście pisano m.in.: „Widzisz wokół siebie niesprawiedliwość, hipokryzję,

nietolerancję, o których warto mówić? Możesz zdecydować, o jakich problemach warto zacząć dyskutować. Wymyśl hasło i załóż koszulkę z nim (…) Hasło wybrane

przez jury na dzisiaj to: 'Nie płakałem po papieżu'”. Hasło nadesłał Paweł Bravo [dziś redaktor „Rzeczpospolitej” – przyp. JRN] z Warszawy. Oto jego

uzasadnienie: „(…) ja mam i dla Kościoła, i dla papieża rodzaj życzliwej obojętności, przechodzącej niekiedy w szacunek. Było mi smutno, gdy patrzyłem, jak

umierał (…) Nie miałem jednak ochoty na robienie żadnych gestów o 21.37. (…) Zmarły papież to jedna z najważniejszych postaci w historii rozwoju polskiej

świadomości zbiorowej XX w., ale nie król. (…) Nad Wisłą jest jednak garstka spokojnych, żyjących na swój sposób godnie i przyzwoicie ludzi, którym papież

był i jest obojętny, zarówno jako wzór moralny człowieka, jak i wzór Polaka”.
Zamieszczenie tego typu tekstu w „GW” wywołało natychmiast protesty niektórych czytelników. 23 maja 2005 r. „Gazeta Wyborcza” zamieściła w rubryce „Listy”

tekst pt. „Każdą śmierć trzeba opłakać” sygnowany przez Dariusza Grzybka. Autor listu pisał m.in.: „Szanowny Panie Redaktorze Beylin. W redagowanym przez

Pana dziale 'Gazety Wyborczej’ znalazła się reklama koszulki z napisem 'Nie płakałem po papieżu’, która to koszulka zwana też ’tiszertem’ ma jakoś służyć

wolności. Pomijając ogromny temat, jakim jest wolność, pozwolę sobie na pewną uwagę o śmierci, co też jest zresztą poważną sprawą (obaj umrzemy). Nie jest w

dobrym stylu chwalić się brakiem żalu po czyjejś śmierci, nawet jeśli był to nielubiany w kręgach liberalnych papież Wojtyła. Każdego człowieka należy choć

trochę opłakać (…) Doprawdy obojętność wobec cudzej śmierci, choć nie jest zbytnio szkodliwa, jest w złym guście. Oby nikt i nigdy nie przywdział koszulki

z napisem 'Nie płakałem po Beylinie’! Jeśli więcej wolności oznacza zarazem więcej zimnej obojętności wobec człowieka, to bilans chyba wychodzi na zero”.
Umieszczona w „Wyborczej” reklama koszulki z nadrukiem „Nie płakałem/am po papieżu” wywołała tym razem ostre krytyki z najprzeróżniejszych stron. Nawet we

„Wprost” napisano w tekście „Bomba Wojtyły” Macieja Łuczewskiego (nr z 2 lipca 2005 r.): „Polskim elitom udała się nie lada sztuka, godna najlepszych

tradycji radzieckich cyrkowców. Z jednej strony, z dziedzictwem Jana Pawła II zgadzają się w stu procentach, z drugiej zaś – dziwnym trafem mają zupełnie

inne niż on poglądy; z jednej strony kochali go nad życie, z drugiej – bardzo nie lubili wszystkiego, co sobą reprezentował. Z tą dziwną gimnastyką najlepiej

radziła sobie 'Gazeta Wyborcza'”. Na pierwszej stronie płynęły łzy po Janie Pawle II, a kilka stron dalej promowano: „T-shirt dla wolności: Nie płakałem po

papieżu”. Redaktorzy nie widzieli nic zdrożnego w tym, by zwiększać nakład, drukując album „Nasz Papież”, a jednocześnie w sposób najbardziej ordynarny

dystansować się od żałoby po „ich papieżu”. Znamienne, że od akcji promowania koszulek z dość szczególnymi pseudowolnościowymi nadrukami zdecydowanie odciął

się nawet skądinąd tak wyrozumiały dla „Wyborczej” ks. abp Józef Życiński, stwierdzając m.in.: „Obawiam się, że te koszulki nie są demonstracją wolności, ale

dokładnym jej zaprzeczeniem” (cyt. za K. Świątek: Zabrania się zabraniać, „Tygodnik Solidarność” z 3 marca 2006 r.).
Sporo protestów wywołało zamieszczone w „Gazecie Wyborczej” z 31 października 2005 r. wspomnienie o Janie Pawle II w rubryce „Którzy odeszli”. Jego autor

użył tam wręcz oburzającego sformułowania: „Ten wykładowca uniwersytecki z trudem formułujący uczone myśli (…)”. Jeden z protestujących, Andrzej Szymczyk

(OSP), wysłał przez internet następujące krótkie pismo do rzecznik KUL Beaty Górki: „(…) W poniedziałkowej [31.10.2005] 'Gazecie Wyborczej’ na pierwszej

stronie przeczytałem wspomnienie o Janie Pawle II. Poraziło mnie, a nawet więcej niż poraziło, stwierdzenie: 'Ten wykładowca uniwersytecki z trudem

formułujący uczone myśli…’. Ponieważ mam jeszcze przed oczami wielki transparent na Waszym Uniwersytecie: 'Nasz profesor papieżem’, to żywię nadzieję, że w

dalszym ciągu jesteście dumni ze swojego Profesora i 'odkrywcze’ stwierdzenie 'GW’ nie pozostanie bez echa (…)”.
Warto przypomnieć tu również dziwne ustosunkowanie się „Gazety Wyborczej” do dość szczególnego wybryku godzącego w postać Ojca Świętego Benedykta XVI, jaki

miał miejsce 13 maja 2006 r. w bytomskiej galerii „Kronika”. Podczas wernisażu publiczność „uraczono” dużym fotomontażem przedstawiającym uśmiechniętego

Papieża Benedykta XVI wznoszącego trzymaną w dłoni odciętą i ociekającą krwią głowę piosenkarza Eltona Johna. Fotomontaż przygotowała czeska grupa „Guma

guar”. Zdjęto go już po dniu. W tej sprawie doszło do posiedzenia radnych z miejskiej komisji kultury w dniu 13 czerwca 2006 roku. Dzień przed posiedzeniem

komisji w „Gazecie Wyborczej” ukazał się tekst Doroty Jareckiej zatytułowany „Papież z Eltonem Johnem, czyli terror wolności” (wg M. Hałaś: Kłamstwo zamiast

sztuki, „Gazeta Polska” z 15 lipca 2006 r.).
Jak pisał M. Hałaś w swym omówieniu: „Jarecka pisała, że kierownictwo 'Kroniki’ i kuratorzy wystawy zdawali sobie sprawę, że praca jest kontrowersyjna i

prowokacyjna, ale gdyby nie pozwolili na jej pokazanie – wystąpiliby przeciw wolności wypowiedzi artystycznej. Wybrali więc mniejsze zło (…) Wystąpili w

imię wyższej wartości – wolności sztuki, a teraz część miejskich radnych chce ich pociągnąć do odpowiedzialności. To ulubiony zabieg publicystyczny

'Wyborczej’ – przedstawienie sprawców w roli ofiar” (por. M. Hałaś: op. cit.). Warto dodać, że „Wyborcza” zreprodukowała skandaliczny fotomontaż w całym

swoim ogólnopolskim nakładzie (por. tamże).

Atak Goldhagena na Benedykta XVI w „Wyborczej”
Za szczególny skandal trzeba uznać wydrukowanie w „Gazecie Wyborczej” z 3-4 czerwca 2006 r. ataku fanatycznego żydowskiego wroga chrześcijaństwa Daniela

Jonaha Goldhagena na Ojca Świętego Benedykta XVI. Atak ten zatytułowany „Benedykt zamazuje historię” ukazał się w przekładzie fanatycznego tropiciela

antysemityzmu Sergiusza Kowalskiego. Oto kilka fragmentów z tego bezmyślnego, pełnego zafałszowań historii tekstu Goldhagena: „Jednak dobry uczynek, jakim

była jego [Benedykta XVI – J.R.N.] wizyta w Auschwitz, przesłoniły słowa, które tam padły, a którym zabrakło szczerości Brandta, pokory Jana Pawła II i

wierności prawdzie, którą wszak głosi sam Benedykt XVI. Papież wolał zamazać historię, uciec od moralnej odpowiedzialności, ominąć dość oczywisty polityczny

obowiązek. (…) Benedykt nie umiał przyznać, że Auschwitz był fabryką śmierci zbudowaną głównie z myślą o Żydach. (…) Historyczne fałszerstwo Benedykta,

jakim jest chrystianizacja Holocaustu, jest skandaliczne moralnie także dlatego, że zaciemnia kłopotliwą prawdę o katolickim Kościele – wszystkie europejskie

Kościoły uczestniczyły po cichu, a czasem czynnie w prześladowaniu Żydów. Powodowani antysemityzmem papież Pius XII, biskupi niemieccy, biskupi francuscy,

przywódcy polskiego i innych Kościołów popierali prześladowanie Żydów, bądź do niego wzywali (choć nie popierali ludobójstwa). Ale niektórzy – jak Kościół

słowacki i chorwaccy księża – opowiadali się za masowymi mordami – a nawet w nich uczestniczyli. Tak i na inne jeszcze sposoby papież Benedykt XVI pozrywał i

pogmatwał związki między Kościołem i chrześcijaństwem a Holocaustem (…). Wreszcie spytał, gdzie był Bóg – pytanie godne księdza. Co interesujące, nie

spytał, gdzie był wtedy Kościół. Słowa Benedykta o tajemnicach wiary zaciemniają najbardziej kontrowersyjne zachowania Kościoła i Piusa XII w czasach

Holocaustu: dlaczego nie przemówili, dlaczego nie zrobili więcej, żeby pomóc Żydom (…) Wybielając przeszłość – oczyszczając zarówno niemieckich sprawców,

jak i Kościół, uniwersalizując Holocaust, nie będący wedle papieża głównie żydowskim doświadczeniem – cofnął on wskazówki zegara, przecząc temu, co przed nim

ogłosił Kościół katolicki: że Kościół musi uporać się ze swym antysemickim dziedzictwem (…). A nade wszystko (…) Kościół winien wyznać swoje grzechy i

wyrazić skruchę”.
Oburzający był fakt, że „Wyborcza” nagłośniła na swych łamach tekst Goldhagena będący faktycznie bublem paszkwilanckiej antykatolickiej publicystyki. Dla

Polaków bublem tym bardziej oburzającym, że szkalował przywódców Kościoła katolickiego w Polsce, którzy rzekomo „popierali prześladowanie Żydów, bądź do

niego wzywali”. Nie tylko że nie było przypadków tego typu ze strony polskich hierarchów, lecz wręcz przeciwnie, wielu z nich narażało się na maksymalne

zagrożenia, wspierając lub nawet organizując potajemną akcję ratowania Żydów, tak jak metropolita krakowski arcybiskup książę Adam Sapieha. Haniebnym

oszczerstwem było stwierdzenie Goldhagena, jakoby „powodowany antysemityzmem” Papież Pius XII „popierał prześladowanie Żydów, bądź do niego wzywał”.

Przypomnijmy, że w pierwszych latach po wojnie bardzo liczni przedstawiciele społeczności żydowskiej bardzo gorąco dziękowali Piusowi XII za jego pomoc dla

Żydów, że żydowski historyk Lapide oceniał, iż dzięki różnorakim działaniom i interwencjom Piusa XII uratowało się aż 800 tysięcy Żydów! Wbrew kłamstwom

Goldhagena Auschwitz nie był zbudowany z myślą o Żydach – przez pierwszy rok wśród jego więźniów dominowali Polacy. Goldhagen zafałszowuje obraz historii XX

w., stawiając ponad wszelkie inne cierpienia tylko holokaust Żydów. Zagłada kilku milionów Żydów była tylko małą częścią ogromnych ludobójczych mordów,

których ofiarą padło w XX w. blisko 200 milionów ludzi, od Ormian po mieszkańców Kambodży i Rwandy. Oburzającym fałszem jest wreszcie pisanie przez

Goldhagena o rzekomych związkach między Kościołem i chrześcijaństwem a holokaustem. Zagładę Żydów, podobnie jak milionów innych ludzi, w tym wielu księży

katolickich, realizowali nazistowscy ateiści w służbie ateistycznego ludobójcy A. Hitlera. Podobne dzieło ludobójczej zbrodni wykonywali gdzie indziej

NKWD-owscy ateistyczni ludobójcy w służbie ateistycznego zbrodniarza J.W. Stalina. Skandalem jest, że redaktorzy „Wyborczej”, dobrze wiedząc o tych faktach

(vide A. Michnik – historyk z wykształcenia), opublikowali tekst D.J. Goldhagena – prawdziwy śmieć antykatolickiej publicystyki.
Cząstkowo, acz z opóźnieniem, na atak Goldhagena przeciw Kościołowi katolickiemu i Benedyktowi XVI odpowiedziała w „Gazecie Wyborczej” prof. Anna

Wolff-Powęska. W tekście „Auschwitz – krzyk i milczenie” („Gazeta Wyborcza” z 17-18 czerwca 2006 r.) zarzuciła Goldhagenowi fałszywe interpretowanie myśli

Papieża Benedykta XVI i akcentowała: „Przypisywanie Kościołowi udziału w Holocauście to ogromne nadużycie. Nie ma prostej zależności między postawami

antysemickimi wielu chrześcijan a komorami gazowymi”. Pozwolę sobie wyrazić się dużo mocniej – to nie tylko „ogromne nadużycie”, lecz ogromna podłość,

podobnie jak oskarżenie o popieranie nazistowskiego prześladowania Żydów przez polskich biskupów czy Piusa XII. I nie ma usprawiedliwienia dla wydrukowania

tak podłego tekstu w „Wyborczej”. Najbardziej się dziwię jednak temu, że o ile się orientuję, nikt ze znaczących postaci polskiego Kościoła nie wystąpił

przeciw tego typu publikacji. Czyżby już tak przyzwyczajono się do nagminnego obrzucania Kościoła błotem, że nie ma już sił na potrzebną ostrą reakcję wobec

kolejnych nikczemności?!

Michnika ataki na Kościół
Na początku lat 90. sam naczelny „Wyborczej” zaczął przechodzić do coraz ostrzejszych napaści na Kościół w Polsce, a zwłaszcza atakował poglądy

reprezentowane przez Episkopat. Pokazywał przy tym wyraźnie wykrzywiony obraz Kościoła. Tak było np. w jego bardzo ostrym polemicznym tekście „Rozmowa z

integrystą” („Gazeta Wyborcza” z 7 listopada 1992 r.). Według Michnika, po powstaniu rządu T. Mazowieckiego: „(…) zaczęła się nowa epoka. W wypowiedziach

niektórych biskupów, a zwłaszcza w głosach polityków popieranych przez tych biskupów, pojawił się nowy ton. Oto odezwał się Kościół triumfujący po

zwycięstwie, który tylko sobie przypisywał zasługę. Inni okazywali się być niewdzięcznikami i wrogami Kościoła, religii, Chrystusa, skoro nie odpowiadała im

zasada nauczania religii w szkole, skoro sprzeciwiali się kryminalizacji aborcji, skoro nie odpowiadał im projekt wpisania do ustawy o środkach masowego

przekazu i konstytucji obowiązku 'poszanowania wartości chrześcijańskich’, skoro krytycznie wypowiadali się o aktywnym zaangażowaniu biskupów w kampanię

wyborczą. (…) Episkopat przemówił językiem twardych żądań, a na krytyczne uwagi odpowiedział językiem wojny religijnej, krucjaty. (…) W ten sposób

kształtuje się wizja Kościoła jako swoistego nad-urzędu [podkr. A. Michnika], który władny jest decydować praktycznie o wszystkich sferach życia publicznego

i indywidualnego. (…) Każda próba instytucjonalizacji norm katolickich w system rygorów prawnych regulujących obyczajowość 'wspólnego domu’ godzi w zasady

społeczeństwa otwartego; jest politycznym fundamentalizmem i prowadzi do dyktatury”.
W umieszczonym powyżej cytowanego artykułu krótkim tekście Michnik krytycznie ustosunkował się do niektórych sformułowań świeżo zakończonej 258. Konferencji

Episkopatu, krytykującej m.in. to, że „nagłaśnia się wszelkie próby podważenia wartości chrześcijańskich, a nawet z pogardą mówi się o krzyżu, modlitwie i

podstawowych zasadach moralnych, uznawanych przez ogromną większość społeczeństwa”. W komunikacie zapytywano: „Czy niektóre laickie kręgi niechętne kulturze

chrześcijańskiej mają prawo zamazywać i ośmieszać wartości chrześcijańskie oraz wartości polskiej kultury narodowej? (…) Okres przejściowy, w którym

znalazła się nasza Ojczyzna, wymaga wyjątkowej mobilizacji ducha dla przeciwstawienia się zarówno cynizmowi kwestionującemu wartości moralne, jak i próbom

ośmieszania tradycji narodowych”. Stwierdzenia komunikatu Episkopatu wyraźnie zdenerwowały Michnika w myśl zasady „na złodzieju czapka gore!”. Ostro

polemizując z nimi, pisał: „Rodzą się niewesołe pytania: czy biskupi zgromadzeni na 258. konferencji Episkopatu próbują przywrócić cenzurę? Czy postulują

stosowanie represji wobec krytyków katolicyzmu? Czy rzeczywiście rezerwują dla siebie prawo orzekania, co jest, a co nie jest w pluralistycznym

społeczeństwie wartością moralną; co przynależy do polskiej kultury narodowej? Czy biskupi kwestionują prawo posłów do wydawania ustaw, które są sprzeczne z

politycznymi opiniami Episkopatu? Chcę wierzyć, że są to pytania retoryczne, uzasadnione wyłącznie niezręcznymi sformułowaniami komunikatu konferencji

plenarnej Episkopatu”.
W tymże tekście Michnik polemizował ze stwierdzeniami skierowanego do niego listu ks. bp. Kazimierza Romaniuka, publikowanego w „Gazecie Wyborczej” z 20

października 1992 r. Ksiądz biskup z oburzeniem pisał o publikowanym w „GW” z 6 października 1992 r. antykościelnym artykule niejakiego Sławomira Mazurka,

który zawierał – jak sam Michnik przyznawał – „ton wyższościowy i agresywny”. W związku z publikacją tak agresywnego tekstu Mazurka w „Wyborczej” ks. bp K.

Romaniuk pisał do Michnika: „Coraz trudniej będzie nam wierzyć w to, że Pan nie zwalcza ludzi wierzących – dokładnie katolików. A jeśli już musi Pan to

czynić, to niech Pan chociaż ich szanuje”. Odpowiadając na list księdza biskupa, Michnik wybraniał prawa swojej gazety do publikowania wszelkiego typu

krytycznych tekstów, bo „wolność jest niepodzielna”.
Także w późniejszych latach Michnik niejednokrotnie powracał w swej publicystyce do krytykowania Kościoła za rzekomy „triumfalizm”, sięganie po jak

największe przywileje, mówienie językiem „krucjaty”. W tekście „Kościół – prawica – monolog” („Gazeta Wyborcza” z 27-28 marca 1993 r.) Michnik pisał: „Polska

pozostaje katolicka w swej istotnej części, choć byłoby okropne, gdyby stać się miała 'katolickim państwem narodu polskiego’. (…) Zwycięstwo nad komunizmem

Episkopat uznał za własne zwycięstwo [podkr. A. Michnika]. Było coś zdumiewającego i zawstydzającego w przypisywaniu sobie wszystkich zasług, w żądaniu

wdzięczności, w bezwzględnym dążeniu do narzucania swej woli w każdej dziedzinie życia publicznego. (…) Nagle okazało się, że Kościół (…) jest zupełnie

nieprzygotowany do pełnienia swej misji w demokratycznej Polsce. (…) Sięgnął po język i wzory epoki minionej. (…) Dla wielkiej części katolickiego

duchowieństwa powrót wolności oznaczał po prostu powrót do przywilejów i do realnego wpływu na władzę w państwie. (…) Kościół przemówił językiem monologu,

monolitu, krucjaty”.
W innym tekście, komentującym wywiad Jana Pawła II dla włoskiej „La Stampy”, Michnik alarmował: „Język Kościoła, który dzisiaj u schyłku XX wieku raczej

przestrzega przed herezją, niż namawia do dialogu ze światem i raczej zbliża się do ducha Soboru Trydenckiego niż do klimatu 'aggiornamento’ Soboru Vaticanum

II, może łatwo wpisać się w retorykę katolickiego integryzmu, który wciąż myśli o 'katolickim państwie narodu polskiego'”. Według Michnika, zwycięstwo

integryzmu „byłoby znakiem regresu i drogą do marginalizacji Kościoła katolickiego w Polsce” (por. O zbawczej i groźnej sile konserwatyzmu, „Gazeta Wyborcza”

4 listopada 1993 r.).
W artykule A. Michnika „Polak w trakcie szkody” („Gazeta Wyborcza” z 23-24 kwietnia 1994 r.) mogliśmy przeczytać zarzuty, że „tonem dominującym w Kościele po

1989 r. była retoryka triumfalizmu i obsesja zagrożenia duchem laickiego państwa”.
Michnik atakował biskupów katolickich również poza swoją gazetą, w nagłośnionych wywiadach dla różnych mediów. Oskarżając biskupów w wywiadzie dla „Wprost” z

4 października 1992 r., głosił: „Wyczuwam w niektórych wypowiedziach naszych biskupów po pierwsze ton krucjaty, a po drugie przekonanie, że to nie prawo jest

ponad nimi, ale że oni są ponad prawem. Ten ton stawiania siebie ponad prawem, własnej nieomylności, własnej bezgrzeszności, wydaje mi się

niebezpieczny”.
Biskupi byli łajani przez Michnika (czy tylko „pouczani”) za najprzeróżniejsze rzeczy. Na przykład w wywiadzie dla „Tygodnika Powszechnego” (nr 30 z 1992 r.)

Michnik zarzucił biskupom, że są nazbyt wstrzemięźliwi „w obronie ludzi stających lub mogących się stać obiektem nagonki, choćby to byli komuniści”. Widać

było, co jest głównym problemem dla Michnika – obrona „biednych, nieszczęśliwych komunistów”, chyba po to, by nie odebrano im tak wielkich dóbr

zawłaszczonych kosztem Narodu. Ewa Polak-Pałkiewicz, pisząc w „Nowym Świecie” z 9 października 1992 r. o stosowanych przez Michnika „protekcjonalnych

połajankach biskupów”, stwierdzała, że „’Gazeta Wyborcza’ pragnie, aby w Polsce panował duch miłosierdzia. Jeśli jakiegoś biskupa skarci, to wyłącznie, by

pouczyć go, czego czynić nie należy”.
Akcentując rzekomą groźbę zdominowania życia w Polsce przez Kościół, Michnik starannie reżyserował w swej gazecie wzbudzanie paniki przed rzekomymi ogromnymi

ambicjami Kościoła, zagrożeniem powstania państwa wyznaniowego w Polsce. Odwoływał się w tym celu do odpowiednio mocnego sukursu „autorytetów” z zagranicy.

Szczególne znaczenie w tym względzie miał opublikowany 11 maja 1991 r. w „Gazecie Wyborczej” tekst noblisty Czesława Miłosza „Państwo wyznaniowe? Rozważania

o teokracji, państwie wyznaniowym i prawie naturalnym”. Jak wyznawał pod koniec tekstu C. Miłosz, „mój artykuł podyktowała troska o zachowanie gotowości,

otwarcia, tak aby zapobiegać zastygnięciu w strukturach odziedziczonych, które mogą sprawić, że wymiar religijny stanie się dla ludzi w Polsce niedostępny i

nawet wstrętny z powodu błędów triumfalizmu”. W kilka miesięcy potem – 24 sierpnia 1991 r. – „Gazeta Wyborcza” opublikowała nawiązujący do artykułu Miłosza

tekst Leszka Kołakowskiego „Krótka rozprawa o teokracji”. Kołakowski, niegdyś fanatyczny stalinowski gromiciel Kościoła i religii, teraz zaczął w swym

tekście bić na alarm przed rzekomą groźbą zintensyfikowania nacisku Kościoła na prawodawstwo, przed ekspansją „wszystkiego, co jest w Kościele nadęte,

aroganckie i bardzo z siebie zadowolone”. Ostrzegał przed takimi w Kościele, „co by się chętnie pisali na karierę inkwizytorów”. Lansował zupełnie niemające

żadnych podstaw w realiach polskich obawy przed wejściem chrześcijaństwa na drogę „podobną w formach samoutwierdzenia do teokracji irańskiej”.

Michnik przeciw o. Kolbemu
Michnik i jego kompani z „Wyborczej” wyraźnie skłonni byli wciąż do przedstawiania ponurego, wymyślonego przez nich zdeformowanego obrazu Kościoła

katolickiego w dobie II Rzeczypospolitej. By przypomnieć choćby stwierdzenie Michnika w artykule na łamach „Gazety Wyborczej” z 3-4 września 1994 r.,

głoszące, iż „część duchowieństwa katolickiego z zastanawiającą łatwością powraca do języka z lat 30.: prostackich schematów, ksenofobii i nietolerancji,

nierozumnego przekształcania kościelnej ambony w polityczną trybunę”. Ze szczególną niechęcią Michnik odnosił się do postaci jednego z największych ludzi

Kościoła w Polsce w XX wieku – św. o. Maksymiliana Kolbego, prawdziwego bohatera naszych czasów. Michnik wyrokował na jego temat, przedstawiając ojca Kolbego

w sposób zdeformowany, zarzucając, że w jego sylwetce rzekomo można dostrzec również oblicze ksenofobii i antysemityzmu, „patronowanie pismom prymitywnym,

krzewiącym religijną nietolerancję i etniczną nienawiść”. W jednej z wypowiedzi Michnik określił o. Kolbego jako „endecki zrost żarliwej religijności z

agresywną ksenofobią” (por. A. Michnik, J. Tischner, J. Żakowski, „Między panem a plebanem”, Kraków 1995, s. 177). Nieważne przy tym dla Michnika było

również to, że abp J. Życiński, którego zawsze wychwalał, jednoznacznie stwierdził absurdalność zarzutów antysemityzmu kierowanych przeciw o. Kolbemu.

Nieważne dla Michnika było także to, iż rzekomy antysemita o. Kolbe udzielił, począwszy od grudnia 1939 roku, schronienia w Niepokalanowie 1500 Żydom,

uchodźcom z Wielkopolski. Nieważne dla Michnika były też pochwalne wobec o. Kolbego słowa Eugene Zolli, b. wielkiego rabina synagogi w Rzymie, który znalazł

się niegdyś w gronie Żydów, którym o. Kolbe udzielił schronienia w Niepokalanowie. Nieważne były wspomnienia byłego żydowskiego więźnia Auschwitz Sigmunda

Gersona, który określił swojego współwięźnia o. Kolbego jako „księcia wśród ludzi”. I pisał, że „jego serce było wielkie dla wszystkich, niezależnie od tego,

czy ktoś był Żydem, czy katolikiem”.

Jak Michnik oczernił Prymasa Tysiąclecia
Kto uważnie przeczyta książkę „Między panem a plebanem”, ze zdumieniem przekona się o tym, jak wielkie pozostały nadal, nawet w latach 90., uprzedzenia A.

Michnika do wielkiego Prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego. Naliczyłem, że w wypowiedziach Michnika nazwisko Prymasa Tysiąclecia pojawia się

kilkadziesiąt razy w negatywnym kontekście (por. s. 69, 72, 73, 76, 77, 92, 93, 108, 110, 129, 134, 146, 173, 220, 223, 225, 241, 252, 277, 295, 296, 316,

318, 322, 331, 356, 384, 498) – Michnik krytykuje Prymasa Tysiąclecia jako reprezentanta „starego przedsoborowego, zimnego Kościoła” (por. „Między panem a

plebanem”, Kraków 1995, s. 69). Krytykuje go za „absurdalną koncepcję”, „polegającą na oddaniu Polski w niewolę Maryi” (s. 72). Zarzuca mu „nowomowę” (s.

76), twierdząc, że „jego język był barokowy, hieratyczny, oderwany od życia” (s. 76). (Nie wyjaśnił tylko, dlaczego miliony Polaków były urzeczone tym

rzekomo „oderwanym od życia językiem”.) Michnik twierdził, że „wczesne listy powojenne [Episkopatu i Prymasa Polski – J.R.N.] były pisane trochę drewnianym

językiem. Barokowym, hieratycznym. Czuło się pióro kardynała Wyszyńskiego” (s. 129). Według Michnika, w obrazie świata rysowanym przez kardynała Wyszyńskiego

„nie było miejsca na pluralistyczną wizję polskiej kultury” (s. 223). Michnik twierdzi, że „Wyszyński nie lubił i nie rozumiał kultury Zachodu. (…) W jego

pismach nie znajdziesz pozytywnego odniesienia do współczesnej kultury zachodniej” (s. 241). Zdaniem Michnika, kardynał Wyszyński „dość nerwowo reagował na

wszelkie katolickie nowinki” (s. 223), zakazał ukazywania się pisma „Concilium” (s. 223, 252). Reasumując swe uwagi krytyczne o kardynale Wyszyńskim, Michnik

stwierdził, że była w nim „wielkość i anachronizm”, a „język, którym Kardynał mówił, był językiem czasu minionego” (s. 225).
W licznych miejscach Michnik ubolewał, że kardynał Wyszyński był krytyczny wobec KOR i masonów (por. s. 277, 295, 296, 316, 318). Według Michnika, w 1981 r.

kardynał zachowywał się jak człowiek bardzo chory, „który niewiele już rozumie” (s. 322).
Michnik miał oczywiście pełne prawo do dawania swojej krytycznej wizji poglądów Prymasa. Nie miał jednak prawa uciekać się do podłej insynuacji, jakiej

dopuścił się na s. 331 cytowanej książki. Stwierdził tam, że władze Jaruzelskiego już miesiąc po powołaniu jego rządu w 1981 r. uznały, iż „(…) muszą

jednocześnie pokazać aparatowi, że są pryncypialni i twardzi. Najlepiej było to zrobić przedstawiając zarzuty Kuroniowi i Michnikowi. Aparatowi to się

podobało, Prymasowi się podobało, Rosjanie im dziękowali (…)”. W oparciu o jakie dowody Michnik insynuował, że Prymasowi Tysiąclecia mogło podobać się

wysunięcie zarzutów prokuratorskich przeciw komukolwiek z opozycji? Jak Michnik mógł wystąpić z oszczerczym pomówieniem, że kardynał Wyszyński mógł się

cieszyć z powodu aresztowania kogokolwiek przez władze komunistyczne? Jak można określić taką insynuację, wyssaną z niezbyt czystego palca Michnika?

Napaści „Wyborczej” na Prymasa Polski J. Glempa
Brak miejsca nie pozwala tu na wyliczenie wszystkich, tak licznych i tak różnorodnych ataków na hierarchów katolickich, które wyszły spod pióra A. Michnika i

jego dobranych kompanów z „Wyborczej”. Ograniczę się tylko do niektórych z tych napaści dla zasygnalizowania problemu wymagającego dużo pełniejszej analizy w

przyszłości. Faktem jest, że najskrajniej i najczęściej atakowano w „Gazecie Wyborczej” Prymasa Polski Józefa Glempa, wyraźnie znienawidzonego przez

Michnika. Czegoż to Prymasowi nie zarzucano w „Wyborczej”, w jej ulubionym tonie insynuacji i pomówień? Oskarżano Prymasa Polski o rzekomy „serwilizm” wobec

władz komunistycznych w przeszłości i o tolerowanie „antysemityzmu”, o skrajny konserwatyzm i zachowawczość, o traktowanie wolności raczej jako zagrożenia

niż szansy etc. Już w sierpniu 1989 r. rozpoczęto pierwszą wielką nagonkę „Gazety Wyborczej” na Prymasa Glempa.
Nagonka zaczęła się od wydrukowania w „Gazecie” z 29 sierpnia 1989 r. skrajnie zdeformowanego wyboru fragmentów z kazania Prymasa Polski na Jasnej Górze 26

sierpnia 1989 r. w obronie klasztoru Karmelitanek. W „Gazecie Wyborczej” jednoznacznie zafałszowano wymowę kazania Prymasa Glempa, podając z niego głównie

uwagi krytyczne wobec Żydów, tych, którzy wtargnęli na teren klasztoru, i tych, którzy upowszechniają antypolonizm w środkach przekazu. Równocześnie zaś

pominięto z obszernego kazania Prymasa dłuższe fragmenty akcentujące zarówno piękniejsze karty polsko-żydowskiego współżycia w przeszłości, jak i eksponujące

szczególną potrzebę i znaczenie wzajemnego dialogu, wzajemnego pojednania. Wykorzystując nieznajomość pełnego tekstu kazania Prymasa Polski na Jasnej Górze

przez ogromną część czytelników „Gazety Wyborczej”, przedstawiono go dzięki pominięciom i równoczesnemu wyeksponowaniu paru fragmentów krytyczniejszych wobec

Żydów jako rzekomy tekst antyżydowski. Redaktorzy „Gazety Wyborczej” w manipulowaniu skrótami tekstu Prymasa Polski postąpili jeszcze bezczelniej niż starzy

fałszerze z PRL w 1965 r. z listem biskupów polskich do biskupów niemieckich. Tamci zniekształcili wymowę jednego zdania, w „Gazecie Wyborczej” zdeformowano

i zafałszowano całe kazanie Prymasa przez „odpowiednie” pominięcia (szczegółowo przedstawiłem najważniejsze opuszczone fragmenty w moim szkicu „Jak 'Gazeta

Wyborcza’ walczy z Kościołem” (2), „Nasza Polska” z 13 stycznia 1999 r.).
„Odpowiednio” skrócony i zdeformowany tekst kazania Prymasa opatrzono komentarzem katolewicowego publicysty Krzysztofa Śliwińskiego, który wyraźnie stał się

wówczas głównym snajperem „Gazety Wyborczej” w atakach na racje chrześcijańskie i polskie. Śliwiński pisał, nadając obłudny ton całej późniejszej nagonce na

Prymasa: „(…) z żalem i bólem wysłuchaliśmy tych słów Prymasa Polski. (…) Użyte przez Księdza Prymasa sformułowania – wbrew intencjom nawet – grożą

zranieniem głęboko uczuć wielu tych, którzy są potomkami i braćmi ofiar Holocaustu. I nawet przekonanie o potędze 'szanownych Żydów’ w środkach masowego

przekazu trudno przyjąć jako usprawiedliwienie słów, które zadają realny, a nie sztuczny papierowy ból” (por. „Gazeta Wyborcza” z 29 sierpnia 1989 r.).
Tak zafałszowany obraz wystąpienia Prymasa Polski poszedł w świat, służąc nabierającej coraz większego wigoru kampanii antykatolickiej i antypolskiej. Kilka

dni później ukazał się w „Gazecie Wyborczej” (na s. 5, a nie jak zdeformowany tekst Prymasa i tekst Śliwińskiego na 1) list Tadeusza Fredry-Bonieckiego,

protestujący przeciwko „zupełnie fałszywej interpretacji homilii Prymasa Polski”, która była „wezwaniem do pojednania się”. Tekst Tadeusza Fredry-Bonieckiego

zawierał jednak tylko część pominiętych fragmentów kazania, ukazując m.in. bez większości sympatycznych dla Żydów passusów o stosunkach polsko-żydowskich.

„Gazeta Wyborcza” nigdy nie wydrukowała pełnego tekstu homilii Prymasa Glempa – przekreśliłoby to bowiem i skompromitowało jej manipulację. Tak rozpoczęto z

powodzeniem metodę fałszów, później wypróbowaną między innymi przy deformowaniu kazania księdza prałata Henryka Jankowskiego.
We wrześniu 1989 r. „Gazeta Wyborcza” bardzo konsekwentnie kontynuowała rozpoczętą przez siebie nagonkę na Prymasa Polski, dalej skrajnie tendencyjnie

informując o jego stanowisku w sprawie Sióstr Karmelitanek. 9-11 września w „Wyborczej” ukazał się tekst „Świat o klasztorze”, podpisany KS (znów Krzysztof

Śliwiński), o jednoznacznie krytycznej wymowie wobec stanowiska Prymasa Polski i z wyraźną presją na rzecz usunięcia klasztoru Karmelitanek z Oświęcimia. W

„Gazecie Wyborczej” przy różnych okazjach wyraźnie urabiano klimat niechęci wobec Prymasa Glempa, wciąż nawiązując krytycznie do jego kazania z 26 sierpnia

1989 r. Zrobił to m.in. A. Michnik w „Wyborczej” z 15 września 1989 r. 18 września 1989 r. „Gazeta” zamieściła pseudowybór „odpowiednio” dobranych wypowiedzi

„autorytetów”, wyraźnie sugerujący konieczność usunięcia karmelitanek z Oświęcimia. Najpierw dano tekst Czesława Miłosza, postulujący, aby karmelitanki „w

imię współpracy między wyznaniami, w imię dobra kraju” wycofały się z tego miejsca. Potem można było przeczytać wypowiedź Marka Edelmana, akcentującą m.in.:

„Dziwię się kardynałowi, który jest przecie, jakby nie było politykiem i prowadził tutaj politykę kościelną. (…) Udzielanie wypowiedzi, które sprawiałyby

wrażenie antysemickich, robi złe wrażenie, a T. Mazowieckiemu szalenie utrudnia sytuację”.
Ze skrajnymi napaściami na Prymasa Polski wystąpił znany z żydowskiego fanatyzmu Dawid Warszawski. Napisał on w „Polityce” (nr 36 z 1989 r.), iż „homilia

Prymasa Glempa ma (…) tę zaletę, że zawiera skrót tego, co od lat liczni obserwatorzy – w tym i ja – nazywali podglebiem, na którym odradza się polski

antysemityzm”. W tym samym mniej więcej czasie Warszawski zamieścił atak na Prymasa Polski w amerykańskim piśmie lewicowym „New Leader”, stwierdzając m.in.:

„W ubiegłym miesiącu Prymas Kardynał Glemp wygłosił antysemicką homilię. Niektórzy obserwatorzy upatrują w wystąpieniu Glempa krok w stronę utworzenia ruchu

nacjonalistycznego, bardziej podatnego na sugestie ze strony Prymasa i jego czołowego doradcy antysemity Macieja Giertycha niż 'Solidarność’ (…) (por. K.

Gebert: O antysemityzmie uczciwie, „Po prostu”, 12 lipca 1990 r.). Przedstawiający się zwykle jako żydowski publicysta, Warszawski nagle wystąpił jako

„polski publicysta” w amerykańskim czasopiśmie żydowskim „Tikkun” (nr 6 z 1989 r., t. IV), by tym mocniej uderzyć w Prymasa Glempa, którego poglądy określił

z właściwą sobie „elegancją pióra” jako „aroganckie i głupie”.
Prymasa Polski J. Glempa niejednokrotnie atakowano na łamach „Wyborczej” również w następnych latach. Szczególnie skrajny, pełen niebywałej napastliwości

atak na niego zamieścił Roman Graczyk w „Wyborczej” z 12-13 marca, wkrótce po wyborze J. Glempa na przewodniczącego Episkopatu wiosną 1994 r. Z jakimż

oburzeniem darł wówczas szaty na łamach „Gazety Wyborczej” kierownik jej rubryki kościelnej „Arka Noego” Jan Turnau, za nic nie chcąc się pogodzić z tak

przykrym dlań ponownym wyborem Prymasa Polski J. Glempa na przewodniczącego Episkopatu. Turnau napisał expressis verbis: „(…) zdecydował lęk przed

otaczającym światem, kompleks oblężonej twierdzy” („Gazeta Wyborcza” z 12-13 marca 1994 r.). Pół roku później w tejże „Gazecie Wyborczej” doszło do

najbardziej absurdalnego ataku na Prymasa Glempa. Cytowany już Roman Graczyk (notabene były sekretarz redakcji „Tygodnika Powszechnego”) najbezczelniej w

świecie przyrównał Prymasa Polski Józefa Glempa do zbuntowanego konserwatywnego arcybiskupa Lefebvre’a i posunął się do uznania Kościoła katolickiego w

Polsce za „lefebryzujący”. Graczyk napisał dosłownie: „(…) Porównanie stanowiska polskiego Kościoła z myślą abp. Lefebvre’a skłania do refleksji: nasz

Kościół wprawdzie nie jest 'lefebrystowski’, lecz 'lefebryzujący’ (R. Graczyk: Co boskie, co cesarskie, „Gazeta Wyborcza” z 29-30 października 1994 r.).

Ataki „Wyborczej” na innych hierarchów
Na łamach „Gazety Wyborczej” rozsiane są również rozliczne inne ataki na hierarchów Kościoła katolickiego, którzy z tych czy innych powodów nie pasowali do

„religijnych” czy raczej „antyreligijnych” gustów redaktorów tej gazety. Najczęściej, po wielekroć, atakowany był na łamach „Gazety Wyborczej” obecny

przewodniczący Episkopatu ksiądz arcybiskup przemyski Józef Michalik. Michnik i jego kompani redakcyjni wyraźnie nie mogli darować arcybiskupowi Michalikowi

jego tak silnych wystąpień na rzecz jednoznaczności wyborów, potępienia relatywizmu moralnego i permisywizmu, a także tak zdecydowanego łączenia obrony

wartości chrześcijańskich z afirmacją polskości i patriotyzmu. Szczególnie często atakowano arcybiskupa Michalika za jego jednoznaczne stwierdzenie: „niech

katolik głosuje na katolika” etc. Nie chciano mu darować jednoznacznego przeciwstawienia się żądaniom całkowitej apolityczności Kościoła (por. np. tekst R.

Graczyka w „Gazecie Wyborczej” z 1-2 lipca 1995 r.). Wyobraźmy sobie, czym byłaby Polska w przypadku postulowanej przez „Gazetę Wyborczą” całkowitej

apolityczności Kościoła, gdyby w przeszłości zastosowali się do tego wymogu tacy ludzie Kościoła, jak słynny pijar Stanisław Konarski, Stanisław Staszic,

Hugo Kołłątaj, kardynał Adam Sapieha, kardynał August Hlond, kardynał Stefan Wyszyński, ksiądz Jerzy Popiełuszko etc. Redaktor „Wyborczej” Łukasz Ramlau 3

czerwca 1997 roku wystąpił ze szczególną furią przeciwko arcybiskupowi Michalikowi za jego ostrą krytykę masonerii. Przeciwstawił przy tym arcybiskupowi

Michalikowi wyraźnie różniący się z nim w wymowie głos arcybiskupa Józefa Życińskiego (por. bardzo ciekawy komentarz Z. Bradla w „Głosie” z 4 czerwca 1997

r., ostro piętnujący manipulację „Gazety Wyborczej” w tej sprawie).
Do szczególnie ostrego ataku przeciw arcybiskupowi Michalikowi doszło w „Gazecie Wyborczej” z 30 sierpnia 2000 r. w artykule Marka Beylina „Bliźni inaczej”.

Nieprzypadkowo zadanie przypuszczenia frontalnego ataku przeciw postaci i poglądom ks. abp. Michalika powierzono akurat Markowi Beylinowi, od dawna znanemu z

dość szczególnej tendencyjności. Niejednokrotnie z wielką werwą atakował on ludzi o niepodważalnych wysokich standardach moralnych i ideowych, tym chętniej

za to wybraniając najbardziej nawet skompromitowane środowiska postkomunistyczne, w tym m.in. stalinowskiego mordercę sądowego – prokurator Helenę Wolińską.

Główna część ataku Beylina koncentrowała się na tym, iż ksiądz arcybiskup nie potrafi jakoby odpowiednio ocenić homoseksualistów i traktuje ich jako ludzi

„pogubionych moralnie”. Według Beylina, ks. abp Michalik odnosi się do homoseksualistów z irytacją, nie traktuje ich jako równorzędnych bliźnich, widzi w

nich „bliźnich inaczej”. Arcybiskup Michalik nigdzie nie głosił tezy wyrażającej wątpliwości co do tego, że homoseksualiści są naszymi bliźnimi. Każdy wie,

że zgodnie z nauką chrześcijańską naszymi bliźnimi są wszyscy ludzie na świecie, dobrzy i źli, mądrzy i głupi, ludzie wszystkich orientacji seksualnych, a

więc także homoseksualiści, ekshibicjoniści, pedofile, zoofile, nekrofile, sadyści i masochiści. Tyle tylko, że miłość bliźniego, którą duchowni i wierni

wyrażają na co dzień, nie może oznaczać obojętności wobec względów moralnych czy skrajnie bezkrytycznego podejścia – jak sugerowałby Beylin. Kościół nigdy

nie może i nie chce pogodzić się z próbami agresywnego, triumfalistycznego manifestowania orientacji seksualnej.
Na łamach „Gazety Wyborczej” niejednokrotnie występowano przeciwko rozlicznym innym hierarchom katolickim. Z braku miejsca ograniczę się tu do przytoczenia

tylko kilku przykładów tego typu napaści „Wyborczej”. Niejednokrotnie atakowano jednego z najbardziej zasłużonych w walce z komunizmem, a po 1989 r. w

ewangelizacji Polski, wielkiego przyjaciela Radia Maryja ks. bp. sandomierskiego Edwarda Frankowskiego. Między innymi zaatakowano go w „Gazecie Wyborczej” z

kwietnia 1997 r. piórem Aleksandra Małachowskiego za wypowiedź rzekomo zawierającą „sporo obelżywych słów skierowanych przeciw ludziom odpowiedzialnym za

odrodzenie się wolnej ojczyzny Polaków”. W wypowiedzi telewizyjnej na temat działacza KOR i jednego z czołowych masonów Jana Józefa Lipskiego z 8 marca 1994

r. Michnik posunął się do jawnie oszczerczych uwag na temat biskupa radomskiego Edwarda Materskiego, cynicznie wzywając go do „rachunku sumienia” za swą

niechęć do Lipskiego. Kłamstwa Michnika wywołały otwarty protest kierownictwa Klubu Inteligencji Katolickiej w Radomiu z prezesem Janem Rejczakiem na czele,

sekretarzem Klubu Anną Krzesimowską i kapelanem ks. Jerzym Banaśkiewiczem. W liście do naczelnego redaktora „Gazety Wyborczej” (nr z 25 marca 1994 r.)

stwierdzili oni m.in.: „Niepomiernie boli Pańska niewiedza, kłamstwo bądź cynizm, bo przecież nie tylko dziennikarska nierzetelność. (…) Wobec tak

niewybrednego i kłamliwego ataku, żądamy przeproszenia Biskupa Radomskiego”. Z podobnym protestem wystąpiła do „Gazety Wyborczej” grupa kapłanów radomskich

na czele z kanclerzem kurii radomskiej ks. Maciejem Pachnikiem. Wyraźnie irytował redaktorów „Wyborczej” niejednokrotnie ostro krytykujący kłamstwa

lewicowych i liberalnych mediów łódzki biskup ks. Adam Lepa. Stąd wywodził się m.in. atak Łukasza Ramlaua na ks. bp. A. Lepę po kolejnej wypowiedzi

hierarchy, stanowczo broniącej Kościoła przeciw oszczercom (por. Ł. Ramlau: Stronniczy przegląd prasy, „Gazeta Wyborcza” z 27 marca 1995 r.). Znamienne, że

Ramlau próbował kontrować ks. bp. A. Lepę przez cytat z wywiadu biskupa T. Pieronka, komentując: „Na szczęście głos Kościoła może brzmieć normalnie”. I tu

właśnie zaczepiamy o ulubioną metodę „Gazety Wyborczej” – tj. nagminne przeciwstawianie paru szczególnie często przywoływanych w Michnikowskiej gazecie

„otwartych” i „nowoczesnych hierarchów” (bp. T. Pieronka i abp. J. Życińskiego). Wielokrotnie próbowano ich przeciwstawiać w „Wyborczej” rozlicznym innym

biskupom i arcybiskupom, łącznie z Prymasem Polski jako rzekomo „zachowawczym”, „anachronicznym” etc. Zresztą taktykę tę stosowano nie tylko w odniesieniu do

biskupów, lecz także poprzez coraz częstsze w ostatnich latach przytaczanie wypowiedzi „postępowych duchownych”, jak długoletni agent SB (przez 24 lata) ks.

Michał Czajkowski czy obecnie już odstępcy od Kościoła, b. jezuita Stanisław Obirek i b. dominikanin Tadeusz Bartoś.
Wyrafinowane metody „Wyborczej” celnie opisał kiedyś publicysta „Tygodnika Solidarność” Krystian Brodacki. Pisząc o systematycznych działaniach „Wyborczej”,

zmierzających do ciągłego „podgryzania religii i Kościoła”, red. Brodacki zwrócił uwagę na szczególną perfidię stosowanych przez „GW” praktyk. Pisał, że w

„Wyborczej” szeroko opisuje się wszystkie pielgrzymki papieskie, przedrukowuje niektóre homilie i ważniejsze dokumenty kościelne, tak że „w natłoku tych

tekstów czytelnik-nowicjusz nie zauważa być może, że sąsiadują one z artykułami czy recenzjami antychrześcijańskimi, antykościelnymi, antypapieskimi”.
Brodacki wspominał m.in. o stosowanej w „Wyborczej” metodzie przeciwstawiania jednych duchownych, księży i hierarchów, innym, popularyzowania głosów otwarcie

sprzeciwiających się stanowisku Papieża wobec celibatu, aborcji czy teologii wyzwolenia, głosów bagatelizujących zagrożenia ze strony sekt (np. tekst T.

Boguckiej z 25 czerwca 2000 r. „Nie sekujmy sekt”). Według Brodackiego, „przez stosowny dobór tematów, bohaterów i cytatów 'Gazeta’ otwarcie występuje

przeciw chrześcijaństwu i Kościołowi, zwłaszcza w artykułach poświęconych kulturze. (…) Zachwyt 'Gazety’ budzi poezja, w której Bóg występuje jako 'nic,

które jest w górze’, proza, w której na Boże Narodzenie bohater udziela ślubu psom, mówiąc: 'co człowiek złączył, pies niech nie rozdziela'” (por. K.

Brodacki: Nabijanie w religię, „Tygodnik Solidarność” z 7 lipca 2000 r.).
Wyrafinowana taktyka „Wyborczej” przynosi niewątpliwe rezultaty. Świadczy o tym już sam tak wymowny fakt, że ciągle istnieje spora grupa wierzących

katolików, chętnie czytających „Gazetę Wyborczą” i naiwnie przełykających kolejne porcje antykościelnych trutek, podawanych im w zręcznie rozwodnionej papce.

W codziennym pośpiechu liczni czytelnicy „Wyborczej” bardzo często nie zauważają wyraźnej systematyczności, z jaką organ Michnika pracuje dla urabiania ich w

antykościelnym duchu.

Poparcie Turnaua dla fanatyka Wiesela
Wymieniałem już rozlicznych redaktorów „Wyborczej” na czele z A. Michnikiem, pokazując ich dość szczególny „wkład” w podważanie pozycji Kościoła i wartości

chrześcijańskich. Warto jednak wspomnieć osobno o jakże wydatnych „zasługach” w tym względzie dwóch znanych piór „Wyborczej”: Jana Turnaua i Romana Graczyka.

Turnau, kierownik rubryki „Wyborczej” poświęconej Kościołowi i wierze – „Arka Noego”, niejednokrotnie „odważnie” wyrażał swe ostre zastrzeżenia wobec różnych

hierarchów i Prymasa Polski. Pisałem już uprzednio, jakim bólem napełnił go kolejny wybór Prymasa Polski na przewodniczącego Episkopatu. „Odważnie” nie

ukrywał swoich zastrzeżeń wobec różnych stanowisk Episkopatu. Na przykład w artykule „Kościół. Konstytucja, konsekwencje” Turnau pisał: „Wciąż nie pojmuję,

skąd bierze się zawarte m.in. w liście Episkopatu podejrzenie, że neutralność państwa może znaczyć agnostycyzm i relatywizm”. Z właściwą sobie gorliwością do

powielania różnych antykościelnych racji Turnau wystąpił z obawami przed powrotem religii do szkół, stwierdzając: „Lękam się, że powrót katechezy w mury

szkolne będzie odbierany jako umacnianie się sojuszu ołtarza z tronem” („Gazeta Wyborcza” z 4 sierpnia 1990 r.). Przy różnych okazjach Turnau występował z

obawami, aby dziś nazbyt „nie nadużywano” krzyża. W sporze o krzyż papieski na Żwirowisku jednoznacznie poparł stanowisko antychrześcijańskiego fanatyka Elie

Wiesela, pisząc: „(…) Przede wszystkim boję się, że nasza walka o krzyż nie wyjaśni znaczenia tego symbolu, ale go zaciemni Żydom i nam. Niech na tamtej

szczególnej ziemi – jak zresztą proponuje Elie Wiesel – nie będzie żadnych symboli” (por. „Gazeta Wyborcza” z 13-14 lipca 1996 r.).
Wspomniany już przeze mnie wcześniej skrajny filosemityzm J. Turnaua znajdował upust w wynurzeniach typu: „Czcimy w szczególności jeden naród – Izrael,

którego Maryja jest dla chrześcijan symbolem”. Polemizując z takim żądaniem szczególnej czci dla Izraela, Mirosław Roszkowski pisał na łamach „Niedzieli” (nr

2 z 1995 r.) w artykule „Jeszcze o 'Arce Noego'”: „Symbolem ogromnej większości Izraela może być zaś Szaweł z Tarsu, przeciwnik Chrystusa i Jego Kościoła. I

ta cześć w oczach chrześcijan czci nie wzbudza. Może tylko ze strony samego pana redaktora Turnau, jakby z tytułu czwartego przykazania, ze względu na

przodków, o których kiedyś wspomniał”. Była to aluzja do żydowskiego pochodzenia J. Turnaua, o którym wspomniał przed paru dziesięcioleciami w dyskusji w

„Więzi”. Skrajnie „zatroskany” o nieurażanie uczuć Żydów jakoś niewiele przejmował się obrażaniem uczuć chrześcijan. Jakże wymowny pod tym względem był fakt,

że Turnau wystąpił na łamach „Wyborczej” przeciwko przeorowi z Jasnej Góry po jego ostrej wypowiedzi, krytykującej publiczną profanację wizerunku Matki Bożej

Częstochowskiej poprzez pokazanie Jej i Dzieciątka Jezus w maskach przeciwgazowych. Pod nagłówkiem „Przeor obraża 'Wprost'” Turnau napisał m.in., iż

oskarżenie ze strony przeora pod adresem „Wprost” jest „absolutnie niewspółmierne do błędu i obraźliwe”.
Wykazując bardzo wiele zastrzeżeń wobec różnych zachowań Kościoła, Turnau odznaczał się wręcz przedziwną predylekcją do usprawiedliwiania poglądów godzących

w nauczanie Kościoła. W 1998 r. pozwolił sobie na przykład na skrajne usprawiedliwianie poglądów świeżo potępionego przez Kongregację do spraw Wiary jezuity

de Mello, którego poglądy bardzo ostro zderzały się z nauką Kościoła. Na tle tych dość jednoznacznych zachowań Turnaua nie zadziwia opinia wyrażona na jego

temat w „Najwyższym Czasie” (nr 46 z 1993 r.) przez Mariana Miszalskiego (obecnie redaktora katolickiej „Niedzieli”). Pisał on, zwracając się do pana

Turnaua: „Coś mi się zdaje, że pan też cieszył się, że Polak został Papieżem, ale wolałby pan, żeby to był Geremek”. Miszalski nawiązał tak do słynnego

dowcipu z czasów, gdy Jan Paweł II został Papieżem. Pytano Gierka, czy cieszy się, że Papieżem został Polak. Na to Gierek: „Wicie, rozumicie, że się cieszę,

ale wolałbym, żeby to był Babiuch”.
Warto zaznaczyć, że Turnau szczególnie „wyróżnił się” w toku różnych napaści „Wyborczej” na Radio Maryja. Jak pisał o tym „Nasz Dziennik” z 3 sierpnia 2007

r. w tekście „Komentarze 'Gazety Wyborczej'”: „A ma ów komentator [tj. Turnau – J.R.N.] do Radia Maryja i wszelkich osób z nim związanych wyraźną,

niepoprawną słabość. Nieustannie nasłuchuje, co się mówi w Radiu i o Radiu, natychmiast wszystko wychwytuje, komentuje z prędkością światła i podziwu godną

pewnością siebie”.

Tropiciel katolickiego „zacofania”
Najskrajniejszym i zarazem najpłodniejszym z antykościelnych zagończyków „Gazety Wyborczej” był Roman Graczyk. Co ciekawe, był on poprzednio sekretarzem

redakcji katolewicowego „Tygodnika Powszechnego”. Na tym stanowisku odegrał wielce niechlubną rolę, cenzurując prawicowe teksty Kisiela (Stefana

Kisielewskiego), doprowadzając do konfiskaty szeregu jego felietonów przez redakcję „Tygodnika Powszechnego” („sroższych od państwowych, bo nie zaznaczonych”

– jak podkreślił Kisiel w „TP” z 18 czerwca 1989 r.). Kisiel oskarżył wręcz Graczyka o „namiętną niechęć do ludzi inaczej myślących czy zajmujących się

sprawą 'Solidarności’ w sposób inny niż on”. I konstatował: „Kto mówi inaczej, ten szkodnik i zatkać mu gębę! – oto credo Graczyka” (por. felieton Kisiela

„Złe ptaki i prorocy przy urnie”, „Tygodnik Powszechny” z 18 czerwca 1989 r.). W końcu zdesperowany Kisiel, po bezskutecznych błaganiach, by w redakcji

przestano cenzurować i konfiskować jego felietony, odszedł z bólem pod koniec swego życia z redakcji, do której był tak przywiązany przez dziesięciolecia.

(Ciekawe, jak wybielacze „Tygodnika Powszechnego” wyjaśnią rolę naczelnego tego tygodnika Jerzego Turowicza, bez którego aprobaty bezwzględne „cenzorskie”

działania Graczyka byłyby nie do pomyślenia.)
I właśnie tenże Graczyk po wylądowaniu w „Gazecie Wyborczej” szybko stał się tam głównym specjalistą od czarnej roboty na odcinku walki z Kościołem

katolickim, szczególnie wyspecjalizowanym w tropieniu katolickiego „fundamentalizmu” i „zacofania”. Na dziesiątki można wyliczyć jego artykuły atakujące z

grubej rury Kościół katolicki w Polsce, Prymasa Polski i biskupów katolickich in gremio, kolejne listy Episkopatu, liczne katolickie autorytety

intelektualne, a „w razie potrzeby” i Ojca Świętego. By przypomnieć choćby tekst Graczyka z krytyką „Słowa biskupów” z 27 listopada 1992 r. („GW” z 20

grudnia 1992 r.), atak na list pasterski Episkopatu z 27 grudnia 1992 r. („GW” z 21 marca 1993 r.), ataki na komunikaty z kilku Konferencji Plenarnych

Episkopatu Polski w latach 1990 i 1991 („GW” z 14 listopada 1992 r.), atak na „Słowo z Jasnej Góry” z 26 sierpnia 1995 r. („GW” z 8 listopada 1995 r.).
Co najważniejsze: Graczyk konsekwentnie sięgał do najskrajniejszych kłamstw dla podparcia swej antykościelnej tendencyjności. Na przykład w „Gazecie

Wyborczej” (nr 2 z 1995 r.) głosił, jakoby „powrotowi religii do szkół towarzyszył powszechny opór”. Jak wyglądał ten Graczykowski „powszechny opór”, wykazał

polemizujący z Graczykiem ks. Tadeusz Panuś, stwierdzając w oparciu o dane GUS ze stycznia 1991 r., że na religię zapisało się 95,8 proc. uczniów szkół

podstawowych i średnich (por. tekst ks. T. Panusia w „GW” z 18 stycznia 1995 r.). Wśród najbardziej absurdalnych Graczykowych zarzutów pod adresem Kościoła

znalazło się stwierdzenie, iż „jedną z przyczyn, dla których wciąż nie mamy dobrej konstytucji, jest postawa Kościoła” (por. „GW” z 4 marca 1996 r.).
Być może powie ktoś, że przesadzam, pisząc o niebywałej, fanatycznej wręcz skrajności Romana Graczyka, o cechującej jego publicystykę lawinie antykościelnych

kłamstw i pomówień. Zacytuję więc opinie innych autorów o Graczyku, począwszy od jednego z filarów katolewicy – „Tygodnika Powszechnego” – ojca Macieja

Zięby. W obszernym tekście pt. „O szufladkowaniu Kościoła” („GW” z 23 maja 1994 r.) zdemaskował on wielką ilość absurdów, uproszczeń i fałszywych

interpretacji występujących u Graczyka. Ojciec Zięba stwierdził wprost: „Jeśli opisuje się świat tylko czarnym i białym kolorem, można dojść do wniosku, że

tzw. linia Jana Pawła II jest kwestionowana przez obecnego papieża”. Jacek Maziarski pisał w katolickim „Ładzie” z 16 lipca 1995 r. o tekście Graczyka w „GW”

z 1-2 lipca 1995 r.: „Publikacja Graczyka nie zostawia miejsca na złudzenia – autor (a chyba i redakcja) chce wojny z Kościołem”. Ksiądz Wojciech Góralski

pisał w „Niedzieli” z 15 stycznia 1995 r.: „Zasada ludzkiej bezbronności Kościoła w rozumieniu Graczyka oznacza trzymanie Ewangelii pod korcem, konieczność

zabarykadowania się Kościoła w zakrystiach świątyń, a także nieuznawania przez państwo zasady wolności religijnej w wymiarze wspólnotowym”. Ksiądz Walerian

Słomka zwracał uwagę (w „Magazynie Słowa Dziennika Katolickiego” z 24 lutego 1995 r.), iż „dla Romana Graczyka do rangi skandalu należy zaliczać każde

publiczne przyznawanie się do katolickości, zwłaszcza gdy pełni się jakąś funkcję państwową”. A.L. (prof. Zbigniew Żmigrodzki) polemizował na łamach

„Niedzieli” (nr 42 z 1995 r.) z bzdurnymi „proroctwami” Graczyka, że za 15 lat pokolenie urodzone po 1989 r. masowo odrzuci nie tylko katolicyzm polityczny,

ale i katolicyzm w ogóle.
Graczyk jako współpracownik „Gazety Wyborczej” stał się niezwykle niebezpiecznym rzecznikiem relatywizmu moralnego, skrajnej pobłażliwości wobec zła. W

artykule na łamach „Gazety Wyborczej” z 18 maja 1992 r. określił zło jako niezbędną „cenę wolności człowieka”, twierdząc, że „nie można obronić wolności, nie

płacąc tej ceny”. Była to teza skrajnie niebezpieczna. Dość przypomnieć, ile świat XX-wieczny zapłacił za panowanie różnych totalitaryzmów, które dopuszczały

zło w imię zasady „cel uświęca środki”. Graczyk, „publicysta katolicki” czy raczej „fałszywy katolik” (by użyć trafnego określenia ks. Stanisława

Małkowskiego na temat podobnych postaci), ze swą ofertą tolerancji wobec zła w istocie przeciwstawia się całej linii humanizmu europejskiego, ludziom takim

jak Albert Camus, Salvador Madariaga i in., którzy nie ustawali w demaskowaniu relatywizmu moralnego i różnych form godzenia się ze złem. Przypomnijmy, że

racjonalni Anglosasi już dawno wymyślili zwrot „moral insanity” (obłęd moralny) na określenie patologicznego braku ustalonych zasad, uczuć i instynktów

moralnych, który tak ochoczo aprobował publicysta „Gazety Wyborczej”, a dawny sekretarz katolewicowego tygodnika. Najlepszą odpowiedź na głoszoną przez

Romana Graczyka i jego sojuszników z „Gazety Wyborczej” zasadę pobłażliwości wobec zła można odnaleźć w słowach zamordowanego później przez siewców zła

Martina Luthera Kinga: „Ten, kto biernie akceptuje zło, bez protestowania przeciw niemu, w praktyce współpracuje z nim” (por. M. Luther King, „Stride toward

Freedom”, 1958).

Nagłośnienie ataków na „wstrętny katolicyzm”
Dziennikarze „Gazety Wyborczej” bez żenady opowiadali się za prowadzeniem bezpardonowej walki „na wyniszczenie” z przedstawicielami nurtu

chrześcijańsko-patriotycznego w życiu publicznym. Zacytujmy w tym kontekście jakże wiele mówiące o postawie „Wyborczej” w tym względzie stwierdzenie jednego

z najbardziej znanych publicystów „Wyborczej” Jerzego Sosnowskiego. Oto, co pisał on w 1993 roku w ziejącym nienawiścią, histerycznym tekście o stosunku

takich jak on „liberałów” do narodowych katolików: „Jesteśmy naprawdę wrogami (…) musi się tu rozegrać walka prowadząca do wyniszczenia, uczynienia

bezsilnym któregoś z przeciwników. Bo narodowi katolicy nie spoczną, póki nie zorganizują Polski po swojemu” (por. J. Sosnowski: Wizyta w obcym kraju,

„Gazeta Wyborcza” nr 75 z 1993 r.). Czyż nie był to doskonały wzór „tolerancji” w stylu „Wyborczej”?
W walce przeciw Kościołowi szczególną rolę odgrywały w „Gazecie” wywiady z „odpowiednio” dobranymi gośćmi, którzy dawali wyraz swym niczym nieograniczonym

fobiom wobec katolicyzmu, tolerowanym przez Michnika w myśl akcentowanej przez niego dość szczególnej wolności słowa, a ściślej wolności obrażania innych i

wolności jątrzenia. Czasem nie uszanowano przy tym nawet najbardziej uroczystych dni dla wierzących, nastroju przedświątecznego oczekiwania na Boże

Narodzenie. I tak np. tuż przed Bożym Narodzeniem 2006 roku redakcja „Wysokich Obcasów” (dodatku do „Gazety Wyborczej”) „poczęstowała” swych czytelników

pełnym nienawiści do katolicyzmu wywiadem z przyrodnikiem Adamem Wajrakiem. Ustosunkowując się do nadchodzących świąt, Wajrak powiedział: „Nie obchodzimy

świąt. Nie przywiązujemy wagi do tych imprez”. Zaraz potem dodał, mówiąc o parafii św. Stanisława Kostki w Warszawie: „Wyleczyła mnie raz na zawsze z religii

i katolicyzmu. Jestem z tej samej parafii, gdzie leży ksiądz Popiełuszko, i kiedy proboszczem był ksiądz Bogucki, to było bardzo fajne miejsce. Chodziliśmy

sobie na religię, bujaliśmy się na trzepaku, rzucaliśmy kamieniami w osy. Po śmierci księdza Popiełuszki miejsce zmieniło się w takie bezduszne muzeum z

flagami 'Solidarności’. (…) Przeraziło mnie pojawienie się instytucji. Zresztą ten polski katolicyzm jest taki wstrętny, zakłamany” (podkr. – J.R.N.)”. Tak

więc religia wyznawana przez 95 procent Polaków jest dla tak nagłośnionego w „Wyborczej” A. Wajraka rzeczą „wstrętną”.
Komentująca antykatolicki wybryk Wajraka i „Wyborczej” Katarzyna Jaruzelska-Kastory pisała w „Rzeczpospolitej” z 21 grudnia 2006 r. w tekście „Prezent na

Święta” m.in.: „Przed Bożym Narodzeniem czytelnicy dostali od 'Wysokich Obcasów’ (…) sianko na stół wigilijny i wywiad z przyrodnikiem Adamem Wajrakiem.

Dwa prezenty. Jeden dla katolików. Drugi dla tych, co myślą inaczej. (…) Wajrak już nie rzuca kamieniami w osy, ale rzuca w ludzką pamięć. (…) Redaktorki

'WO’ [„Wysokich Obcasów” – J.R.N.] dały nam prezent. Wywiad z kolegą z własnej redakcji. Nikt nie powiedział: – Adam, puknij się. Albo: – Nie dawajmy tego.

(…) Nikt nie pomyślał: – Nie psujmy katolikom krwi, niech mają Święta. Świadomie puszczono ten wywiad teraz. I dodano sianko. Taki czuły gadżet

reklamowy”.
Odpowiednim sposobem na umacnianie uprzedzeń wobec katolicyzmu jest również dawanie przez „Wyborczą” (jak to wspominał już K. Brodacki) omówień książek o

antykatolickiej wymowie. Podajmy tu jeden z ostatnich przykładów tego typu – publikowaną w „Wyborczej” z 4 kwietnia 2006 r. recenzję Dariusza Nowackiego z

książki Piotra Czerskiego „Ojciec odchodzi”. W recenzji zatytułowanej „Jak trudno być ateistą” Nowacki pisze: „Piotr Czerski wykonał robotę na obstalunek,

napisał utwór okolicznościowy, ale przy okazji dał bardzo ciekawą opowieść, jak dziś młody wrażliwy człowiek (autor urodził się w 1981 r.) radzi sobie z

katolickim dziedzictwem. Mówiąc wprost – jak je w sobie zagłusza i zabija. (…) Piotr posługuje się porażająco prostym schematem: polski katolicyzm równa

się obłuda. Na bazie tego równania powstaje obszerny katalog, osobliwa czarna księga rozwijana na dwu płaszczyznach”.
Inny przykład skrajnego nagłaśniania książki o antykościelnej i antyreligijnej wymowie spotykamy w szkicu profesor Marii Janion „Rozstać się z Polską?”

(„Gazeta Wyborcza” z 2-3 października 2004 r.). Profesor Janion była niegdyś zajadłą marksistką, a obecnie ze szczególną predylekcją zajmuje się m.in.

atakami na polską historię i tradycje w duchu nihilizmu narodowego i tropieniem rzekomego „polskiego antysemityzmu”. W omawianym szkicu z wyraźną lubością

prezentuje wyszydzającą religię i tradycje narodowe książkę Mariusza Sienkiewicza „Czwarte niebo”. Pisze, że według autora „szmal jest też fundamentem

sojuszu między kapitałem a Kościołem. (…) Frazes romantyczny wspiera narodowo-katolicki”. Z satysfakcją cytuje najwyraźniej szczególnie bliski jej duchowo

fragment powieści: „O Boże wielki! – przecież Zygmunt mógł wybierać i przebierać, dziedziczył rekwizytornię polskiego etosu! Przechowywał rodzinne, może

nawet plemienne pieczęcie pokoleń, które dzisiaj wyglądały sensownie jedynie w języku i twardniały na karku niczym garb powinności Polaka, syna człowieka.

Bóg – Honor – Ojczyzna, Wiara – Patriotyzm – Rodzina, Tradycja – Katolicyzm – Historia. (…) Zawsze przecież może odwołać się do tego języka, wypełnić

gardło retoryką i mówić aż do zadławienia: 'wierzę w Boga Ojca’, 'w grzechów odpuszczenie’, 'jestem Polakiem’, 'kocham Ojczyznę, Rodzinę i Matkę Boską'”. Tu

pojawia się „wyrazisty” komentarz autorski M. Janion: „Tymi pięknymi triadami można rzeczywiście się zadusić”. Wkrótce potem Janion cytuje szczególnie

bluźniercze zestawienie M. Sienkiewicza: „Obcy i swoi, Europa i Polska, Tradycja, Bóg, honor, zgnilizna”.
Wśród najskrajniejszych ataków na Kościół katolicki w Polsce publikowanych na łamach „Wyborczej” można było znaleźć żałosne brechty antykatolickiej

fanatyczki, „badaczki” z Żydowskiego Instytutu Historycznego Anny Całej. Już w 1990 r. Cała popisała się na łamach „Wyborczej” (nr 112 z 1990 r.) szczególnie

jadowitym atakiem na rzekomy „antysemityzm” i „faszyzm” części duchowieństwa katolickiego w Polsce. Po wymienieniu niewiele mających wspólnego ze sobą

przypadków zdewastowania grobów na wolskim cmentarzu prawosławnym, napaści na afrykańskich studentów we Wrocławiu, pogróżek pod adresem organizatorów

Festiwalu Kultury Żydowskiej w Krakowie Cała zarzuciła części duchowieństwa katolickiego rzekome wspieranie tego typu działań (!!!), stwierdzając m.in.:

„Szczególnie godne ubolewania jest poparcie części kleru katolickiego dla takich akcji oraz jego zaangażowanie się w działalność polityczną organizacji

endeckich i neofaszystowskich”. Z tekstem Całej był zmuszony polemizować nawet współpracownik „Gazety Wyborczej” Jarosław Lindenberg: „Ciekaw jestem – gdzie

Autorka spotkała księży (a może także biskupów?), popierających używanie przemocy wobec mniejszości narodowych, czy też zaangażowanych w działalność

polityczną organizacji neofaszystowskich?”. Lindenberg skrytykował występującą u Całej obsesję budzenia atmosfery spisków i podejrzliwości wobec Kościoła

katolickiego. Fanatyczka Cała nadal grasuje. W ostatnim półroczu kilkakrotnie pisałem w „Naszym Dzienniku” o nowych fałszach Całej, m.in. o oszczerczym

zniesławieniu przez nią przeszłości słynnej pisarki katolickiej Zofii Kossak i o wyssanych przez nią z palca historiach o ponad 200 Żydach, którzy padli

ofiarą rzekomo ponad 150 polskich pogromów w latach 1935-1937.

Inne nierzetelne metody „Wyborczej”
Specjalną rolę w podważaniu znaczenia Kościoła katolickiego odgrywają w „Gazecie Wyborczej” listy czytelników, które odpowiednio wyselekcjonowane

niejednokrotnie służą do atakowania Kościoła bez żadnych zahamowań. Typowy pod tym względem był „list czytelniczki” publikowany w „Wyborczej” (nr 2002 z 1993

r.) po wygłoszonej przez Prymasa Polski homilii na Jasnej Górze 26 sierpnia 1993 r., w której znalazły się krytyczne uwagi na temat homoseksualizmu. „List

czytelniczki” wyrażał zgorszenie „agresywną, jątrzącą, wywołującą gorycz” homilią Prymasa. Znalazło się też w niej swoiste ostrzeżenie – „proroctwo”, że po

takich homiliach w przyszłym roku połowa pielgrzymów obecnych w 1993 roku nie przybędzie na święto Matki Bożej (por. uwagi K. Czuby w książce „Media i

władza”, Warszawa 1994, s. 29-30).
W „Niedzieli” z 29 stycznia 1995 r. zwrócono uwagę na inną „specjalność” „Gazety Wyborczej”, to jest atakowanie w niej Kościoła katolickiego za pomocą

„bijących” tytułów: „Kościół przyznaje się do winy”, „Arcybiskup nie chce modlitwy” etc. Ta metoda jest bardzo konsekwentnie stosowana. Na przykład w

„Gazecie Wyborczej” z 14 sierpnia 1995 r. użyto tytułu „Badania OBOP: w obronie krzyża i wolnej miłości”. Zestawiono dwa jakże różne fakty: to, że 93 proc.

ankietowanych potępia znieważanie symboli religijnych, i to, że 61 proc. ankietowanych nie potępia współżycia seksualnego bez ślubu. Warto przypomnieć, co

ksiądz Waldemar Kulbat pisał w „Naszym Dzienniku” z 15 stycznia 2004 r. na temat manipulowania sondażami przez „Gazetę Wyborczą”. Według ks. Kulbata „(…)

'Gazeta Wyborcza’ pisze w jednej z relacji o 'Kościele w dołku’ (1995, nr 176). Realizując sondaż, usiłuje się tam porównywać kilka instytucji zupełnie ze

sobą nieporównywalnych, np. Polskie Radio, wojsko, TVP, urząd Rzecznika Praw Obywatelskich, policję, NIK, Kościół, Rząd, Sejm, urząd prezydenta. 'Dlaczego

więc przeprowadza się w sposób tak niekompetentny, nieprofesjonalny i kompromitujący w świetle naukowych zasad sondaże?’ – pyta autor [tj. socjolog profesor

Ryszard Dyoniziak – J.R.N.]. 'Chociaż aprobata dla Sejmu spadła w wyższym stopniu niż aprobata dla Kościoła – w tytule napisano 'Kościół w dołku’, a nie

'Sejm w dołku’. Ta selektywna informacja ma nastawić widocznie czytelnika niekorzystnie wobec Kościoła katolickiego, podano ją więc w tytule dużymi literami.

Natomiast informacja o dużym spadku aprobaty dla Sejmu, Senatu, NIK-u i rzecznika praw obywatelskich – podana została małymi literkami i cyframi”.
Inną metodę antykościelnych manipulacji „Gazety Wyborczej” opisała znana publicystka katolicka Ewa Polak-Pałkiewicz na łamach renomowanej krakowskiej „Arki”

(nr 47 z 1993 r.). Ewa Polak-Pałkiewicz zajęła się tam teorią i praktyką narzekania na Papieża Polaka w Polsce, w tym stosowaniem różnych zabiegów

socjotechnicznych, mających wyraźnie na celu podważanie autorytetu Jana Pawła II. Ewa Polak-Pałkiewicz pisała: „Oto ilekroć w 'Gazecie Wyborczej’ pojawia się

twarz Jana Pawła II, to jest to twarz śmiertelnie zmęczona lub zdesperowana. Ma ona sugerować, że Papież 'przegrał’. Papież krzyczący ma zaś uosabiać

frustrację człowieka, którego działalność rozmywa się z oczekiwaniami niegdysiejszych jego fanów” (por. komentarz K. Czuby w książce „Media i władza”,

Warszawa 1994, s. 26-28).
Wśród najskrajniejszych przejawów antykościelnych manipulacji „Gazety Wyborczej” należy wymienić jej osławioną akcję z plakatami godzącymi w obraz duchownych

katolickich. Przypomnę, jak opisała tę wielce nierzetelną akcję znana autorka katolicka (naukowiec i była senator) profesor Krystyna Czuba w książce „Media i

władza” (op. cit., s. 78): „Metodą manipulacji jest mówienie o Kościele tak, aby tendencyjność i stronniczość miały pozory obiektywizmu. Ostatnio jednak

nawet pozory przyzwoitości przestały być ważne. Na przełomie czerwca 'Gazeta Wyborcza’ weszła do ośmiu polskich miast z akcją plakatową. (…) Jeden z

plakatów przedstawia grupę księży 'nieudaczników’ walczących w przeciąganiu liny z młodymi ludźmi w czerwonych krawatach. Drugi – przedstawia pranie wiszące

na sznurku, obok policyjnego munduru wiszą sutanna i biret. Wszystko to wymaga prania. I napis: 'my jesteśmy czyści’ – 'Gazeta Wyborcza’. Katolicy wystąpili

z licznymi protestami. Domagano się usunięcia plakatów, które firmowała 'Gazeta Wyborcza’ – organ Unii Wolności. Efekt protestów żaden. Zareagowała lokalna

'Gazeta Wyborcza’ w Poznaniu. W odpowiedzi na protest ks. arcybp. Jerzego Stroby 'Gazeta’ przyznała Arcybiskupowi 'pyrę tygodnia’ (…)”.

Zafałszowywanie historii chrześcijaństwa i Kościoła
Redaktorzy „Wyborczej” nie mieli żadnych skrupułów w działalności zmierzającej do ordynarnego zafałszowywania obrazu dziejów chrześcijaństwa, od samych jego

początków. Szczególnie jaskrawym tego przykładem było nagłośnienie na łamach „Wyborczej” w setkach tysięcy egzemplarzy apokryficznej tzw. Ewangelii Judasza,

zafałszowującej obraz ostatnich dni Chrystusa i wybielającej postać arcyzdrajcy Judasza. Uwiarygodnianie przez „Wyborczą” wspomnianego apokryfu służyło

tworzeniu świadomego zamętu wokół spraw najistotniejszych dla ludzi wierzących. Jeszcze na 11 dni przed publikacją w „Wyborczej” pełnego tekstu apokryfu,

fałszywie zwanego Ewangelią Judasza, na łamach „Wyborczej” ukazały się teksty próbujące maksymalnie uwiarygodnić wspomniany apokryf. 7 kwietnia 2006 r. na

pierwszej kolumnie „Gazety Wyborczej” ukazał się tekst Katarzyny Wiśniewskiej, zafałszowujący znane z Nowego Testamentu dzieje pt. „Judasz nie był zdrajcą.

Jezus go wyznaczył”. Według Wiśniewskiej, „Judasz nie zdradził Jezusa, lecz działał na Jego życzenie w ramach planu zbawienia – takie rewelacje przynosi tzw.

Ewangelia Judasza, którą wczoraj poznał cały świat. (…) Przesłanie może szokować – bo oto Judasz nie jest zdrajcą, ale bohaterem wybranym przez Jezusa”.

Również na drugiej kolumnie tego samego numeru „Wyborczej” można było znaleźć uwiarygodniający rzekomą Ewangelię Judasza tekst K. Wiśniewskiej (napisany

razem z M. Gadzińskim) pt. „Ewangelia Judasza. Był wykonawcą boskiego planu, zaufanym Jezusa”. Żeby było zabawniej, zamieszczonemu na pierwszej kolumnie „GW”

tekstowi K. Wiśniewskiej reklamującej apokryf towarzyszył także na pierwszej kolumnie „GW” inny kłamliwy tekst tejże autorki – jej złowieszczy atak na Radio

Maryja pt. „Stop Radiu Maryja!”.
Manipulacje „Wyborczej” dosadnie obnażyła Zuzanna Rajska w tekście „Judasz – patron 'Wyborczej'” („Nasz Dziennik” z 11 kwietnia 2006 r.). Z bardzo ostrą

krytyką zachowania „Wyborczej” w sprawie apokryfu Judasza wystąpił naczelny redaktor „Christianitas” Paweł Milcarek. W tekście „Za trzydzieści srebrników”

(„Newsweek” z 23 kwietnia 2006 r.) Milcarek powołał się na długą listę błędów tekstu „Wyborczej” o Judaszu, wyliczonych przez ks. prof. Marka Starowieyskiego

w telewizyjnym programie „Warto rozmawiać”. Jak pisał Milcarek: „Obecni w studiu redaktorzy tej gazety [„Wyborczej” – J.R.N.] czerwienili się ze wstydu, ale

bronili pomysłu masowego udostępnienia polskiemu czytelnikowi zawiłego tekstu starożytnych heretyków, Jan Turnau sformułował nawet karkołomną tezę, że dzięki

zetknięciu się z Ewangelią Judasza setki tysięcy Polaków sięgną do prawdziwych czterech Ewangelistów. Hm, wstąpił do piekieł, po drodze mu było… Trudno

przecież uznać fantazyjne fałsze za naturalną drogę do poznania prawdy”.

Antykatolickie zafałszowania ks. S. Musiała w „Wyborczej”
Ksiądz Stanisław Musiał znany był z wielu jednostronnych tekstów, jaskrawo sprzecznych ze stanowiskiem Kościoła w sprawach stosunków między chrześcijanami a

Żydami. Był nawet z tego powodu nazywany przez Prymasa Polski Józefa Glempa „przedstawicielem opcji żydowskiej”. Skrajna jednostronność jego wystąpień

publicznych, prowokujących niepotrzebne spory, spowodowała przysłanie mu przez kościelnych zwierzchników zakazu „wypowiadania się w sprawie krzyży

oświęcimskich i tematów pokrewnych”. Bez żenady łamał ten zakaz, a więc dyscyplinę kościelną, i nawet wyraźnie dworował sobie z niego, stwierdzając: „Nie bez

pewnej 'jezuickiej przewrotności’ uważam, że zakaz dotyczy chyba tylko nowych sądów – mogę natomiast chyba mówić, jakie stanowiska zajmowałem wcześniej”.

Szczególnie drastycznym przykładem złamania przez ks. Musiała kościelnych zakazów był pełen godzących w Kościół katolicki zafałszowań wywiad z nim w „Gazecie

Wyborczej” z 9-10 stycznia 1999 r., przeprowadzony przez dwóch redaktorów „Tygodnika Powszechnego”: Witolda Beresia i Krzysztofa Burnetkę (por. szerzej moją

krytykę tego wywiadu w katolickiej „Niedzieli” z 24 stycznia 1999 r.).
W wywiadzie dla „Wyborczej” ks. Musiał opublikował wypowiedzi skrajnie niesprawiedliwe wobec chrześcijaństwa i Kościoła, oskarżając chrześcijaństwo o rzekome

ogromne winy wobec Żydów i świadomie przemilczając liczne przykłady przychylnych ustosunkowań do Żydów. Weźmy choćby taki zwrot ks. Musiała: „Na

chrześcijanach ciąży grzech wielowiekowego antysemityzmu religijnego”. Ksiądz Musiał całkowicie pominął wszystkie fakty jaskrawo przeczące tej ryzykownej

tezie. Choćby to, że przeważająca część Papieży odnosiła się do Żydów z tolerancją, a wielokroć i z sympatią, zapewniając im stabilną ochronę. Wiedzieli o

tym i pisali wybitni historycy żydowscy, tacy jak największy historyk żydowski XIX w. Hersz Graetz (kilkutomowa „Historia Żydów”), żyjący w Polsce żydowscy

historycy: Hilary Nussbaum (kilkutomowa „Historia Żydów w Polsce”) czy Meier Bałaban, współcześni historycy żydowscy, rabini Marc Saperstein, Solomon

Rapaport i inni. Gdyby ks. Musiał zdołał przeczytać ich teksty, to dowiedziałby się, że nieprzypadkowo z całej Europy Zachodniej tylko w Rzymie, pod opieką

Papieży, utrzymywała się wciąż przez stulecia nienaruszona społeczność żydowska.
Skrajnemu zdeformowaniu uległa w wypowiedziach ks. Musiała nawet postać Piusa XI. Nikt z przywódców świata zachodniego nie zdobył się przed wrześniem 1939 r.

na równie mocne jak ten Papież potępienie nazizmu i jego rasistowskiej ideologii. Nawet temu Ojcu Świętemu ks. Musiał fałszywie zarzucił, że wypowiedział się

jakoby tylko „na temat rasizmu, ale to nie to samo, co antysemityzm”. Przypomnijmy więc wobec ignorancji ks. Musiała i redaktorów „Wyborczej”, którzy

wydrukowali jego tekst, że Pius XI już w 1928 r. jednoznacznie potępił antysemityzm. Dekret Świętego Oficjum przypominał wówczas, że Stolica Apostolska także

wcześniej brała w obronę Żydów, występując przeciw „niesprawiedliwemu ich poniewieraniu”, a Papież tak jak „potępia wszelką nienawiść i wrogość między

narodami, tak potępia szczególnie nienawiść przeciwko niegdyś przez Boga wybranemu narodowi, ową nienawiść, która teraz zwyczajnie nazywana jest

'antysemityzmem'” (cyt. za „Kościół, katolicy i narodowy socjalizm”, praca zbiorowa, Warszawa 1983, s. 73). Szkoda, że z tym jakże jednoznacznym tekstem nie

zapoznał się ignorant ks. S. Musiał i nagłaśniający go podobni ignoranci z „Wyborczej”.
Skrajnie niesprawiedliwe były również pochopne negatywne uogólnienia ks. Musiała na temat stosunku Piusa XII do Żydów. W czasopismach katolickich

niejednokrotnie pisano o znaczeniu pomocy tego Papieża dla Żydów, cytując jakże przychylne sądy na ten temat ze strony takich znanych postaci żydowskich, jak

choćby premier Izraela Golda Meir. Można tylko żałować, że ks. Musiał, a wraz z nim „Wyborcza”, zamiast przytaczać prawdziwe fakty, woleli w odniesieniu do

Piusa XII sięgać po zafałszowane oszczercze twierdzenia z arsenału wrogów Kościoła i chrześcijaństwa, po części ze strony szczególnie nienawidzących Piusa

XII komunistów.
Ksiądz Musiał, a z nim „Wyborcza”, z grubej rury atakował te środowiska kościelne, które zamiast mówić o antysemityzmie, mówiły o antyjudaizmie

chrześcijańskim. Zdaniem ks. Musiała, „zmiana tej terminologii jest bardzo groźna. To ucieczka przed odpowiedzialnością”. Przypomnę więc, że w Polsce zwrotu

„antyjudaizm” zamiast „antysemityzm” zaczął używać tak bardzo zasłużony dla dialogu między chrześcijanami a Żydami arcybiskup Henryk Muszyński. Robił to z

bardzo przekonującym uzasadnieniem. Według ks. abp. Muszyńskiego, „antysemityzm spotykany w Polsce nie miał nigdy korzeni rasowych, a wyrastał z podłoża

religijnego, gospodarczego i społecznego, i dlatego ja osobiście wolę go nazywać antyjudaizmem, właśnie w odróżnieniu od antysemityzmu rasistowskiego” (por.

abp H. Muszyński: Żydzi jako problem chrześcijański, „Więź” 1989, nr 1, s. 7-8). Ksiądz Musiał oczywiście wiedział lepiej niż abp Muszyński i piętnował

zmianę terminologii jako „bardzo groźną”.
Ksiądz biskup Adam Lepa pisał już 12 czerwca 1994 r. o „Gazecie Wyborczej” jako jednym z dwóch (obok telewizji publicznej) „najpotężniejszych ośrodków

antyewangelizacyjnych w Polsce”, wykreowanych w ciągu pięciu lat, od 1989 r., w Polsce. Ja sięgnąłbym do następującego porównania. Jeśliby ktoś po stu latach

zasiadł do napisania historii Kościoła katolickiego w Polsce po 1989 r. tylko w oparciu o roczniki „Gazety Wyborczej”, to stworzyłby obraz niezwykle czarny i

ponury. Na taki właśnie obraz „sumiennie” zapracowali rozliczni dziennikarze „GW” z jej naczelnym na czele, wspierający ich gościnnie różni „pożyteczni

idioci” z kręgów duchowieństwa, którzy wspierali tak wrogą Kościołowi gazetę swoimi piórami i nazwiskami.