„Z Ojczyzny Jezusa”

Pobierz Pobierz

Pokój i Dobro!

Skała Golgoty, kamienna płyta pustego grobu oraz biała hostia Najświętszego Sakramentu są w Jerozolimie znakami nieprzemijającej tajemnicy Triduum Paschalnego. Te trzy symbole prowadzą ludzi wierzących – bo tylko wiara otwiera ludzki umysł na poznanie rzeczy Bożych – do odkrycia misterium naszego zbawienia. Historyczność wydarzeń, które wspominamy w Wielkim Tygodniu nabiera dla nas rzeczywistego wymiaru w darze Eucharystii.
Historia zbawienia to historia Jerozolimy, która swój rozgłos wiąże przede wszystkim ze śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa. Możemy mówić o Jerozolimie Dawida lub Jerozolimie współczesnej historii, ale miasto to jest przede wszystkim związane z wydarzeniami, które około dwa tysiące lat temu raz na zawsze zmieniły bieg historii świata. Liturgia Ziemi Świętej jest w pełni liturgią paschalną. Jej sercem i inspiracją jest bazylika Anastasis, bazylika Zmartwychwstania Pańskiego.
Wielki Tydzień rozpoczyna się charakterystyczną procesją Niedzieli Palmowej. W tym roku uczestniczyło w niej kilkanaście tysięcy wiernych z licznych parafii Ziemi Świętej oraz pielgrzymów z całego świata. Bardzo zauważalna była obecność pielgrzymów z Polski, wśród których największe zaciekawienie wzbudzali ubrani w tradycyjne kontusze Bracia Kurkowi z Krakowa. W radosnej procesji powiewały symbole Ziemi Świętej, liście palmowe i gałązki oliwne, które w czasie porannej Mszy świętej w bazylice Zmartwychwstania poświęcił patriarcha. Najczęściej powtarzanym słowem było: „Hosanna”. Jedni wyrażali swoją radość śpiewem, muzyką, a nawet tańcem podczas gdy inni przeżywali bardziej wewnętrznie doświadczenie jerozolimskiej liturgii. Trwająca trzy godziny procesja zakończyła się na dziedzińcu sanktuarium św. Anny w murach Starego Miasta, gdzie apb Fuoud Twal pobłogosławił zebranych relikwiami Krzyża świętego. Podczas całej procesji świeciło słońce, ale po rozesłaniu wiernych z nieba spadł lekki wiosenny deszcz, który wszyscy zinterpretowali jako znak Bożego błogosławieństwa.
Liturgia Triduum Paschalnego w Jerozolimie jest uaktualnieniem historycznych wydarzeń zbawczej męki, śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa, dlatego jej ważnym aspektem jest wskazanie konkretnych miejsc ziemskiego życia Zbawiciela. Te ślady, otoczone czcią od pierwszych wieków, są dzisiaj głównymi sanktuariami chrześcijaństwa. Najważniejszym z nich jest niewątpliwie bazylika Kalwarii i Grobu Pańskiego.
W Wielki Czwartek w bazylice Zmartwychwstania patriarcha Fouad Twal przewodniczył uroczystej eucharystii Wieczerzy Pańskiej, którą oprócz nuncjusza apostolskiego i biskupów pomocniczych, koncelebrowało około 200 kapłanów z całego świata. Ważnym momentem liturgii wielkoczwartkowej były peregrynacje do Wieczernika i do Getsemani. W czasie krótkiego nabożeństwa w sanktuarium Ostatniej Wieczerzy ojciec Kustosz Ziemi Świętej umył nogi 12 palestyńskim młodzieńcom z jerozolimskiej parafii. W bazylice Konania w godzinnych wieczornych przewodniczył wspólnej modlitwie w Ogrodzie Oliwnym. Bazylika Narodów, największy kościół łaciński w Jerozolimie, nie mógł pomieścić wszystkich przybyłych na wieczorną modlitwę wiernych. Po zakończonym nabożeństwie duża grupa uczestników, przede wszystkim młodzieży, z lampionami w rękach przeszła procesyjnie z Ogrodu Oliwnego przez dolinę Cedronu do sanktuarium Galicantu, czyli „piania koguta”, gdzie wspomina się skruchę św. Piotra po zaparciu się Mistrza.
Abp Fuoad Twal przewodniczył również wielkopiątkowej liturgii na Kalwarii. Adoracja relikwii Krzyża Świętego i procesyjne przeniesienie Najświętszego Sakramentu na Golgotę z kaplicy Grobu Zbawiciela, gdzie był złożony po Mszy Wieczerzy Pańskiej, było wzruszającą celebracją zwycięstwa Jezusa nad śmiercią, nieustannie żyjącego we wspólnocie Kościoła.
W Wielki Piątek, od porannych godzin, najbardziej znana trasa Starego Miasta, Via Dolorosa, była miejscem spotkań lokalnych chrześcijan i pielgrzymów z całego świata, którzy pobożnie odprawiali stacje Drogi Krzyżowej. Na zakończenie medytacji tajemnicy Wielkiego Piątku, w godzinach wieczornych, w bazylice Kalwarii i Bożego Grobu odbyła się sugestywna celebracja pogrzebu Pana Jezusa. Można sądzić, że jest to celebracja dość teatralna, ale tak naprawdę łączy ona tradycyjny wyraz pobożności z bogactwem franciszkańskiej duchowości, która podkreśla prawdziwe człowieczeństwo Jezusa.
Wielka Sobota to oczekiwanie na radość zmartwychwstania. Kiedy w kościołach całego świata zapala się paschalną świecę od nowego ognia, w Jerozolimie paschał został zapalany od ciągle płonącej lampki oliwnej przy Grobie Pana Jezusa. Jest to bardzo ważny znak, wskazujący że wiecznie żyjący wśród nas zmartwychwstały Chrystus daje nowy ogień, nową nadzieję, nową miłość i pokój człowiekowi otwartemu na Boga. Chrystusowy grób, nie jest więc pusty. Wypełnia go światło i łaska Zmartwychwstałego.
Liturgia Triduum Paschalnego w Jerozolimie ma swój kulminacyjny moment w celebracji rezurekcji przy Grobie Jezusa w pobliżu Kalwarii, na zakończenie której procesja trzykrotnie okrąża kaplicę zmartwychwstania, a przy trzecim okrążeniu przechodzi obok kamienia namaszczenia u stóp Golgoty. W czasie tej procesji rezurekcyjnej diakoni w czterech miejscach śpiewają cztery ewangeliczne świadectwa opisujące cud powstania Jezusa z martwych. W tym symbolicznym geście jerozolimski Kościół pragnie w cztery strony świata rozpowiedzieć radosną nowinę, którą po raz pierwszy usłyszeli od aniołów niewiasty i apostołowie: Nie ma Go tu! Zmartwychwstał jak powiedział! Alleluja wyśpiewane przy pustym Grobie ma wymiar radosnego świadectwa głoszonego na cały świat i dla całego świata.
Abp Fouad Twal, łaciński patriarcha Jerozolimy, na progu Wielkiego Tygodnia, skierował swoje pierwsze wielkanocne orędzie do wiernych lokalnego Kościoła i pielgrzymów odwiedzających Ziemię Świętą w okresie Triduum Paschalnego. Skoncentrował się w nim na teologicznych i duchowych aspektach przeżywania Wielkiego Tygodnia, które są kulminacyjną celebracją całego roku liturgicznego. Wielkanocne orędzie abp Twala, który ma świadomość powierzonej mu odpowiedzialności za wiernych Kościoła jerozolimskiego strzegącego najważniejszych relikwii chrześcijaństwa, zwraca uwagę na potrzebę osobistego przeżycia tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. List pasterski napisany jest w formie „scenariusza teatralnego” do „Bożego dramatu”, który rozegrał się od Niedzieli Palmowej do Niedzieli Zmartwychwstania. „Jesteśmy w centrum dramatu, który dokonuje się w naszym sercu – pisze patriarcha. Bierzemy udział w tajemnicy zbawienia i to dzieło odkupienia realizuje się w nas samych. Przeżywając święta wielkanocne w Jerozolimie przenosimy się jakby dwa tysiące lat wstecz – podkreślił hierarcha. Do dziś wąskie i kręte uliczki, zmienione przez czas i ludzi, są świadkami najważniejszego wydarzenia historii ludzkości: Odkupienia”.
Przesłanie patriarchy przedstawia ewangeliczną aktualność głównych wydarzeń, które liturgia celebruje w Niedzielę Palmową oraz podczas Triduum Paschalnego. Wymiarem tej personalnej wizji jest rozpoznanie się po trochu w każdym z bohaterów paschalnego dramatu. Na zakończenie abp Twal przypomniał o nadziei płynącej z paschalnego doświadczenia, jakim jest udział każdego w zwycięstwie Chrystusa.
Wielkanoc to czas przemiany i wzrostu. Wszystkim słuchaczom i słuchaczkom Radia Maryja i widzom telewizji TRWAM życzę radosnych, wielkanocnych, nastrojów oraz nadziei płynącej ze spotkania z Chrystusem zmartwychwstałym. Zapewniam wszystkich o darze modlitwy i przesyłam serdeczne pozdrowienia.