400 lat temu Matka Boża ogłosiła się Królową Polski

 
Naród Polski od zarania dziejów wyczuwał, że wszelkie dobro
pochodzi od Boga i Bogu należy je składać w ofierze przez Maryję. Matka Boża
wybrała sobie Polaków i obdarzyła ich wyjątkową łaskawością. Osobiście wyraziła
życzenie, aby polskie królestwo oddać Jej w opiekę. Jeszcze przed ślubami Jana
Kazimierza sama nazwała się Królową Polski – najpierw w Neapolu w roku 1608, a
później 8 maja 1610 r. w Krakowie.

Żył wtedy w Neapolu sławny ze swej świętości i Bożych darów jezuita, ojciec
Juliusz Mancinelli (1537-1618), bliski przyjaciel polskiego króla – Zygmunta III
Wazy. Był on wielkim misjonarzem. Apostołował w Europie, pieszo przeszedł sporą
część Azji i Afryki. Miał opinię proroka i cudotwórcy. Zakładał wiele dzieł
miłosierdzia, a tam, dokąd przybywał, stwierdzano liczne nawrócenia. Kapłan ten
odznaczał się wielkim nabożeństwem do Niepokalanej i świętych polskich,
szczególnie zaś czcił św. Stanisława biskupa i św. Stanisława Kostkę. Modlił się
też często za Polskę.
Gdy 14 sierpnia 1608 r. ojciec Juliusz Mancinelli
zatopiony w modlitwie w klasztorze Il Gesu Nuovo w Neapolu pragnął oddać
najgłębszą cześć Wniebowziętej, ukazała mu się Niepokalana Dziewica z
Dzieciątkiem na ręku. Była okryta królewską purpurą. U Jej stóp klęczał św.
Stanisław Kostka. Ojciec Juliusz nigdy nie widział Maryi w tak wielkim
majestacie i zapragnął pozdrowić Ją takim tytułem, jakim jeszcze nikt Jej nie
uczcił. Wtedy Najświętsza Panna powiedziała: „A czemu Mnie Królową Polski nie
zowiesz? Ja to królestwo wielce umiłowałam i wielkie rzeczy dlań zamierzam,
ponieważ osobliwą miłością ku Mnie pałają jego synowie”.
Za zezwoleniem swych
przełożonych, którzy zbadali to objawienie, o. Mancinelli opowiedział o nim
swojemu przyjacielowi, jezuicie, o. Mikołajowi Łęczyckiemu. Za jego
pośrednictwem wiadomość o objawieniu dotarła do króla Zygmunta III Wazy, który
wespół z ks. Piotrem Skargą i całym zakonem jezuitów szybko rozgłosił, że sama
Bogarodzica raczyła nazwać się i ogłosić Królową Polski i że „wielkie rzeczy dla
nas zamierza”. Entuzjazm w naszej Ojczyźnie był nie do opisania. Przekazywano
sobie tę wspaniałą wieść o tym, że Matka Boża wybrała na swe narzędzie włoskiego
kapłana, by nikt nie mógł Polakom zarzucić, że sami to wymyślili.
W 1610 r.
wybrał się o. Juliusz pieszo do Polski jako pielgrzym. Chciał ujrzeć państwo,
które jest Królestwem Maryi. Mając 73 lata, podjął długą, pełną niebezpieczeństw
drogę z Neapolu do Krakowa.
Gdy 8 maja 1610 r. zjawił się w Krakowie,
pierwsze swe kroki skierował do katedry wawelskiej. W czasie celebrowania Mszy
Świętej za pomyślność naszego królestwa, ukazała mu się ponownie Maryja w
olśniewającym majestacie i powiedziała te słowa:
„Ja jestem Królową Polski.
Jestem Matką tego narodu, który jest Mi bardzo drogi, więc wstawiaj się do Mnie
za nim i o pomyślność tej ziemi błagaj nieustannie, a Ja będę ci zawsze, tak jak
teraz, miłościwą”.
Dni pobytu o. Mancinellego w Krakowie były dla miasta
czasem szczególnego uniesienia religijnego. Pamięć o pątniku spieszącym do
Polski z dobrą nowiną przetrwała długo. Proces beatyfikacyjny o. Juliusza nie
został doprowadzony do końca, ponieważ na przeszkodzie stanęła kasata zakonu
jezuitów.
Odkąd Maryja objawiła się o. Juliuszowi Mancinellemu, wzrosła w
naszym Narodzie cześć oddawana Matce Bożej. Królowie, hetmani, rycerze,
mieszczanie i cały lud często oddawali się Jej jako słudzy i niewolnicy. W
uroczystość Wniebowzięcia NMP w 1628 r. Kraków przyozdobił iglicę wieży kościoła
Mariackiego pozłacaną koroną. W ten sposób jako pierwszy dał zewnętrzny wyraz
wierze w królowanie Maryi nad Narodem.
W XVII w. wiele burz przeszło nad
Polską, ale i danych jej było wiele znaków specjalnej opieki Królowej. Maryja
wciąż czekała na ofiarowanie jej państwa i całego Narodu. Gdy pod nawałą potopu
szwedzkiego Polska zdawała się ginąć, a król znalazł się na wygnaniu, biskupi
polscy, zgnębieni, donieśli Papieżowi: „Zginiemy, jeśli Bóg nie zlituje się nad
nami”. Papież Aleksander VII odpowiedział pisemnie z całą mocą: „Nie! Maryja was
wyratuje! Toć to Polski Pani. Jej się poświęćcie, jej się ofiarujcie, ją
ogłoście Królową, przecież Sama tego chciała”.
1 kwietnia 1656 r. w
atmosferze powszechnego wzruszenia wiernych król Jan Kazimierz otoczony
biskupami i senatorami w obecności legata papieskiego urzędowo i uroczyście
ogłosił Maryję Królową Polski. Chwiejącą się na głowie ostatnich królów koronę
przeniesiono na skronie Matki Zbawiciela. Wtedy to po raz pierwszy podczas
publicznego odmawiania Litanii Loretańskiej przez nuncjusza papieskiego padło
wezwanie: „Królowo Korony Polskiej”.
Tysięczne rzesze rycerstwa,
mieszczaństwa i chłopstwa padły na kolana, wypowiadając słowa modlitwy „Pod
Twoją obronę”. Na tron polski wstąpiła na wieki królująca Narodowi Bogarodzica
Dziewica Maryja! Rzym i całe chrześcijaństwo radowało się tym faktem, a kult
Matki Bożej zaczął się szerzyć.

ks. Ksawery Wilczyński