Santo subito

Arcybiskup Ignacy Tokarczuk – Istota świętości Jana Pawła II

Mówiąc o świętości rzeczowo, obiektywnie, trzeba nawiązać do świętości najwyższej, jaką jest Bóg. Jego świętość polega zaś na miłości, która jest istotą natury Bożej. W tym aspekcie należy też patrzeć na życie, działalność, nauczanie i na pracę sługi Bożego Jana Pawła II. Był to człowiek o nastawieniu uniwersalnym, który żył miłością. Istota jego miłości do świata, człowieka i przyrody była głęboko zakorzeniona w Bogu. Wypływała z głębokiej świadomości, że cały wszechświat jest dziełem Najwyższego Boga, który swą miłością ogarnia wszystko. Ojciec Święty jako student był najpierw robotnikiem, który w ciężkiej fizycznej pracy widział głęboki sens. To doświadczenie znalazło później odzwierciedlenie w ocenie pracy ludzkiej, jakiej dokonywał w swych encyklikach. Był teologiem, a nauka ta wywarła głęboki wpływ na całą jego działalność kapłańską, biskupią i papieską. Był filozofem, którego interesowała myśl ludzka.

Jako sportowiec – narciarz, kajakarz, turysta, przemierzał polskie szlaki, podziwiał piękno stworzenia i dostrzegał w nim wielkość miłości Stwórcy. W tym duchu realizował plany duszpasterskie, w których szczególne miejsce zajmowała młodzież, zwłaszcza akademicka. Jako poeta tworzył, ale jednocześnie doceniał i miłował dokonania innych w tej materii. Był też aktorem, którego postawa życiowa – w dobrym tego słowa znaczeniu – odgrywała wielką rolę duszpasterską. Widać to było chociażby przy pocałunku ziemi kraju, do którego pielgrzymował, w czym przejawiała się jego miłość do dzieła stworzenia niezależnie od narodu czy kultury. Jako Papież był pasterzem, który walczył o dobro, prawdę na całym świecie, ale równocześnie był patriotą kochającym swoją Ojczyznę. W tym patriotyzmie widział siłę, która wzbogaca nie tylko nasz Naród, ale całą ludzkość. Nade wszystko kochał jednak człowieka, w którym widział obraz Boga. Nigdy, nawet podczas choroby, nie izolował się od ludzi. Wiedział, że ubogacając innych, ubogaca siebie. Na każdym kroku – poprzez swoją postawę życiową – dawał świadectwo wiary. Dostrzegał znaczenie laikatu, który powinien brać odpowiedzialność za Kościół, za cywilizację, kulturę i za głoszenie prawdy. Był także wielkim apostołem życia rodzinnego. Dostrzegał sens miłości małżeńskiej, jednocześnie podnosząc wysoko poprzeczkę moralności. Był prawdziwym humanistą w sensie chrześcijańskim. W tym wszystkim objawiała się jego miłość. W takiej postawie nauczyciela, przewodnika widzę świętość sługi Bożego Jana Pawła II. Przez jego postawę lepiej możemy dziś dostrzec i zrozumieć istotę Boga i jego nieograniczonej miłości.